Boek ons
Denk mee

Ruzie

13-06-2016

We sluiten vandaag de meedenker van Willemijn en haar man af. In deze meedenker hebben wij jullie gevraagd of je relationele ruzies kan omdenken. Willemijn en haar man zijn allebei nogal dominante types met als gevolg dat dit nog weleens botst. Hoog tijd om te kijken wat Willemijn aan jullie reacties heeft gehad!

Willemijn had het volgende probleem:

Hallo meedenkers, ik heb een vraag. Hoe voorkom ik dat ik elke keer in conflict kom met mijn man en dat we zo boos worden op elkaar dat we er een paar dagen van moeten bijkomen? We praten het altijd uit. Zeggen sorry en zweren dat het niet weer zal gebeuren. Maar zes weken later…

We zijn allebei best dominant. We kunnen ook sorry zeggen en inzien wat de fouten waren. Maar wat ik lastig vind is dat als één van ons tegen de ander uitvalt, dat altijd heel erg heftig is. Dat komt waarschijnlijk omdat het dan al een paar dagen broedt, de een denkt zij zal wel dit… en ik denk hij zal wel dat… Graag zou ik dit willen voorkomen. Zodat we niet meer zo boos worden op elkaar dat we lelijke dingen gaan zeggen.

We praten het elke keer weer uit, maar toch sluimert het altijd op een of andere manier. Het zou fijn zijn om eens terug te krijgen hoe het anders kan. En hoe het bij een ander gaat.

We kregen ruim 150 reacties binnen op deze meedenker, zowel via de website en op Facebook werd er goed meegedacht. Veel adviezen waren gericht op het accepteren en/of het loslaten van de situatie. Er kwamen ook andere inzichten voorbij, sommige waren meer oplossingsgericht dan andere, en af en toe kwamen er ook echte omdenkers voorbij!

Iedereen maakt wel eens ruzie

Het blijkt maar weer dat ruzie in praktisch iedere relatie voorkomt. Er was veel herkenning en alleen dat al kan een geruststellende gedachte zijn. Marian zit in dezelfde positie en zegt er het volgende over: ‘’Je wilt niet persé ruzie, maar het gebeurt gewoon en elke keer trap je in die oude valkuilen. Doordat we dominantere types zijn, beleven we dingen graag intenser en dat geldt voor de ups, maar helaas ook voor de downs. De kunst is om je energie te halen uit die topmomenten en elkaar te herinneren aan de fijne momenten als er een ruzie is of het even niet zo lekker loopt!’’

Annet probeert de mooie momenten vast te houden als het minder gaat. ‘’Ga je onvoorwaardelijk voor elkaar? Dan kom je hier doorheen. Tel vooral de momenten dat het goed gaat en geef die een gouden randje. Dat helpt om de vervelende dagen door te komen.’’

Ze geeft ook een duidelijk advies: ‘’Stop met zweren dat het nooit weer gebeurt.’’ Dit is namelijk iets dat je nooit kunt beloven. Hier kunnen wij ons goed in vinden, want het kan alleen maar tegenvallen als je dit aan elkaar blijft beloven. Accepteren dat er soms ruzie ontstaat is dan een stuk effectiever. Annet: ‘’Besef dat het over een tijdje weer terugkomt en over een tijdje nog een keer. De tussenpozen zullen steeds langer zijn. Als je onthoudt dat je ook gelukkige momenten hebt (eerst momenten, later dagen en uiteindelijk weken, maanden) dan levert het veel op.’’

Blijf bij de kern

Soms zitten we zo verstrikt in een ruzie dat we voorbijgaan aan wat er werkelijk speelt. Het ligt dan niet zozeer bij de uitbarsting, maar meer bij de weg ernaartoe. De emmer loopt vol, maar hoe zorg je ervoor dat je dat moment vóór bent? Luuk stelt voor om directe spanningen te benoemen en op een respectvolle en rustige manier feedback te geven. ‘’Maak afspraken over hoe je die feedback geeft en ontvangt. Bijvoorbeeld: 1. Actief luisteren 2. Elkaar laten uitpraten en 3. Samenvatten wat de ander zegt en dit serieus nemen.’’

Als je feedback geeft op het moment dat er ergernissen ontstaan, kun je misschien voorkomen dat het begint te ‘sluimeren’. Schreeuwen is escaleren en dan ben je eigenlijk al voorbij aan de kern van het probleem. Dus respecteer elkaar en blijf praten is zijn advies.

Thomas sluit hierop aan en zoekt het nog iets dieper: ‘’Er zijn honderden stellen met dominantie in hun gedrag en er zijn honderd varianten daarop. Je zou er gek van worden dit allemaal te behandelen in je bericht. Maar ook dominantie heeft een oorzaak. Is er onzekerheid of onmacht in de situatie? Hoort daar een sterke emotie bij? Angst misschien? Als dat de oorzaak is, dan wordt het een terugkerend thema.’’

Het verleden speelt inderdaad een rol, laat Willemijn aan ons weten. Volgens Thomas is het kennen van jezelf een oplossing om te zien waar de spanning vandaan komt. Als je dat weet te benoemen kun je de situatie beter controleren.

Afwachten

Ook werd het advies om niet te snel op elkaar te reageren veel genoemd. Sandra: ‘’Dit is een zeer herkenbaar verhaal. Pas toen we afspraken de een zijn verhaal te laten doen en daar pas een paar uur later op te (mogen) reageren, kwam er langzaamaan verandering. Door de tijd te nemen/krijgen om na te denken over wat de ander nu werkelijk zegt, kun je meer overwogen reageren en vervallen we niet in uitersten. Daarbij zijn de eerste emoties die zo’n monoloog oproepen alweer gezakt en dat geeft rust.’’

Magda reageerde met dat we vaak niet meer in staat zijn om te communiceren als de emoties en frustraties te hoog oplopen. De een voelt zich gekwetst en de ander kwetst terug of implodeert. Maar het is niet altijd te voorkomen, want we worden vaak verrast als ruzie ontstaat. ‘’Misschien is het wel goed om onszelf en de ander denkbeeldig te omarmen, rustig ademend zodat de boosheid of verdriet kans heeft om weg te vloeien.’’

Spaaractie?

Karin gooide het over een andere boeg en stelt voor om er een spaaractie van te maken: ‘’stop elke keer dat je ruzie maakt €100 in een pot (of een ander bedrag dat wél zeer doet, maar niet direct tot faillissement leidt). In principe kun je dan na een jaar héél mooi en romantisch op vakantie met z'n tweeën. Misschien hoef je na een keer of 5 alleen nog maar met het biljet te wapperen en je schiet in de lach en kun je daarna weer met elkaar praten.’’

Ruzie maken mag

Ook al doen we het liever niet, ruzie maken kan soms ook fijn zijn. Gewoon blijven doen dus. Anouk: ‘’Oké, het hoeft niet uit de hand te lopen, maar aan de andere kant is het ook goed voor je relatie om zo af en toe eens wat conflicten te hebben en die met elkaar uit te werken. Ze zijn ook behoorlijk leerzaam!’’

Daarnaast mag het volgens Marleen ook gezegd worden dat het fantastisch is dat de ruzies telkens weer bijgelegd worden. ‘’Geweldig dat jullie weten waar de fout zit en sorry kunnen zeggen! Eens echt boos worden, werkt dat niet ontladend? En kom je daar niet sterker uit? Kwetsende woorden kunnen beter wegblijven. Word boos zonder de ander gericht te kwetsen. Dus wordt niet boos op de ander, maar boos op de situatie en het gevoel dat je krijgt.’’

Reactie van Willemijn

Willemijn heeft jullie reacties met aandacht gelezen en heeft ons het volgende laten weten:

Wij kennen elkaar al 27 jaar dan weet je alle in en outs wel redelijk van elkaar. Je komt ieder uit een ander gezin en de één lost problemen op die manier op en de ander doet het zo, we komen daar ook elke keer weer op uit en proberen er het beste van te maken.

Uit elkaar gaan is geen optie omdat we wel de liefde voor elkaar hebben, alleen het valt niet mee om ook met de mindere kanten van elkaar om te gaan. Nu probeer ik inderdaad weg te lopen op momenten dat ik erg boos word om de schade, qua gevoelens, enigszins te beperken.

In het boekje ‘De vijf talen der liefde’ blijkt ook dat ieder een taal heeft om te uiten (red. dat is uiteindelijk ook een kwestie van accepteren).

Ik wil jullie hartelijk bedanken voor de moeite.

Bedankt weer voor het meedenken allemaal. Heb je zin in meer meedenkers? Je vindt op onze website weer een paar kersverse problemen. Alle casussen vind je hier. Schroom je ook vooral niet om je eigen meedenkverhaal in te sturen.

85 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
Nelleke Poorthuis
13-06-2016

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
A
Adrmediator
18-06-2016
Achter ieder KLACHT zit een WENS!
Als jullie allebei hetzelfde WENSEN richt je dan samen op die gewenste situatie!
T
Thomas
18-06-2016
Wanneer je echt geen ruzie wilt maken, maak dan geen ruzie! 1) loop weg wanneer je irritatie op voelt komen. 2) reageer na 9 seconde. 3) bedenk: het is niet persoonlijk! 4) kom er later altijd op terug!
M
Mara plum
18-06-2016
Altijd een derde persoon uit je huwelijk laten.
Niet gokken, drinken enz zodat er geen geld problemen komen.
Niet willen winnen, met wat voor conflict dan ook.
De ander zijn eigen verantwoordelijkheid , je bent partner, geen vader of moeder.
En de regel doe wat ik niet wil wat mij geschied, doet dat ook een ander niet.
Dan kom je al een heel eind.
Als je ruzie maak, zit je in een kind gedrag, vraag jezelf af, hoe oud ben ik nu.
En een menings- verschil is nog geen ruzie.
T
Thomas
18-06-2016
Omdenken, in dit geval is het meer Doordenken dacht ik zo..;-)
Welke details er in dit geval besproken zijn, doet er natuurlijk niet toe.
Het werkt eerder verwarrend en maakt dat ons denken zgn 'short-cuts' als oplossingen gaat ophoesten.
Honderd stellen met dominantie in hun gedrag, zijn honderd varianten daarop, je zou er gek van worden dit te behandelen in je bericht.
Dus dat doen we niet.
Alles heeft zijn oorzaak, dus die zoeken we op, als kern van het conflict.
Ik zie het als een boom.
De blaadjes zijn de uitingen, de stam de reden en de wortels de oorzaak.
De blaadjes;
Zijn dat niet de afkeuringen naar anderen toe?
Is dat het voordringen in de rij?
Is dat niet het stemverheffen wat ik doe?
Of misschien het plannen, zonder dat jij dat weet?
Ja, eigenlijk vindt ik mezelf wel erg goed..?
Diep van binnen, zelfs beter dan iedereen..?

De stam;
Is hier ontevredenheid de reden?
Ontevreden in wat ik zie?
Zou het niet heel anders moeten zijn?
Zien ze mij nog wel, zoals ik denk te moeten zijn?
Daar wordt ik echt pissig van!..?
Ik vertrouw het gewoon niet meer..?
Het lijkt wel haat! Al zeg ik dat liever niet..?
Afkeur en haat?

De wortel;
Tja, dat zit wat diep, dat zie je aan de boom ook niet..
Is het niet gestart in het verleden?
Heb je jezelf misschien onveilig gevoeld?
De verwachting kwam niet uit zoals je dacht misschien?
Familie, vriendjes en vriendinnetjes, de meester of pastoor?
Of heb ik het niet goed begrepen in die tijd?
Onzekerheid of onmacht in een situatie?
Hoort daar niet die sterke emotie bij?
Angst misschien?
Kleine of grote angst is nog steeds angst nietwaar?
Als dat de oorzaak is, dan vreet het zich een weg door mijn hele leven heen...

De boom dus....
Als ik hem 'zie' in mij zelf, in stilte..zonder vergelijkingen en oordelen...zonder goed of kwaad..
Als ik die werkingen en reacties 'zie', ben ik dan niet helemaal verlost van dat gedrag?
'Zien' is weten, dat kun je alleen maar zelf.
En als je in jezelf 'ziet', dus zonder je ogen, dan bén je dat ook helemaal.
Daar zit niemand tussen, dat is alleen jezelf, met jouw inzicht dus.
Het kennen van jezelf, is dus de oplossing, je 'ziet' nu wat je doet, zelfs als het een gewoonte is, is de innerlijke druk verdwenen en trap je op de rem.
Soms nog wat te laat..maar dat gaat steeds beter want het probleem bestaat voor jou niet meer.

Dus; angst = onveiligheid = onvrede = wantrouwen.
De reactie is voorspelbaar...agressie en dominantie.
En je hebt maar twee werkelijke uitgangspunten, de ene is de angst, de andere is De Liefde.
( niet jouw liefde, die is gemaakt door angst..;-)
Waar de ene is, blijft de andere weg.
En met al die dominantie was De Liefde niet!
Stel je dat eens voor...de armoe....de ruzies.
Tijd voor omdenken dus. ;-)
C
Cbobel
18-06-2016
Willemijn en haar man praten het "altijd" uit, "elke keer weer", en ze weten dat allebei, waarom slaan ze de ruzie dan niet over? Fast forward naar het einde, waarvan ze weten hoe het toch altijd, elke keer weer, afloopt. Namelijk: goed.
A
Adviesbureau Annemarie Leuverink Motivatie & competentiemanagement
17-06-2016
Ruzie = Zij hebben woorden DENKOM Goedmaken = Geen woorden maar -lieve- daden.
A
Anoniem
17-06-2016
Meer ruzie maken. Dan loopt de spanning niet zo hoog op en zijn de ruzies milder.
K
Karen
17-06-2016
Ik heb het bericht gisteren gelezen en er eens over nagedacht. Ik heb waarschijnlijk een andere kijk op de situatie dan de meeste anderen. Ik vraag me namelijk twee dingen af 1. Passen jullie wel bij elkaar? 2. Hoe volwassen zijn jullie? (ik haal hier geen leeftijd uit).
Het eerste punt...natuurlijk is er in elke relatie wel eens wat. Ik ben bijna 35 jaar getrouwd, dus dan heb je wel een beetje een idee van een relatie. Heftige ruzies zoals bij jullie, ik zou me dan toch afvragen hoe dat moet. Vandaar vraag twee, hoe volwassen zijn jullie. Zijn jullie al lang bij elkaar en is dit een vast patroon omdat je de vraag zo voorlegt? Volwassen gedrag betekent dat je naar elkaar luistert, elkaars mening respecteert ook al ben je het niet met elkaar eens. Elkaar laten uitpraten, over zaken nadenken zonder direct je emoties de overhand te laten krijgen.
Als jullie een toekomst samen willen, en jullie vinden echt dat je bij elkaar past, dan zullen jullie volwassen moeten worden. Stel je voor dat er kinderen in een dergelijke relatie komen. Die kun je niet uitleggen dat je toch van elkaar houdt en respecteert als jullie steeds "ontploffen". Dus sorry, ik probeer niet te (ver)oordelen, maar als ik het verhaal lees komt steeds de vraag bij mij op: passen die twee dan wel bij elkaar, gaan ze wel als volwassenen met elkaar om? Ik ben geen psycholoog of relatiedeskundige, maar ik vraag me wel af wat de oorzaak bij jullie allebei is dat jullie zo heftig reageren. Zijn er zaken in het verleden die daarbij een rol spelen? Of voorbeelden uit relaties om jullie heen?
Ik hoop dat jullie een antwoord of oplossing vinden in de vele reacties. Heel veel succes en sterkte toegewenst.En hopelijk toch een mooie toekomst samen.
A
Anouk
17-06-2016
Ik denk dat het omdenken al begint met gewoon ruzie blijven maken. Oké, het hoeft niet uit de hand te lopen, maar aan de andere kant is het ook goed voor je relatie om zo af en toe eens wat conflicten te hebben en die met elkaar uit te werken. Ze zijn ook behoorlijk leerzaam!

In mijn relatie werkt het om irritaties uit te spreken, zodat die niet gaan broeien, zoals je zelf ook al omschrijft. Het helpt al om niet eens een heel betoog over wat je dwarszit te houden (vaak is er eerst 'gewoon' irritatie en is het niet eens echt duidelijk wat wat precies veroorzaakt), maar gewoon kort te zeggen "Ik voel me onrustig/geïrriteerd/boos" etc. Dan is je partner in ieder geval op de hoogte en kan je bijvoorbeeld even met rust laten. Dat voorkomt misschien dat kleine dingen snel een enorme ruzie worden, omdat ze liggen te sudderen. Je kunt dan ook zelf kiezen wat je ermee wilt. Wil je even lekker op jezelf zijn om de boel op een rijtje te zetten en af te koelen? Dan spreek je dat af. Spreek dan ook af wanneer je verwacht weer aanwezig te zijn/hoeveel tijd je nodig hebt, zodat je wel weer contact kunt maken met elkaar. Op die manier zorg jij voor jouw irritaties en je partner voor die van hem/haar.

Kom het dan tot een ruzie, dan heb ik vooral geleerd om na een poos de boel stil te leggen. Na een tijdje ga je vanzelf merken dat je je aan het ingraven bent. Jij boos, de ander boos. En allebei druk met verwijten maken en je eigen standpunt fel verdedigen. Terwijl dat vaak helemaal niet is wat je wilt. Liever wil je vaak dat de ander je aanhoort, begrip heeft voor je argumenten en dat je er met elkaar uitkomt. Zodra je merkt dat je vastloopt in verwijten en verdedigen, dan is het tijd om een tijdelijke wapenstilstand af te spreken en beiden iets anders te gaan doen. Even het nieuws kijken, een kop koffie drinken. Het liefst wel in elkaars buurt. Even verdragen dat het ruzie werd en ook merken dat je bij elkaar kunt zijn met je conflict. En dan na een tijdje kun je polsen of jij en je partner zover zijn om samen eens te kijken wat er gebeurde dat maakte dat je de strijd aangaat met elkaar.

Op de één of andere manier zorgt ruzie en boosheid er vaak voor dat je het gevoel krijgt dat je partner (die je graag als je maatje, als je vriend en aan jouw kant ziet) je vijand is geworden. En meestal is dat omdat je elkaar raakt, kwetst met (onbedoelde) opmerkingen. Dat kunnen kleine dingen zijn, maar ook dingen die voor jou erg kwetsend of moeilijk zijn. Een opmerking, een vraag van de ander, iets wat hij/zij doet of juist niet doet, wat dan ook, kan een trigger zijn om je heel erg gekwetst of afgewezen te voelen. We hebben allemaal zo onze pijnplekken en we doen ons best wel om die een beetje beschermd te houden. Maar zeker in een relatie kan je partner je wel eens raken op plekken waar het even flink zeer doet en waar dan ook die boosheid vandaan komt.

Zodra je ziet dat je niet elkaars vijand bent, maar dat de situatie waarin je samen verzeild raakt ervoor zorgt dat je je zo bent gaan gedragen, kun je ook weer terugkomen bij elkaar en een gesprek beginnen. Waar gaat het werkelijk over? Spreek vanuit je eigen ervaring, wat jij voelt, wat jij belangrijk vindt en wat jij nodig hebt van de ander. Hoe de ruzie dan een ruzie werd is vaak niet meer interessant, zolang je maar ontdekt wat het werkelijk is dat je nodig hebt. Je partner zal je dan graag willen helpen en doen wat jij kan als hij je kan helpen.

Succes!
J
Janine
17-06-2016
Door te zeggen wat je wilt tegen de ander maar ook tegen je zelf in plaats van in te vullen. Toen je verliefd op elkaar werd mocht jé ook elkaar ontdekken en vulde je het niet in.
Drink je elke avond een kopje thee dan kun je aangeven dat je het fijn vindt dat hij je vraagt welke smaak je wilt ook al is het elke avond aardbeien!