Boek ons
Denk mee

Tussen twee liefdes

09-02-2016

Het is tijd om de meedenker van Marco af te ronden. Marco zat vast tussen twee liefdes en deelde zijn verhaal met jullie. Hij kreeg volop reacties en dat heeft veel goeds gedaan in zijn situatie.

Dit was het probleem waar Marco mee zat:

De situatie waarin ik niet verder kom, waarschijnlijk doordat ik hierin blijf vastdenken, is als volgt;

Ik ben een gescheiden vader met twee dochters van 5 en 7 jaar oud. Een kleine 10 jaar geleden ben ik verhuisd vanwege mijn werk. In mijn nieuwe woonplaats heb ik destijds mijn inmiddels ex-vrouw ontmoet. Getrouwd en dus twee mooie dochters gekregen.

Inmiddels is mijn huwelijk ten einde. Ik heb een ruime omgangsregeling met mijn dochters. Om de week zijn ze van vrijdagmiddag tot en met dinsdagavond bij mij. In de andere weken zijn ze op dinsdagmiddag vanuit school tot en met het avondeten bij mij.

Sinds begin vorig jaar heb ik een lieve vriendin. Zij woont echter niet in de buurt maar in mijn oude woonplaats. Hierdoor hebben wij dus een relatie op afstand die ons allebei steeds meer moeite kost. We willen zo graag verder met elkaar, samenwonen, iets gaan opbouwen. Ik zou graag terug naar mijn oude woonplaats omdat ik mij daar thuis voel. Al die jaren heb ik altijd het verlangen gehad ooit terug te gaan. Maar ik wil mijn dochters niet minder gaan zien en ben ook bang voor de afstand die er tussen ons zal gaan ontstaan. Aan de andere kant is mijn vriendin zeer gehecht aan haar woonplaats en ziet zij er heel erg tegenop naar mij toe te verhuizen.

Gevangen tussen mijn twee grote liefdes. We hebben vele scenario’s laten passeren maar we lopen hier steeds in vast en komen maar niet tot een voor ieder bevredigende oplossing. Ik ben erg benieuwd naar mooie omdenk-ideeën, ervaringen van anderen of gewoon een nuttige tip.

Marco reageerde als volgt op al jullie tips en ervaringen:

Lieve meedenkers, allen ontzettend bedankt voor het meedenken met ons "probleem". Sommigen van jullie hebben het geïnterpreteerd alsof ik vroeg om advies in het maken van een keuze. Deze keuze hoeft niet te worden gemaakt, mijn dochters staan altijd voorop en komen op de eerste plaats. Ik was vooral benieuwd naar ervaringsverhalen en creatieve omdenk-ideeën. En ook al wisten we diep in ons hart de uiteindelijke oplossing al, toch hebben de veelvuldige reacties ons enorm geholpen en gesterkt in het maken van de juiste beslissingen. We genieten van al het mooie dat we hebben en dat ons door deze bijzondere situatie geboden wordt!

Vergelijkbare situaties

Iets waar Marco veel aan heeft gehad, zijn de vergelijkbare verhalen van de meedenkers. Er waren ongelooflijk veel mensen die in eenzelfde situatie zitten of hebben gezeten. De meesten van hen gaven Marco de tip om altijd voor zijn dochters te kiezen. Zo kan hij bijvoorbeeld bij zijn dochters wonen als zij in zijn huis zijn en kan hij bij zijn vriendin wonen als zijn dochters bij hun moeder zijn. Op die manier kan hij ook nog eens soms in zijn oude woonplaats zijn. Een andere optie was dat de kinderen in een huis gingen wonen en Marco en zijn ex-vrouw dan om en om in dat huis zouden wonen.

Marco mailde ons:

Voor wat betreft het resultaat; dit is ook waar we naartoe aan het werken zijn. Mijn woonlasten in mijn huidige woonplaats zien te verlagen waardoor er meer speling ontstaat om in de woonplaats van mijn vriendin al rustig aan iets op te bouwen samen, op de dagen dat ik de kinderen niet onder mijn hoede heb.

Geluk

Er kwamen veel toejuichende kreten vanuit de meedenkers. Ze stelden dat Marco aan het vastdenken was en zijn situatie op een andere manier zou moeten benaderen. ‘Wat een mazzelaar’ en ‘wat mooi, twee liefdes’ kwamen we bijvoorbeeld een aantal keer tegen in de reacties. Volgens veel meedenkers moet Marco zich juist gelukkig prijzen met de rijkdom aan liefde die Marco heeft. Hij moet het dus helemaal niet zien als een probleem maar als een geluk. Geniet van alle liefde, van je dochters én van je vriendin. Deze liefde kan hartstikke mooi naast elkaar bestaan.

Wij hebben er alle vertrouwen in dat dit Marco helemaal gaat lukken!

Bedankt weer voor het meedenken allemaal. Marco heeft dus echt iets aan jullie tips gehad. Heb je zin in meer meedenkers? Binnenkort vind je op onze website weer een paar kersverse problemen. Alle lopende casussen vind je hier. Schroom je ook vooral niet om je eigen meedenkverhaal in te sturen.

86 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
09-02-2016

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
R
Romy
16-02-2016
Als kind van gescheiden ouders: kies voor je kinderen. Zij zijn als het goed is het belangrijkste in jouw leven. Ik heb het contact met mijn vader verloren omdat hij meerdere keren voor zijn nieuwe liefde koos in plaats van voor zijn kinderen.
l
laura
16-02-2016
Lastig om hierin om te denken. Ik kom uit een gezin van gescheiden ouders. Mijn vader ging bij zijn nieuwe vriendin wonen 50km verderop. Voor een kind van 7,8,9,10,11,12,13, 14... Lastig om zelf te overbruggen...
Tegen de tijd dat ik oud genoeg was om zelfstandig naar mijn vader toe te gaan was er een nog grotere afstand dan de 50km, tussen ons ontstaan. Namelijk een emotionele afstand die niet meer te overbruggen was. Was mijn vader in de buurt gebleven dan was dat misschien niet anders geweest. Ik heb het hem in ieder geval vreselijk kwalijk genomen!
Dus denk aan wat jouw kinderen voor jou voelen ipv andersom (wat jij voor hun voelt). Jouw liefde is misschien onvoorwaardelijk, maar zijn zij daar toe al in staat?
S
Stefan Mathe
16-02-2016
Soms moet je gewoon accepteren dat het is zoals het is. Het is vanzelfsprekend dat we als mens alleen maar verbetering willen. Leer tevreden zijn met hoe het nu is. Want als alles ooit anders is verlang je toch weer terug naar het oude. Je dochters staan op 1. Dat is wat telt.
M
Mandy
16-02-2016
Mijn vriendin en nieuwe partner spraken af: we gaan samenwonen als het jongste kind 18 is. Het is nu 10 jaar later en nu wonen ze samen. De afspraak gaf rust, en ze zagen elkaar toch veel. Bij hen gaf het loslaten van het ideaalplaatje heel veel vrijheid.
T
Tineke
16-02-2016
Ga nooit bij je kinderen weg. Je kinderen zijn al beschadigd door de scheiding, hoe goed die scheiding ook is verlopen. Wat denk je dat er in die koppies gebeurt als hun vader besluit nog verder bij ze weg te gaan? Ze hebben je nodig en ze zijn kwetsbaarder dan je denkt. Je zult heen en weer moeten reizen, parttime gaan samenwonen. Of je nieuwe vriendin ervan moeten overtuigen dat ook zij iets op moet geven voor de liefde. Maar je kinderen gaan sowieso voor.
E
Eline
16-02-2016
" Hierdoor hebben wij dus een relatie op afstand die ons allebei steeds meer moeite kost.
We willen zo graag verder met elkaar, samenwonen, iets gaan opbouwen."
Dit roept vragen bij mij op. Wat hebben jullie tot nu toe met elkaar opgebouwd? Waarop is deze relatie gebaseerd? Waarom kost het steeds meer moeite? Bouwen jullie aan vriendschap en vertrouwen. Wordt u een beter mens door deze liefde? Stel dat uw vriendin zwanger wordt, dan heeft u op twee plaatsen in het land kinderen. Staat die gedachte u aan?



"Ik zou graag terug naar mijn oude woonplaats omdat ik mij daar thuis voel. Al die jaren heb ik altijd het verlangen gehad ooit terug te gaan."
Voelt u zich niet thuis in de plaats waar u nu woont? Wat heeft u er aan gedaan om zich thuis te voelen?



Maar ik wil mijn dochters niet minder gaan zien en ben ook bang voor de afstand die er tussen ons zal gaan ontstaan."
Als u verhuist, dan zal u ze miner zien en zal er meer afstand zijn. Als u dat niet wilt, dan niet verhuizen

Het is duidelijk dat hier geen voor ieder bevredigende oplossing is.
E
EFO
16-02-2016
Hoe graag wil je vriendin écht met je samenwonen? Als ze van je houdt, zou ze je toch niet willen laten kiezen tussen haar en je dochters?
I
Inge-marije
16-02-2016
Afstand zit idd in je hoofd, maar soms ook best in de weg. Het lijkt mij dat het niet om haar gaat maar om jouw keuze. Jij wilt eigenlijk terug naar je roots maar je wilt je kinderen niet achterlaten. Het dilemma zit in jezelf. Keuzes hebben een gevolg en daarvoor bent alleen jij verantwoordelijk. Anderen kunnen daar natuurlijk last van hebben, zelfs schade van ondervinden, maar de keuze is bij jou en aan jou, net als de gevolgen van die keuze. Kinderen worden groot en rond het einde van decpubertijd is een vader om de hoek veel minder belangrijk dan in de jonge jaren, dat weet je als vader maar al te goed. Eigenlijk weet je de keuze al, maar hoor je graag een briljante oplossing die er niet is. Geniet van je kids zolang ze nog op je leunen en kies voor jezelf als zij aan gaan geven dat dat niet meer nodig is...en onthoud één ding. Kinderen hebben niet gevraagd om geboren te worden en moeten de situatie beleven, jullie hebben de keuze voor hen gemaakt, het gevolg is ook voor jullie!
a
anne
16-02-2016
Heb je al eens gevraagd aan je kinderen wat zij erover denken? Het lijkt me behoorlijk incompleet om enkel met één partij over samenwonen te praten, en niet met de andere (minstens even belangrijke!) partij.

Dat gezegd zijnde, jullie hebben momenteel twee woonplaatsen hebben, toch? Waarom kan je niet bij je kinderen wonen in "jullie" stad en jouw huis wanneer ze bij je zijn, en op de andere momenten bij je vriendin?

En een derde denkpiste: wat missen jullie precies aan samenwonen? Kan je dat concreet maken, en zijn daar andere oplossingen voor te bedenken? (in deze digitale tijd kan je elkaar erg vaak "zien", bvb!) Zijn er dingen die jullie eigenlijk net heel fijn vinden aan elk een eigen stek? Waarom het "traditionele" plaatje van samenwonen proberen in te passen in jullie uitzonderlijke situatie, in plaats van een heel nieuw scenario te verzinnen?
J
JS
16-02-2016
Toen ik kinderen kreeg werd één ding voor mij heel erg duidelijk: het draait niet meer om mij. Het draait om mijn kinderen/gezin. Kinderen hebben hun (basis en luxere) behoeftes en jij hebt, als één van de ouders, 'gewoon' een héle grote rol in het voorzien van je kinderen in deze behoeftes. Tuurlijk moet er een balans zijn, want je moet uiteindelijk ook zelf binnen die (door jezelf opgelegde kaders = verantwoordelijkheid nemen als ouder) gelukkig zijn of wórden. Je kids hebben al een scheiding meegekregen van pa en ma, ze worden al heen en weer gereden tussen twee huizen, pappa heeft ondertussen een nieuwe vriendin.... Poeh! Zijn nogal wat zaken die jouw meiden van (nog maar!) 5 en 7 meekrijgen! Denk je dat het verstandig is om als (verantwoordelijke) ouder te gaan verhuizen? Je kinderen aan een nieuwe verandering te laten wennen (misschien wel de zoveelste in .....?) Hoe zou je er zelf in staan als jouw ex dit zou doen? Kun je met je ex opnieuw afspraken maken omtrent een nieuwe omgangsregeling (wat vraagt dat van haar? Haar werk? Haar relatie? Etc?) Heel kort door de bocht misschien, maar kinderen staan sowieso op 1. Je nieuwe vriendin is belangrijk maar je 'bloedjes' zijn er voor altijd. Liefde is investeren. Jouw vriendin kan (net als jij) ook concessies doen. En verhuizen kan altijd nog! Als je meiden ouder en zelfstandiger zijn! (En je nieuwe relatie deze ultieme test heeft overleefd :-)
Gr. van een enorme vastdenker