Boek ons
Denk mee

Vergetelachtigheid

15-09-2016

Vandaag sluiten we de meedenker van Pien af. Een goede vriend van haar heeft nogal last van vergetelachtigheid, zoals hij dat noemt. Het komt erop neer dat hij telkens vergeet om contact op te nemen of afspraken na te komen, waardoor Pien een negatieve impact op de vriendschap ervaart. Er kwamen veel reacties op deze meedenker, waarvoor dank!

Het probleem

Om het probleem van Pien goed te begrijpen vatten we het hieronder nog even kort samen:

Een goede vriend van Pien, wonend in het buitenland, is meester in het niet reageren op tekstberichten en voicemailberichten. Daardoor heeft ze het gevoel dat het contact maar van één kant komt en de wederkerigheid ontbreekt.
Ze heeft verschillende dingen geprobeerd, zoals laat terug reageren of aangeven dat ze het vervelend vond. Daar werd dan wel met excuus op gereageerd, maar vervolgens gebeurde hetzelfde verhaal van voor af aan.
Als ze elkaar in levenden lijve zien is er geen probleem en hebben ze het heel gezellig samen, maar als er afspraken gemaakt worden komt hij die eigenlijk niet na. Zo had hij bijvoorbeeld beloofd om een tekst van Pien te controleren en terug te sturen, maar hij blijft volhouden dat het vanzelf een keer zal gebeuren.
Ze wil de vriendschap niet verbreken maar ze wil wel leren om op een andere manier met de situatie om te gaan.

Herkenning

Anna herkent zichzelf in de vriend van Pien. Ze vindt zichzelf zeer vergeetachtig, chaotisch en impulsief en is slecht in contacten onderhouden. Vanuit haar ervaring wil ze graag meegeven dat het niet zo is dat haar vrienden niet belangrijk voor haar zijn, maar dat ze er niet aan toe komt om de tijd te verdelen. Anna: "Ik zie soms door de bomen het bos niet meer, weet niet meer wat ik moet antwoorden, ga er nog even over nadenken en dan vergeet ik het weer en zijn we een maand verder.

Op zoek naar de kern

Corine heeft geprobeerd om de kern van het probleem te zoeken. Pien gaf namelijk aan dat ze niet zo goed wist waar haar ergernis vandaan komt. De conclusie was dat het niet erg is dat hij laat (of niet) reageert, maar dat het vooral vervelend is dat hij iets belooft en dit vervolgens niet nakomt.

De tip van Corine was: "Pak een papiertje, en schrijf precies op wat je allemaal denkt/voelt over hem. Weeg je woorden niet af, maar doe lekker pietluttig en kinderachtig, en vooral: oordeel! We vinden vaak dat we 'correct' moeten zijn, waardoor we onze gevoelens en gedachten wegdrukken. Die gevoelens en gedachten zijn er niet voor niets, dus laat ze er gewoon zijn en schrijf ze op. Wellicht kom je dan (dichter bij) jouw precieze ergernis. Grappig genoeg doet het er eigenlijk niet toe waar je ergernis precies vandaan komt. Feit blijft namelijk dat jij je verzet tegen de werkelijkheid: hij doet iets, wat jij niet wil dat hij doet.

Loslaten

De volgende stap is het accepteren van de feiten. Corine zegt: "Accepteer het feit dat hij smoesjes verzint. Jouw overtuiging dat hij geen smoesjes moet verzinnen is hetgeen dat de situatie lastig maakt. Die smoesjes moet hij blijkbaar wél verzinnen, anders zou hij het namelijk niet doen. Je daartegen verzetten is je tegen de werkelijkheid verzetten.

Een anonieme meedenker benadrukt dat je alleen het gedrag van jezelf kunt veranderen, en niet die van anderen. "Wanneer jouw gedrag hetzelfde blijft kun je niet verwachten dat hij er anders op reageert." Ook al is het vervelend dat hij laat of nooit reageert, de makkelijkste manier is om dit te accepteren en te beseffen dat hij niet reageert en zijn afspraken niet nakomt. Je kunt dan twee dingen doen: de vriendschap behouden inclusief het vervelende gedrag, of stoppen met de vriendschap.

En alhoewel dat niet echt omdenken is, blijkt het in veel situaties nog altijd de kortste klap. Zoals Erik ook zegt: "Ga ervan uit dat het voor hem inderdaad echt lastig is, al die berichten. Eén van de video's van Berthold Gunster vertelt: je hebt bij elk probleem drie opties: oplossen, omdenken of loslaten. Volgens mij is dit er een om los te laten. Hij reageert niet op berichten. Accepteer dat als een feit, laat de verwachting los. Bel hem op, prik een datum en ga samen iets leuks doen.

Bekrachtigen

Om ervoor te zorgen dat de vriendschap kan blijven bestaan kan de strategie van het bekrachtigen een handige rol spelen. Hierbij leg je de focus niet op wat er fout gaat, maar juist op wat er goed gaat.

Ingrid zei er het volgende over: "Hij wil jou net zomin kwijt. Dat blijkt uit de voorbeelden die je geeft. Dus als je jezelf ervan kunt overtuigen dat jullie elkaar niet kwijt willen, kijk dan naar de lijntjes die jullie verbinden en maak die lijntjes dikker. Daar waar geen lijnen zijn, steek daar ook je energie niet in. Dat is een loshangend draadje.

Reactie van Pien

We hebben natuurlijk ook aan Pien gevraagd of zie iets aan jullie reacties gehad heeft en hoe het er nu voor staat. Hieronder haar reactie:

Aan iedereen die mij geholpen heeft door middel van een reactie op mijn meedenker heel erg bedankt! De reacties hebben mij op verschillende manieren geraakt, maar ze hebben allemaal op hun eigen manier geholpen. Eerst ben ik bij mezelf gaan kijken: 'Heb ik verwachtingen van deze vriendschap?' En: 'heb ik binnen deze vriendschap verwachtingen uitgesproken?' Ik kwam tot de conclusie: Het gedrag van mensen beoordeel ik vanuit mijn eigen persoonlijke normen en waarden, mijn referentiekader en alles wat mij nog meer 'mens' maakt.

Ik heb alle informatie uit de reacties gebundeld en ben vanuit daar een brief gaan schrijven aan mijn vriend. Volledig vanuit mijn eigen gevoel, zonder verwachtingen, zonder oordeel. Daarna heb ik alles benoemd waarin ik hem waardeer, alles wat hij ooit voor mij gedaan heeft, wat hij voor mij betekent en hoe dankbaar ik daarvoor ben.

Na het versturen van de brief voelde het goed.  Al had hij er niet op gereageerd, ook dan had ik hem met een open hart en met gevoelens van dankbaarheid kunnen loslaten en weer begroeten, als we elkaar weer in levenden lijve zouden zien.

Maar tot mijn verbazing reageerde hij drie minuten nadat ik mijn brief naar hem had verstuurd. En heel lief. Ik weet nu van mezelf dat als ik herhaaldelijk schrijf en er komt steeds geen reactie, ik me genegeerd voel en dat ik me daar heel verdrietig onder voel.

Ik heb besloten zelf niet meer te schrijven of alléén als ik dringend iets wil vertellen, waarbij ik verder niet persé behoefte heb aan een reactie. Komt die er wel dan vind ik het super, zo niet is het ook goed. Vanuit hier zien we wel weer verder. Het belangrijkst is dat hij en ik ons beide goed en fijn en veilig kunnen voelen binnen deze relatie en op deze manier is dat denk ik gelukt.

Ik heb goede hoop dat het zo zal blijven. Dus dank jullie wel allemaal! :)

Wij willen jullie ook weer bedanken voor het meedenken! Heb je zin in meer meedenkers? Je vindt op onze website weer een paar kersverse problemen. Alle casussen vind je hier. Schroom je ook vooral niet om je eigen meedenkverhaal in te sturen.

86 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
Nelleke Poorthuis
15-09-2016

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
A
Anette de Haas
17-09-2016
Als hij niet op tekstberichten antwoord pak dan eens de telefoon. Ik heb ook zo'n super lieve vriend. Ziet door de bomen het bos niet meer met al die berichtjes en wordt vervolgens apatisch en reageerd dan op niemand meer. Het liefst zou hij willen dat er geen sms if whatsapp of iets dergelijks bestond. Losstaand van de persoon die iets schrijft. Als je deze mooie ziel direkt benaderd en met jouw stem contact maakt dan blijft deze vriendschap voor altijd!
T
Theun
16-09-2016
Deze man heeft de schijn een ADHD-er te zijn.
P
Paul Sliggers
16-09-2016
Een goede vriend/vriendin accepteert zonder te willen veranderen. Als jouw vriend (op afstand) nog geen tijd/zin heeft om je de aandacht te geven die jij van hem verwacht, moet je je eigen verwachtingen bijstellen en je dan afvragen of deze vriend deze titel nog verdiend, of moet worden afgeschaald naar 'kennis'
J
Julia
16-09-2016
Mijn vader en ik zijn allebei op deze manier vergeetachtig; we hebben lang onregelmatig (en daardoor soms wat stroever) contact gehad. Meestal dachten we dan "ik moet de ander maar weer eens bellen" en vergaten we het op het moment dat we er dan wel tijd voor hadden. Toen ik merkte dat ik het contact toch miste en hem graag vaker wilde spreken, heb ik dat ook naar hem toe aangegeven. Toen hebben we de afspraak gemaakt om elkaar elke week te bellen. Dat is nu een aantal maanden geleden, en hoewel de frequentie niet helemaal meer 1x per week is, spreken we elkaar nu veel regelmatiger. Door die intensievere periode missen we het contact sneller i.p.v. dat het iets was wat "af en toe" gebeurde. Misschien helpt zoiets dergelijks ook voor u? In het begin was ik meestal degene die het wekelijkse telefoontje pleegde, maar naarmate het contact regelmatiger werd, belde hij ook weleens uit zichzelf. Het kost even een ("kunstmatige") investering, maar ik ben ontzettend blij dat we elkaar nu zo vaak spreken.
M
Martine
16-09-2016
Verwachtingen bijstellen. Je wilt de vriendschap niet verliezen, zeg je. Prima. Als je elkaar ziet gezellige tijd hebben en geniet er van. Verder niets meer verwachten. Hij is wat hij is. Accepteer dat. Als je wil dat iets verandert moet je het zelf doen. Hij verandert echt niet.
Y
Yvette
16-09-2016
Wat zou er gebeuren als je geen reactie verwacht? Dus niet als je vraagt om hulp, maar gewoon als je een bericht stuurt. Het enige wat je hier kunt veranderen is je verwachting. Je geeft ook aan dat als je vriend zou zeggen geen berichten te willen beantwoorden, dat je dat zou kunnen accepteren. Wellicht kun je dit ook accepteren zolang hij het niet hardop zegt, maar zich er wel naar gedraagt. Kortom: verander je eigen verwachting.
P
Petra
16-09-2016
Ik lees hier vooral uit dat het je om zijn hulp bij de vertaling gaat en eigenlijk veel minder om de vriendschap. Die vertaling zit je dwars, hij reageert daar niet op. Als de vriendschap zo belangrijk voor je zou zijn, had je de vertaling allang door iemand anders kunnen laten doen en blijft het, zonder de druk van de vertaling, een leuke en verrassende vriendschap. Gooi die vertaling de deur uit!
M
Maarten
16-09-2016
Herkenbaar. Zelf ben ik ook slecht in het onderhouden van vriendschappen en ik woon nog in het buitenland ook. Ik heb de situatie die je omschrijft dus wel eens van de andere kant meegemaakt. Als ik in het verleden hierop aan werd gesproken, voelde ik me slecht over mijn eigen gedrag en had ik de stevige intentie dat te veranderen. Maar goed, dan gaat de dagelijkse trein verder met andere zaken die de onmiddellijke aandacht opeisen en voelt iemad zich opnieuw verwaarloosd voor ik er erg in heb. Ik merk dat het een deel van mijn karakter is dat alleen heel langzaam te veranderen is, en met erg veel inspanning, zeker niet zo snel en radicaal als ik zelf zou willen, en laat staan als wat bepaalde andere mensen van mij verwact(t)en.

Ik heb gemerkt dat met de tijd alleen mijn vriendschappen 'overleven' met mensen die deze kant van mij kunnen accepteren, meestal mensen die er zelf ook wel last van hebben maar lang niet altijd. En weet je, ik heb daar helemaal geen problemen meer mee - zij accepteren mij zoals ik ben. Hoe graag ik bepaalde personen ook mocht (en nog steeds mag) met wie ik nu het contact heb verloren, ondanks een goede vriendschap in het verleden, uiteindelijk verwachtten zij dingen van mij die ik niet waar kon maken, waardoor zij zich slecht voelden, en ik ook, over mezelf. Terwijl het mijn verwachtingen helemaal niet zijn. En terwijl ik zelf zulke dingen niét van mijn vrienden verwacht. Er is meer nodig dan de 'klik' waar jij het over hebt, en dat is een wederzijdse stilzwijgende overeenkomst over de grenzen waarbinnen een vriendschap zich af kan spelen, en die liggen niet voor iedereen op dezelfde plek.

Sorry dit op deze manier te moeten brengen, maar door jouw verwachtingspatroon kweek je je eigen gekwetstheid als je vriend er niet aan voldoet, en bovendien voelt hij zich waarschijnlijk erg slecht over zichzelf, ook door jóúw verwachting. Als jij niet van je verwachting af wilt stappen, moet je de vriendschap verbreken zonder de bal bij hem te leggen. Dat is laf van jou, je accepteert hem niet zoals hij is en geeft hem daar de schuld van.
M
Maarten
18-09-2016
Uiteraard is mijn reactie gekleurd door mijn eigen ervaring. Juist omdat ik je verhaal zo herkenbaar vind, maar van de andere kant gezien, voelde ik me geroepen te reageren. Zoals je misschien aan mijn reactie kan zien, heb ik hier in het verleden wel eens mee geworsteld, voornamelijk met het feit dat ik anderen, die ik belangrijk vond, ongewild teleurstelde door mijn gedrag. Tot het punt dat ik accepteerde dat ik zo in elkaar steek (wat niet betekent dat ik er niet meer aan hoef te werken, maar wat simpelweg een onderkenning is van mijn probleem en de moeite die ik heb om dat gedrag om te buigen, met wisselend succes), en ook tot het punt dat ik inzag dat hun teleurstelling net zo goed voortkwam uit hun verwachtingen, als uit mijn gedrag. Ik heb er toen voor gekozen, voor zover er dan nog wat te kiezen valt want de schifting maakt zichzelf eigenlijk wel, me te richten op de vrienden bij wie elk contact níet begon met verwijten over hoe lang het geleden was (want een knipoog, een elleboogstootje en een luchtige opmerking veranderen niets aan het feit dat het een verwijt is).

Dat bedoel ik met accepteren. Het is een negatieve kant van mezelf, die heb ik zelf moeten accepteren, en sommige mensen accepteren die wel van mij en maken er verder geen probleem van, anderen niet. Uit jouw verhaal leid ik af dat jouw vriend dezelfde zwakheid heeft als ik, en dat jij een vriendin bent die daar wél een probleem mee heeft. Je accepteert zijn zwakheid dus niet, anders had je je casus hier niet voorgelegd. Dat blijkt ook uit een zin als: "Ik wil geen aandacht blijven geven aan zijn voor mij ongewenste gedrag". Dat gedraag hoort bij hem. Integraal.

Ongewild schep je verplichtingen met je verwachtingen. (Nu is het aan hém. Nu moet híj maar eens.... en als hij dat niet doet, dan wijs je hem er ook op) Denk er eens goed over na. Een goede vriendschap zou nooit een verplichting moeten zijn. Je zegt: "Ik wil juist graag een oplossing vinden waarbij we elkáár accepteren zoals we zijn." Maar hij accepteert jij al zoals je bent. Hij kan namelijk ook zeggen: "goh, Pien verwacht zoveel van mij, daar heb ik helemaal geen zin in. Ze zoekt het maar uit!" Maar in plaats daarvan gaat hij zijn excuses aanbieden voor het niet voldoen aan (nogmaals:) jóúw verwachtingen.

Heel eerlijk gezegd vind ik je hele benadering van de vriendschap niet gebaseerd op gelijkheid. Als je zegt: "Ik heb ooit geleerd dat niemand iets doet als het niet op de een of andere manier loont. En misschien is alle aandacht die aan zijn stilzwijgen wordt besteed, al is het soms negatief, wel al een beloning op zich" en "waarna ik hem die kans weer geef" klink je eerder als een opvoedkundige die over een moeilijk opvoedbaar kind praat, dan dat je over een goede vriend praat. Er spreekt uit deze zinnen geen gelijkwaardigheid. Gelijkwaardigheid is in ieder geval niet op deze manier "experimenteren" om zijn gedrag te laten veranderen, als ware hij een pavlovhondje. Hij is zo. Dit gedrag hoort bij hem. Of je houdt helemaal van hem met alles erop en eraan, of je laat hem los.

Ik wil je graag nog eens wijzen op iets anders wat ik zei in mijn reactie, namelijk dat een 'klik' alleen niet voldoende is, maar dat er ook een (onuitgesproken) overeenkomst is over hoe een vriendschap eruit moet zien. Als jij het gevoel hebt dat jouw verwachtingen over een vriendschap niet meer dan normaal zijn (dat kan, veel mensen denken net als jij en dat is volledig legitiem), terwijl hij niet aan die verwachtingen voldoet, dan is een klik alleen misschien niet genoeg. Dan zijn jullie op een andere manier misschien wel vrienschappelijk incompatibel. Dan kun je ervoor kiezen hem los te laten en je te richten op mensen die wel jouw behoefte kunnen vervullen. Want jij bent het ook waard om je behoeftes vervuld te zien.

Hopelijk kan je nu ook begrijpen wat ik uiteindelijk bedoel met "je accepteert hem niet zoals hij is en geeft hem daar de schuld van". Door hem elke keer weer een kans te geven en de bal bij hem te leggen, leg je het probleem bij hem alsof hij de schuldige ervan is. Maar dat is hij niet. Het is ook niet zijn probleem. Jouw verwachting zijn het probleem en daar het je zelf de 'schuld' van.

Harde woorden, sorry. Maar ik hoop dat er wat voor je tussen zit.
M
Pien
17-09-2016
Ik vind het opvallend dat je schrijft: 'je accepteert hem niet zoals hij is en geeft hem daar de schuld van', terwijl ik me bij het lezen van jouw reactie allerminst geaccepteerd voel zoals ík ben. Wat is het verschil? Is wil juist graag een oplossing vinden waarbij we elkáár accepteren zoals we zijn. Niet alleen de een de ander... Ik bedoel dit absoluut niet aanvallend of verwijtend, begrijp me alsjeblieft niet verkeerd. Ik ben benieuwd hoe je aan je oordeel gekomen bent. Is dit puur gebaseerd op mijn verhaal of zou het misschien ook gekleurd kunnen zijn door je eigen ervaringen? Zou je mijn casus misschien nog eens willen proberen te lezen en beschouwen zonder (voor)oordelen? Dankjewel voor je reactie! :)
E
Erica de Bruin Backbier
16-09-2016
Verwacht niks krijg alles. Een oud gezegde maar een waarheid als een koe.
Situaties gebeuren in ons hoofd. We verwachten iets, leggen iets op. Maar verandert dat de situatie?
Mijn raad: wat is het probleem. Kun je er iets aan veranderen. In dit geval is het antwoord NEE. Hij is wie hij is. Accepteer het en leg het naast je neer. Het kost jouw energie. Het is nl niet zijn probleem maar een eigenschap die bij hem hoort. Door het naar je toe te trekken maak je het jouw probleem.
Oke volgende vraag. Wat wil ik. Er is een band. Als jullie samen zijn is het goed. Hierin heb je een keuze. Je behoudt de vriendschap op het niveau van live contact, niet via teksten. Dit is zijn niveau. Je schrapt daardoor de ergernis. Of je neemt je verlies/ winst en neemt afscheid
Denk niet in problemen denk in oplossingen.
Succes xxx
J
Jonathan
16-09-2016
Stuur alleen eens een berichtje met 'hoi' of 'hey you'. Hierbij maak je de kans op een snelle reactie het grootst. Uit eigen ervaring weet ik dat wanneer je niet direct reageert, er dan honderd dingen tussen gaan komen en je het dus vergeet. Een korte snelle reactie lost het probleem van 'nu even geen tijd, dat komt later wel' op. Dus laagdrempeliger kun je het niet maken. De reactie hierop of het ontbreken hiervan zou jou de duidelijkheid moeten geven over de (meer)waarde van jullie relatie.