Boek ons
Denk mee

Ongemotiveerde dochter

11-07-2016

Vandaag is het tijd om de meedenker van Alicia af te sluiten. Haar 17-jarige dochter hoeft bijna niet naar school, wat resulteert in veel uitslapen en luieren. Dit gedrag is een doorn in het oog van Alicia. Wij vroegen jullie om haar te helpen bij het omdenken van dit probleem. Kan dit gedrag de bedoeling worden? We vroegen ook naar ervaringen. Hoe zijn jullie met een soortgelijke situatie omgegaan? Wat hielp nu het beste?

Zo omschreef Alicia destijds haar probleem:

"Ik heb een vraag over de omgang met mijn dochter van 17 jaar. Ze heeft al een langere periode nauwelijks school en ook volgend schooljaar heeft ze maar acht uur les per week, verspreid over vier dagen. Gevolg is dat ze halve dagen in bed blijft liggen. Ze komt er op z'n vroegst om 13.30 een keer uit om vervolgens uitgebreid te gaan ontbijten en haar mobiel te gebruiken. Tegen een uur of drie gaat ze zich vervelen en depressief voelen. Met een beetje geluk gaat ze nog wat ondernemen of helpt ze na wat aandringen mee met de voorkomende klusjes. Dit is dag in en dag uit hetzelfde ondanks goede en fijne, maar ook boze en geïrriteerde gesprekken met haar. Ze is het ermee eens dat het niet gezond is en dat ze een baantje moet gaan zoeken, maar doet het niet.

Aangezien we verder allemaal hard werken in ons gezin, stoort me dit gedrag enorm. Wel de hand op houden, maar geen enkele verantwoording nemen. Ik ben geneigd niet meer voor haar te strijken en geen geld meer aan haar hobby's enzo uit te geven. WiFi uitzetten is ook een sanctie waar ik wel eens gebruik van maak, maar het helpt allemaal niet veel. Haar eigen kamer bijhouden is al teveel gevraagd en doet ze na vele gesprekken hierover uiteindelijk wel. maar wat kost dat een energie zeg...

Heel graag jullie advies!"

Ervaringsdeskundigen

Het blijkt een onderwerp dat veel herkenning oproept. Met 77 reacties op de website en 109 reacties op Facebook hebben we in ieder geval genoeg om uit te kiezen. Tussen al deze meedenkers zitten ook ervaringsdeskundigen: ex-luierende dochters en zonen.

Esther bijvoorbeeld, is haar ouders erg dankbaar dat zij nooit over haar luierende gedrag hebben gezeurd. Ze vertelt dat ze gewoon zo ontzettend moe was, en als puber echt slaap nodig had. Op een gegeven moment wil iedereen zelfstandig zijn, en verandert het gedrag vanzelf.

Ook Jana is ervaringsdeskundige en schrijft dat ze het ongelooflijk vervelend vond als haar moeder haar veel te vrolijk kwam wekken 's ochtends. Van uitslapen werd ze ook niet gelukkig, maar dit was iets wat ze zelf nog moest leren.

Jortia is juist jaloers op de uitslapende dochter. Met twee peutertjes geniet ze er zo van als ze even tijd voor zichzelf heeft tijdens de middagdutjes.

We lezen veel oplossingen in de reacties, die er eigenlijk op neerkomen dat Alicia haar dochter kan helpen een nieuwe hobby of bezigheid te vinden. Heeft de dochter een schop onder de kont nodig om een baantje te zoeken, zoals wordt gesuggereerd door bijvoorbeeld Lien? Of, zoals Angela voorstelt, speel Pokémon Go! Dan gaat ze er eens op uit.

Accepteren

Wij waren vooral op zoek naar de reacties die het luieren van de dochter loslieten als probleem. Dit is nu eenmaal het geval, kan het juist mogelijkheden opleveren?

Dorien gaf aan dat haar huidige talenten benut kunnen worden. Zit ze de hele dag op haar telefoon? Misschien kan ze Alicia helpen met het opzoeken van informatie of het uitleggen van een app. Dit scheelt jou tijd en zij is er goed in. Ook ontbijt ze zeer uitgebreid, kan ze dan misschien meteen wat lunchpakketjes voor de rest van de familie maken? Of wat snijwerk doen voor het diner?

Ook werd door meerdere mensen verwezen naar het filmpje van Berthold over de lakse puberzoon:

https://www.youtube.com/watch?v=MBpjmUlAmOA

Laura is zelfs naar een van onze theatershows geweest:

Uit de show "Lastige kinderen? Heb jij even geluk!" Stop met opvoeden. Stop met van haar te verlangen wat goed is voor later. Maar kijk naar wat goed is voor in het NU. Luier eens een dagje (of meer) met haar mee en kijk eens of er dan vanzelf een gesprek opgang komt, waardoor je er achter kan komen waarom ze zo doet. Wie weet levert dat verhelderend inzicht op. Meer dan trekken aan een dood paard…

Spiegelen

Meerdere keren werd geopperd om Alicia het gedrag van haar dochter te laten spiegelen. Ga ernaast liggen en geniet samen oprecht van dit gedrag. Zo kan er meer echt contact ontstaan tussen moeder en dochter. Pim zei bijvoorbeeld:

Leuke reacties hieronder, maar het zijn oplossingen, geen omdenkers. Wellicht helpt hier de strategie van het rolverwisselen in combinatie met collaboreren. Maak van haar een partner en ga met haar mee in haar gedrag, kopieer haar, spiegel haar en doe hetzelfde als zij: laat opstaan, luieren, lang ontbijten, niet werken, geen klusjes, niet strijken, laat de boel lekker een tijdje verslonsen en ga "klagen" over hoe slecht het huishouden gedaan wordt. Ga flink tekeer tegen al die ijverige pubers die zo hard werken voor een zakcentje en zeik dat gedrag af. Ga samen op de bank zitten luieren en geniet van het feit dat je zo lekker kunt luieren. Niet opgeven, vooral lang volhouden en zorg dat het dusdanig oploopt dat zij de eerste is die er iets aan gaat doen en haar gedrag verandert. Blijf je rol dan nog even volhouden en als er meermalen acties door haar zijn uitgevoerd, begin je met belonen daarvan. Succes!

De reactie van Alicia

We hebben natuurlijk ook aan Alicia gevraagd of zie iets aan jullie reacties gehad heeft en hoe het nu met haar dochter gaat. Hieronder haar reactie:

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de uiteenlopende reacties en tips die gegeven zijn.

Ik kwam veel adviezen tegen die we al hadden toegepast, maar er zaten ook eyeopeners bij die mij hebben geleerd anders naar de situatie te kijken en naar de verwachtingen die ik heb van mijn dochter.

Het laatste schooljaar van HAVO 5 heeft onze dochter niet kunnen afmaken door deze situatie, dit hoopt ze het huidige schooljaar te doen. Ze heeft deze extra tijd nodig om dingen op een rijtje te zetten.

Inmiddels is ze ook bij professionele hulpverlening beland waar ze nu ondersteuning krijgt in het plannen van haar afspraken en dagindeling.

We hebben het advies van Lien opgevolgd en onze dochter ook voor de keuze gesteld om thuis te werken of een betaalde baan te zoeken.

Dit heeft haar enorm geholpen, ze heeft gesolliciteerd en heeft een baan. Hierdoor is ze gemotiveerd om uit bed te komen, het geld wat ze verdiend kan ze leuke dingen mee doen, ze ontmoet andere mensen en staat veel positiever in het leven.

Ze houdt best haar lange uitslaap dagen en blijft de rommelkont, maar dit is geen punt van ergernis meer. Deels omdat ik anders naar de situatie ben gaan kijken, maar vooral ook omdat ik zie dat onze dochter nu gelukkiger, blijer en positiever is geworden.

Ze wil voorlopig nog gebruik maken van de professionele ondersteuning, er zijn best lastige momenten waarop ze zelf aangeeft dat ze voelt dat ze terugvalt in somberheid en depressie.

Ze herkent de signalen nu en heeft geleerd dat teveel in haar hoofd en agenda haar lamslaat. Om die reden moeten we nu zelfs haar helpen op de rem te trappen en niet te veel hooi op de vork te nemen.

In de reacties las ik ook regelmatig de adviezen terug om te investeren in een goed contact, het doen van leuke dingen en de ontspanning zoeken.

Ondanks de zorgen en ergernissen die er waren hebben we deze momenten veelvuldig gehad. De band was en is sterk en warm en het is heerlijk om nu een dochter te zien die weer geniet van de gewone dingen en van haar persoonlijke groei naar volwassenheid.

Ook onder andere de reactie van Jana en Esther als ervaringsdeskundigen waren fijn om te lezen, hoe zij terugkijken op een soortgelijke periode en nu in het leven staan.

Wat ik vooral geleerd heb? Relativeren, vertrouwen dat het wel goed komt en loslaten…

Iedereen bedankt voor het meedenken!

Bedankt weer voor het meedenken allemaal. Heb je zin in meer meedenkers? Binnenkort vind je op onze website weer een paar kersverse problemen. Alle lopende casussen vind je hier. Schroom je ook vooral niet om je eigen meedenkverhaal in te sturen.

79 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
Nelleke Poorthuis
11-07-2016

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
A
Anoniem
22-07-2016
Lekker loslaten, het gaat vanzelf weer over. Maar er wel zijn voor je dochter. Maar laat het initiatief bij haar, ga niet "zeuren en preken" dat helpt niet en je wordt er alleen maar zelf heel ongelukkig van.
A
Anoniem
22-07-2016
Is ze niet gemotiveerd of is er een andere reden waarom het niet lukt.
A
Albertine
22-07-2016
Omdenken voor jezelf is: wat leuk dat je rol verschoven is van organisator van het leven van je (kleinere) kind naar coach van je puberdochter. Dit stelt jou in de gelegenheid om je eigen coachkwaliteiten verder te ontwikkelen en misschien in het proces zelfs wat van haar gedrag te leren. Veel succes en wijsheid!
A
Anoniem
22-07-2016
Is het onwil of of onkunde
A
Marieke
22-07-2016
Heerlijk! Tijd voor jou om je dochter de belangrijkste levensles te geven. Namelijk zelf haar leven laten ervaren en laten ervaren dat voor jezelf zorgen en goed kunnen zorgen je je hele leven helpt om het leven aan te kunnen. Haar zelfvertrouwen te geven omdat ze zelfstandig kan leven...en nu nog in een beschermde omgeving. Dus hop stoppen met voor haar te zorgen, zakgeld te betalen, de was te doen, preken te geven, uit bd te halen of anderzins. Ze is zeventien en kan de knoppen van de wasmachine zelf bedienen en dat geldt voor alles. Leer haar verantwoordelijkheid door zelf niets maar dan ook niets meer voor haar te doen. Dan komt iemand vanzelf in beweging.
Betreft de gezamelijke ruimtes corveetaken en anders niet meeeten. 1 dag per week koken...
Stel je voor dat ze dit allemaal moet leren als ze op zichzelf woont, naast werk of een studie...dan wordt het extra zwaar voor haar. Dus je helpt haar door niets te doen en taken te geven in huis met consequenties als ze het niet doet.
Tuurlijk kost het even negatieve energie, maar dat is nu ook het geval. Patronen doorbreken kost tijd maar, geloof mij, het is een verandeming als het veranderd!
Succesen sterkte...jouw/jullie dak dus zolang iemand thuis woont bepalen de ouders. Je helpt haar door haar ervaring nu te laten opdoen. Het is niet zielig of anderzins...het is een kind steunen op de weg naar volwassnheid.
M
Marijke
22-07-2016
Lekker hè, tijd voor jezelf? Bak popcorn en een filmpje om 15.00 uur voor wat qualitytime. Geloof me, ze is er snel genoeg zat van en gaat op zoek naar wat nuttigs. In de tussen tijd; geniet ervan dat ze nog zoveel thuis is en maak er gebruik van.
B
Ben Meijer
22-07-2016
Lieve mensen,

Wie heeft het probleem? De moeder of de dochter?
In mijn ogen beiden, maar wel andere uitdagingen daarin.
De dochter leert nu dat niets doen haar depressief maakt, en niets doen haar niet gelukkig maakt.
Ze leert dat haar persoonlijk recept voor geluk (wat bestaat uit alleen maar doen wat je verplicht bent te doen, en vooral van alles vermijden, en geen verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf, haar eigen leven, etc) niet werkt. Een extreem waardevolle les.
Gun haar dat ze dit mag leren, dus ook doorvoelen.
Nee, ik zeg niet dat je haar moet steunen door het hotel mamma zo extreem te maken. Over een paar jaar is dat hotel mamma toch een illusie en weg. Ze zal het allemaal zelf moeten gaan doen, haar hele leven. Je komt uit waar je uit wilt komen, of je waait allerlei keren elke kant op die de wind waait.

De moeder heeft een andere kans, om te leren dat het recept waarmee ze hoopte een gelukkige leven te geven aan haar dochter volledig blijkt te mislukken. Een kans om bij te stellen, om wijzer te worden. Die frustratie helpt ook volwassener worden. Wat denk je dat precies je taak is?
J
Jolanda
22-07-2016
Pubers willen volwassen zijn maar dat kunnen ze nog niet. Vaak is ook het plannen en organiseren nog niet goed ontwikkelt, hoewel 17 jarigen dat soms wel al goed kunnen. Mijn ervaring met pubers is dat de ene 17 jarige de ander niet is en de een nou eenmaal meer sturing nodig heeft dan de ander. Plan dingen samen op een volwassen manier want ze willen niet als kinderen behandeld worden. Daarom werken sancties ook niet. 'Wat zullen we morgen eten?' en dan samen de boodschappen daarvoor doen is al heel wat. Zoek naar wat ze wel leuk vindt. Dat kan koken en eten zijn maar ook film kijken. Ga dan samen naar de bioscoop. Met andere woorden, wat anderen ook schreven, mijn aanpak zou zijn geen straf, geen strijd maar pak de leuke dingen en complimenteer haar. "Gezellig, je bent wakker" werkt beter dan "Verdorie ben je nou nog niet aangekleed"... Omdenken zou kunnen zijn: Geniet van je kinderen als ze wakker zijn er erger je niet als ze slapen".
S
S.
22-07-2016
Ik kan alleen mijn eigen ervaring vertellen. Misschien dat het helpt. Ook ik was zo en leek voor de buitenwereld alsof ik niets wilde doen. Eigenlijk voelde ik mij verschrikkelijk omdat ik niets deed, niets nieuws kon vertellen (hoe was jou dag? Elke dag was namelijk hetzelfde). Ik was bang om iets nieuws te beginnen, verantwoordelijkheid te nemen, op te groeien. Het idee dat je. 18 wordt en er wettelijk gezien zoveel veranderd. Wat je haar kan laten inzien is hoeveel meerwaarde het heeft om een start vermogen te hebben, een cv opbouwen, hoeveel het kost om jezelf te onderhouden. Maar probeer haar niet te veroordelen. Geef aan dat je haar wil helpen als ze er niet uitkomt, zeg dat je er bent als ze je hulp wil en dat je je zorgen maakt. Alleen de confrontatie aangaan werkt meestal averechts omdat je het gevoel krijgt dat je toch alles fout doet. Gebruik de goede-gesprek tijd voor een gesprek om uit te vinden hoe het komt dat ze zo passief is, maar zonder je eigen mening gelijk klaar te hebben.
S
Sylvia
22-07-2016
Ik herken dit wel een beetje. Mijn zoon is nu 4 maanden thuisbtussen 2 opleidingen. Hij moet straks wel flink aan de bak. Dus ik gun hem nu zijn "vrije" tijd. Ik heb hem uitgelegd hoe de wasmachine werkt en verder niets meer aan zijn was gedaan. Ik maakte me eerst druk om zijn rommel kamer maar daar hoef ik nu niet meer te zijn om zijn schone was te leggen.
Ik geef hem een of twee taken en daar mag hij de hele dag over doen.
Verder heb ik gemerkt dat ik me er niet te druk over moet maken. Hij heeft nog een heel leven voor zich waarin hij genoegaat MOET.
Laan het los. Juist dan zal het beter gaan.
Succes.
M
M. Scherpenzeel
22-07-2016
Waarom is dt een probleem? Ergernis is nooit leuk, maar de oplossing daarvan ligt denk ik niet bij de dochter.Moeder lijkt bijna jaloers in haar verwijten. Wellicht is het goed om zelf wat meer tijd vrij te maken om ook eens op de bank te hangen of een dagje te doen waar je zin in hebt.