Boek ons
Denk mee

Tussen twee liefdes

09-02-2016

Het is tijd om de meedenker van Marco af te ronden. Marco zat vast tussen twee liefdes en deelde zijn verhaal met jullie. Hij kreeg volop reacties en dat heeft veel goeds gedaan in zijn situatie.

Dit was het probleem waar Marco mee zat:

De situatie waarin ik niet verder kom, waarschijnlijk doordat ik hierin blijf vastdenken, is als volgt;

Ik ben een gescheiden vader met twee dochters van 5 en 7 jaar oud. Een kleine 10 jaar geleden ben ik verhuisd vanwege mijn werk. In mijn nieuwe woonplaats heb ik destijds mijn inmiddels ex-vrouw ontmoet. Getrouwd en dus twee mooie dochters gekregen.

Inmiddels is mijn huwelijk ten einde. Ik heb een ruime omgangsregeling met mijn dochters. Om de week zijn ze van vrijdagmiddag tot en met dinsdagavond bij mij. In de andere weken zijn ze op dinsdagmiddag vanuit school tot en met het avondeten bij mij.

Sinds begin vorig jaar heb ik een lieve vriendin. Zij woont echter niet in de buurt maar in mijn oude woonplaats. Hierdoor hebben wij dus een relatie op afstand die ons allebei steeds meer moeite kost. We willen zo graag verder met elkaar, samenwonen, iets gaan opbouwen. Ik zou graag terug naar mijn oude woonplaats omdat ik mij daar thuis voel. Al die jaren heb ik altijd het verlangen gehad ooit terug te gaan. Maar ik wil mijn dochters niet minder gaan zien en ben ook bang voor de afstand die er tussen ons zal gaan ontstaan. Aan de andere kant is mijn vriendin zeer gehecht aan haar woonplaats en ziet zij er heel erg tegenop naar mij toe te verhuizen.

Gevangen tussen mijn twee grote liefdes. We hebben vele scenario’s laten passeren maar we lopen hier steeds in vast en komen maar niet tot een voor ieder bevredigende oplossing. Ik ben erg benieuwd naar mooie omdenk-ideeën, ervaringen van anderen of gewoon een nuttige tip.

Marco reageerde als volgt op al jullie tips en ervaringen:

Lieve meedenkers, allen ontzettend bedankt voor het meedenken met ons "probleem". Sommigen van jullie hebben het geïnterpreteerd alsof ik vroeg om advies in het maken van een keuze. Deze keuze hoeft niet te worden gemaakt, mijn dochters staan altijd voorop en komen op de eerste plaats. Ik was vooral benieuwd naar ervaringsverhalen en creatieve omdenk-ideeën. En ook al wisten we diep in ons hart de uiteindelijke oplossing al, toch hebben de veelvuldige reacties ons enorm geholpen en gesterkt in het maken van de juiste beslissingen. We genieten van al het mooie dat we hebben en dat ons door deze bijzondere situatie geboden wordt!

Vergelijkbare situaties

Iets waar Marco veel aan heeft gehad, zijn de vergelijkbare verhalen van de meedenkers. Er waren ongelooflijk veel mensen die in eenzelfde situatie zitten of hebben gezeten. De meesten van hen gaven Marco de tip om altijd voor zijn dochters te kiezen. Zo kan hij bijvoorbeeld bij zijn dochters wonen als zij in zijn huis zijn en kan hij bij zijn vriendin wonen als zijn dochters bij hun moeder zijn. Op die manier kan hij ook nog eens soms in zijn oude woonplaats zijn. Een andere optie was dat de kinderen in een huis gingen wonen en Marco en zijn ex-vrouw dan om en om in dat huis zouden wonen.

Marco mailde ons:

Voor wat betreft het resultaat; dit is ook waar we naartoe aan het werken zijn. Mijn woonlasten in mijn huidige woonplaats zien te verlagen waardoor er meer speling ontstaat om in de woonplaats van mijn vriendin al rustig aan iets op te bouwen samen, op de dagen dat ik de kinderen niet onder mijn hoede heb.

Geluk

Er kwamen veel toejuichende kreten vanuit de meedenkers. Ze stelden dat Marco aan het vastdenken was en zijn situatie op een andere manier zou moeten benaderen. ‘Wat een mazzelaar’ en ‘wat mooi, twee liefdes’ kwamen we bijvoorbeeld een aantal keer tegen in de reacties. Volgens veel meedenkers moet Marco zich juist gelukkig prijzen met de rijkdom aan liefde die Marco heeft. Hij moet het dus helemaal niet zien als een probleem maar als een geluk. Geniet van alle liefde, van je dochters én van je vriendin. Deze liefde kan hartstikke mooi naast elkaar bestaan.

Wij hebben er alle vertrouwen in dat dit Marco helemaal gaat lukken!

Bedankt weer voor het meedenken allemaal. Marco heeft dus echt iets aan jullie tips gehad. Heb je zin in meer meedenkers? Binnenkort vind je op onze website weer een paar kersverse problemen. Alle lopende casussen vind je hier. Schroom je ook vooral niet om je eigen meedenkverhaal in te sturen.

86 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
09-02-2016

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
L
Laura
16-02-2016
Omdenken, lastig. Eerder een tip uit levenservaring.
Ik ben een kind van gescheiden ouders. Mijn vader ging bij zijn nieuwe vriendin wonen, ongeveer 50km verderop... Ik was 6. Die afstand kon ik niet zelfstandig overbruggen. Toen ik 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 .... jaar oud was ook niet. Ik zag mijn vader 1x in de twee weken een weekend. Toen ik oud genoeg was om de afstand in kilometers zelfstandig te kunnen overbruggen, was er een veel grotere afstand ontstaan.... Een emotionele afstand. Deze bleek uiteindelijk onoverbrugbaar...
Dus misschien moet je niet denken wat jij voor je dochters voelt, maar moet je je bedenken wat jouw dochters voor jou voelen. Zijn zij nu al in staat om een "lange afstands relatie" aan te gaan? Zijn zij al in staat om onvoorwaardelijk lief te hebben? En te blijven hebben?
Ik heb het mijn vader altijd kwalijk genomen dat hij koos voor een nieuw leven, een leven waar wij niet meer vanzelfsprekend bij hoorde.
Is dat waar je voor kiest?
Succes met jouw keuze!
R
Rachel den Boer
16-02-2016
Ja dit is een mooi staaltje vastdenken.... Ik zit met mijn partner in dezelfde situatie, 80 km tussen onze woonplaatsen en door het co-ouderschap beiden gebonden aan onze woonplaats totdat de kinderen het huis uit zijn. En daar waar de omgeving zich verbaast over onze beslissing om pas over een jaar of 11 te gaan samenwonen, "want je wil toch bij elkaar wonen" is ons antwoord: wij doen wat we onze kinderen ook laten doen" De kinderen wonen door de scheiding immers gedwongen in twee huizen, zij laten ons zien dat je je in twee huizen thuis kan voelen.
Dus Marco, doe net als je kinderen.... Als je kinderen bij jou zijn dan woon je in je samen met je vriendin in je "eigen" woonplaats, op de dagen dat ze bij je ex zijn, woon jij samen in de woonplaats van je lief. Kinderen gaan altijd voor, zij hebben niet gevraagd om deze situatie en zoals je het nu geregeld hebt ben je echt onderdeel van hun leven en geen papa op afstand, wil je dat behouden dan vraagt dat ook flexibiliteit van jou en je nieuwe liefde.
t
test
16-02-2016
test
A
Anne-Mart
16-02-2016
Ik denk dat het voor de kinderen belangrijk is om bij hun vader in de buurt te wonen. Zelf heb ik mee gemaakt dat mijn vader verweg woondt. Misschien kan je in je huidige woonplaats een woning hebben voor als de kinderen bij je zijn en als de kinderen er niet zijn bij je vrienden wonen.
R
Rob Hessels
16-02-2016
Toen ik las "Gevangen tussen mijn twee grote liefdes" dacht ik dat Marco niet kon/wilde kiezen tussen twee geliefden (liefdesrelaties). Maar dat blijkt anders te liggen. Ik vermoed dat daar de bron van Marco's vastdenken zit. Hij zit niet klem in de keuze tussen twee liefdes, maar in de keuze tussen vormgeven van een potentiële liefdesrelatie en de verantwoordelijkheid voor twee kleine mensen die hij hoogstpersoonlijk de wereld in heeft gezet. Da's andere koek. Welke keuze hij daarin wil maken mag hij zelf bepalen... zijn leven, zijn verantwoordelijkheid. Mocht Marco besluiten voor zijn rol als co-ouder te blijven kiezen, dan geef ik hem graag als leestip "Verslaafd aan Liefde" van Jan Geurtz mee. Inzichtgevend en troostrijk leesvoer voor de avonden dat hij het zonder zijn geliefde moet stellen... All the best, Rob
M
Maria
16-02-2016
Hmmm, ik zou vooral je dilemma reframen. Ik snap 'vast tussen twee liefdes' niet. Je hebt twee dochters. Linksom of rechtsom is het verreweg het makkelijkst als hun moeder en jij dicht bij elkaar wonen. Het alternatief is helder: je ziet je dochters véél minder, bent minder zo niet amper betrokken bij hun dagelijks leven (school, clubjes, vriendjes) en je wordt de uitjespapa. Je kiest dan dus, volgens mij, voor wen ander leven en een ander vaderschap als je besluit verder weg te gaan wonen.
Nu vraagt iemand anders die je ook erg leuk vindt of je dat wilt doen. De vraag is: wil je dat? Wil je de mogelijkheden die je hebt met je kinderen nú, opgeven? In hun buurt wonen is niet voor eeuwig. Dus evenmin is in je oude woonplaats wonen eeuwig weg. Voorlopig wel ja, als je de situatie met je dochters wilt hebben zoals nu.
Of die ander bereid is naar jou toe te komen, dat is - aangenomen dat jij niet bereid bent dit op te geven, niet aan jou maar aan haar. Niets gevangen dus, keuzes maken. Die misschien niet leuk zijn - dat snap ik ook wel.

Overigens, hoe zou je de situatie vinden dat je een kind krijgt met je nieuwe vriendin? En je kinderen hun broertje of zusje amper zien, aangenomen dat je wél verhuist. Dat zijn consequenties van de keuze.

Alles is terug te draaien en te veranderen. Ervaar en leer is het soms. Vandaar nu voor mij de keuze na twee jaar alleenstaand ouderschap, een jaar co-ouderen met 11 km afstand waarvoor ik in 2014 verhuisde, nu op ieuw de (hopelijk laatste) verhuizing naar hetzelfde dorp als de vader van mijn kinderen (5,7,10). Allemaal niet ideaal, maar heel bewust de keuze om dichtbij te gaan wonen. Want we willen allebei graag 'alles' meemaken en de kinderen niet te veel sores geven.

Succes!
J
Jet
16-02-2016
Ik zat 2,5 jaar geleden in een soortgelijke situatie: mijn vriend woonde weliswaar slechts op een half uur reizen maar in een slaapverwekkend provinciestadje. De helft van de week zijn de kinderen uit een vorige relatie bij hem. Wij hadden allebei genoeg van een 'half' leven samen met veel op en neer gereis. Ik keek er ook niet naar uit om de grote stad te verlaten, maar besefte ook dat een duurzame relatie met hem een duurzame relatie met zijn kinderen zou (moeten) inhouden. Ik ben verhuisd naar zijn woonplaats en heb daar ook werk gekregen. Mijn nieuwe woonplaats heeft me van allerlei nieuwe ervaringen en contacten opgeleverd die me erg goed hebben gedaan - waaronder deel uitmaken van het leven van zijn kinderen. Ondertussen fantaseren we er lustig op los over hoe we weer in de stad gaan wonen in ons "droomhuis" als de kinderen het huis uit zijn en wat voor een dingen we dan allemaal gaan doen (naar de bioscoop! Het theater! Het café! Winkelen!). Dat kunnen jij en je vriendin nog 13 jaar doen totdat de jongste 18 is en uit huis gaat.
Hoewel ik een prachtig rijk en gevuld leven had in de stad met mijn LAT-relatie, vervult het delen van mijn (dagelijks) leven met mijn vriend me met een dieper geluk. Een leven samen opbouwen kan overal, iemand vinden waar je je leven mee wilt delen is een zeldzaamheid.
A
Anne
16-02-2016
Jij bent niet degene die een keuze moet maken tussen je twee liefdes. Die keuze heb jij niet aangezien je kinderen ook geen keuze hebben in deze situatie. En al zou het wel zo zijn, dan zijn ze nog veel te jong voor deze keuze. Je nieuwe vriendin is degene die een keuze moet maken voor haar woonplaats en niet samenwonen of jouw woonplaats en wel samenwonen.
C
Celine
16-02-2016
Beste Marco,

Je dilemma is inderdaad vervelend echter is verhuizen niet iets waar je je leven lang aan vast hoeft te zitten. Tevens wordt naar mijn mening je "thuis" gevoel merendeels gemaakt door de mensen waarbij je je thuis voelt en in mindere mate door de plek waar dat is. Op dit moment woon je nog niet samen met je nieuwe partner, echter zal dit wel je nieuwe thuis worden omdat je bij haar zult thuiskomen. Neem de som op de proef en ga eerst in de gulden middenweg samenwonen... Doe beiden wat water bij de wijn en kies een plek niet te ver van je dochters en niet te ver van haar oude woonplaats. Je kunt altijd eerst huren om te kijken hoe alles loopt en wie weet creëren jullie daar samen jullie nieuwe thuis zonder de problemen die je nu schetst. Mocht het echt niet lukken dan kun je altijd nog ergens anders gaan wonen maar voor je kinderen zal alleen al de moeite heel veel waard zijn. Daarnaast is dit misschien niet mijn plaats om dit te zeggen maar kiezen tussen kids en partner zou niet moeten hoeven. Heel veel succes!!
D
Do
16-02-2016
Beste Marco,

Ik heb als gescheiden moeder op zo een 100 km van mijn dochter haar vader gewoond. Alles in goed overleg etc. Mijn dochter ging iedere vrijdag en om het hele weekend naar haar vader. Maarrrr ik woon nu weer bij haar vader in de buurt. Waarom? Al is het 'maar' 100 km voor zowel mijn dochter als haar vader is het toch net alsof je in een 'andere wereld' leeft. En het idee voor de kinderen dat papa zo ver woont is ook niet altijd even leuk. Kids zijn straks ouder. Kunnen zelf met de trein etc. Waarom niet nu ze nog klein zijn bij hen in de buurt en als je over een paar jaar nog samen bent met je huidige vriendin dan alsnog naar je oude woonplaats? Vergis je niet. Papa's zijn net zo belangrijk als mama's. Soms kan het gewoon niet anders natuurlijk maar als je de keuze hebt zou ik voor nu kiezen voor de kids. By the way, voor mij zou het geen optie zijn, maar is het niet mogelijk om beide huizen aan te houden en zo op de kindloze dagen bij je vriendin door te brengen?