Boek ons
Denk mee

Ongemotiveerde dochter

11-07-2016

Vandaag is het tijd om de meedenker van Alicia af te sluiten. Haar 17-jarige dochter hoeft bijna niet naar school, wat resulteert in veel uitslapen en luieren. Dit gedrag is een doorn in het oog van Alicia. Wij vroegen jullie om haar te helpen bij het omdenken van dit probleem. Kan dit gedrag de bedoeling worden? We vroegen ook naar ervaringen. Hoe zijn jullie met een soortgelijke situatie omgegaan? Wat hielp nu het beste?

Zo omschreef Alicia destijds haar probleem:

"Ik heb een vraag over de omgang met mijn dochter van 17 jaar. Ze heeft al een langere periode nauwelijks school en ook volgend schooljaar heeft ze maar acht uur les per week, verspreid over vier dagen. Gevolg is dat ze halve dagen in bed blijft liggen. Ze komt er op z'n vroegst om 13.30 een keer uit om vervolgens uitgebreid te gaan ontbijten en haar mobiel te gebruiken. Tegen een uur of drie gaat ze zich vervelen en depressief voelen. Met een beetje geluk gaat ze nog wat ondernemen of helpt ze na wat aandringen mee met de voorkomende klusjes. Dit is dag in en dag uit hetzelfde ondanks goede en fijne, maar ook boze en geïrriteerde gesprekken met haar. Ze is het ermee eens dat het niet gezond is en dat ze een baantje moet gaan zoeken, maar doet het niet.

Aangezien we verder allemaal hard werken in ons gezin, stoort me dit gedrag enorm. Wel de hand op houden, maar geen enkele verantwoording nemen. Ik ben geneigd niet meer voor haar te strijken en geen geld meer aan haar hobby's enzo uit te geven. WiFi uitzetten is ook een sanctie waar ik wel eens gebruik van maak, maar het helpt allemaal niet veel. Haar eigen kamer bijhouden is al teveel gevraagd en doet ze na vele gesprekken hierover uiteindelijk wel. maar wat kost dat een energie zeg...

Heel graag jullie advies!"

Ervaringsdeskundigen

Het blijkt een onderwerp dat veel herkenning oproept. Met 77 reacties op de website en 109 reacties op Facebook hebben we in ieder geval genoeg om uit te kiezen. Tussen al deze meedenkers zitten ook ervaringsdeskundigen: ex-luierende dochters en zonen.

Esther bijvoorbeeld, is haar ouders erg dankbaar dat zij nooit over haar luierende gedrag hebben gezeurd. Ze vertelt dat ze gewoon zo ontzettend moe was, en als puber echt slaap nodig had. Op een gegeven moment wil iedereen zelfstandig zijn, en verandert het gedrag vanzelf.

Ook Jana is ervaringsdeskundige en schrijft dat ze het ongelooflijk vervelend vond als haar moeder haar veel te vrolijk kwam wekken 's ochtends. Van uitslapen werd ze ook niet gelukkig, maar dit was iets wat ze zelf nog moest leren.

Jortia is juist jaloers op de uitslapende dochter. Met twee peutertjes geniet ze er zo van als ze even tijd voor zichzelf heeft tijdens de middagdutjes.

We lezen veel oplossingen in de reacties, die er eigenlijk op neerkomen dat Alicia haar dochter kan helpen een nieuwe hobby of bezigheid te vinden. Heeft de dochter een schop onder de kont nodig om een baantje te zoeken, zoals wordt gesuggereerd door bijvoorbeeld Lien? Of, zoals Angela voorstelt, speel Pokémon Go! Dan gaat ze er eens op uit.

Accepteren

Wij waren vooral op zoek naar de reacties die het luieren van de dochter loslieten als probleem. Dit is nu eenmaal het geval, kan het juist mogelijkheden opleveren?

Dorien gaf aan dat haar huidige talenten benut kunnen worden. Zit ze de hele dag op haar telefoon? Misschien kan ze Alicia helpen met het opzoeken van informatie of het uitleggen van een app. Dit scheelt jou tijd en zij is er goed in. Ook ontbijt ze zeer uitgebreid, kan ze dan misschien meteen wat lunchpakketjes voor de rest van de familie maken? Of wat snijwerk doen voor het diner?

Ook werd door meerdere mensen verwezen naar het filmpje van Berthold over de lakse puberzoon:

https://www.youtube.com/watch?v=MBpjmUlAmOA

Laura is zelfs naar een van onze theatershows geweest:

Uit de show "Lastige kinderen? Heb jij even geluk!" Stop met opvoeden. Stop met van haar te verlangen wat goed is voor later. Maar kijk naar wat goed is voor in het NU. Luier eens een dagje (of meer) met haar mee en kijk eens of er dan vanzelf een gesprek opgang komt, waardoor je er achter kan komen waarom ze zo doet. Wie weet levert dat verhelderend inzicht op. Meer dan trekken aan een dood paard…

Spiegelen

Meerdere keren werd geopperd om Alicia het gedrag van haar dochter te laten spiegelen. Ga ernaast liggen en geniet samen oprecht van dit gedrag. Zo kan er meer echt contact ontstaan tussen moeder en dochter. Pim zei bijvoorbeeld:

Leuke reacties hieronder, maar het zijn oplossingen, geen omdenkers. Wellicht helpt hier de strategie van het rolverwisselen in combinatie met collaboreren. Maak van haar een partner en ga met haar mee in haar gedrag, kopieer haar, spiegel haar en doe hetzelfde als zij: laat opstaan, luieren, lang ontbijten, niet werken, geen klusjes, niet strijken, laat de boel lekker een tijdje verslonsen en ga "klagen" over hoe slecht het huishouden gedaan wordt. Ga flink tekeer tegen al die ijverige pubers die zo hard werken voor een zakcentje en zeik dat gedrag af. Ga samen op de bank zitten luieren en geniet van het feit dat je zo lekker kunt luieren. Niet opgeven, vooral lang volhouden en zorg dat het dusdanig oploopt dat zij de eerste is die er iets aan gaat doen en haar gedrag verandert. Blijf je rol dan nog even volhouden en als er meermalen acties door haar zijn uitgevoerd, begin je met belonen daarvan. Succes!

De reactie van Alicia

We hebben natuurlijk ook aan Alicia gevraagd of zie iets aan jullie reacties gehad heeft en hoe het nu met haar dochter gaat. Hieronder haar reactie:

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de uiteenlopende reacties en tips die gegeven zijn.

Ik kwam veel adviezen tegen die we al hadden toegepast, maar er zaten ook eyeopeners bij die mij hebben geleerd anders naar de situatie te kijken en naar de verwachtingen die ik heb van mijn dochter.

Het laatste schooljaar van HAVO 5 heeft onze dochter niet kunnen afmaken door deze situatie, dit hoopt ze het huidige schooljaar te doen. Ze heeft deze extra tijd nodig om dingen op een rijtje te zetten.

Inmiddels is ze ook bij professionele hulpverlening beland waar ze nu ondersteuning krijgt in het plannen van haar afspraken en dagindeling.

We hebben het advies van Lien opgevolgd en onze dochter ook voor de keuze gesteld om thuis te werken of een betaalde baan te zoeken.

Dit heeft haar enorm geholpen, ze heeft gesolliciteerd en heeft een baan. Hierdoor is ze gemotiveerd om uit bed te komen, het geld wat ze verdiend kan ze leuke dingen mee doen, ze ontmoet andere mensen en staat veel positiever in het leven.

Ze houdt best haar lange uitslaap dagen en blijft de rommelkont, maar dit is geen punt van ergernis meer. Deels omdat ik anders naar de situatie ben gaan kijken, maar vooral ook omdat ik zie dat onze dochter nu gelukkiger, blijer en positiever is geworden.

Ze wil voorlopig nog gebruik maken van de professionele ondersteuning, er zijn best lastige momenten waarop ze zelf aangeeft dat ze voelt dat ze terugvalt in somberheid en depressie.

Ze herkent de signalen nu en heeft geleerd dat teveel in haar hoofd en agenda haar lamslaat. Om die reden moeten we nu zelfs haar helpen op de rem te trappen en niet te veel hooi op de vork te nemen.

In de reacties las ik ook regelmatig de adviezen terug om te investeren in een goed contact, het doen van leuke dingen en de ontspanning zoeken.

Ondanks de zorgen en ergernissen die er waren hebben we deze momenten veelvuldig gehad. De band was en is sterk en warm en het is heerlijk om nu een dochter te zien die weer geniet van de gewone dingen en van haar persoonlijke groei naar volwassenheid.

Ook onder andere de reactie van Jana en Esther als ervaringsdeskundigen waren fijn om te lezen, hoe zij terugkijken op een soortgelijke periode en nu in het leven staan.

Wat ik vooral geleerd heb? Relativeren, vertrouwen dat het wel goed komt en loslaten…

Iedereen bedankt voor het meedenken!

Bedankt weer voor het meedenken allemaal. Heb je zin in meer meedenkers? Binnenkort vind je op onze website weer een paar kersverse problemen. Alle lopende casussen vind je hier. Schroom je ook vooral niet om je eigen meedenkverhaal in te sturen.

79 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
Nelleke Poorthuis
11-07-2016

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
N
Nicole
24-07-2016
Misschien haar een baantje laten zoeken waardoor het geoorloofd wordt om lekker lang uit te slapen.
b.v inpakwerk wat s'avonds-s'nachts is of oppassen.
N
Nellie
23-07-2016
Tijd genoeg voor haar om dingen te doen die ze leuk vindt . Eigenlijk vervroegd pensioen
R
Ria
23-07-2016
Een gezellig horeca of anderszins baantje voor laat in de avond voorstellen
Kind jij bent geen ochtendmens en hebt door je leeftijd nog veel slaap overdag nodig Jij piekt in de avond uren
N
Niels van Dalsum
23-07-2016
Ik mis in het verhaal het inzicht in wat je dochter nodig heeft om aan de gezinsverwachtingen te voldoen. Ze is het er mee eens dat ze een baantje moet zoeken, maar dat is het resultaat van een hele reeks stappen. Pubers barsten soms van onzekerheid en het kan enorm stimuleren om samen te onderzoeken welke spookbeelden haar tegenhouden om stappen te zetten.
Ook kan het helpen als ze probeert op te schrijven wat ze in een baantje zou willen vinden. Mijn ervaring is dat een zelf opgezet stappenplan (evt. Met beloning) meer kans heeft dan sancties opleggen.
Kortom: help haar bij het in kaart brengen van gaar onzekerheden en welke stappen helpen om daar doorheen te komen.
P
Pp
22-07-2016
Ga iets leuks doen met je dochter! Samen de was doen en daarna een ijsje. Bijvoorbeeld.
Ik zou in ieder geval stoppen met zeuren. Je hebt je punt gemaakt. Wees een leuke ouder, begrijpend. Vraag haar eens wat je graag zou willen doen. Ga eens wandelen voor een goed gesprek.
Maar dit werkt niet. Motivatie meot ze zelf doen.
J
Jana
22-07-2016
Ik was precies zo, en nog steeds een beetje, aangezien ik nu nog in bed lig en dit op mijn telefoon schrijf. Ik herinner me dat ik het ongelooflijk vervelend vond als mijn moeder me 's ochtends wakker kwam maken en daarbij altijd heel vrolijk was, in mijn ogen iets te vrolijk. Maar inderdaad ook van uitslapen werd ik niet gelukkig maar dat moest ik zelf nog leren. Wat voor mij als redelijke comunicatie voelde was aangeven wat ik moest doen (kamer opruimen, baan zoeken). Als dit vervolgens na een x aantal dagen niet gebeurt was kwamen er consequenties (als je het voor vrijdag niet gedaan hebt mag je niet uit) dit voelde voor mij ook redelijk (alles zolang het maar geen moreel gezeur was). Soms volbracht ik mijn taken, soms niet en aanvaarde ik de consequenties. Ondertussen ben ik 21 en ga ik op mezelf wonen ik heb mijn goede en mijn slechte periodes, want in ben nog aan het leren.

Ik denk dat je het leerproces niet kan versnellen, dus morele lessen of diepzinnige gesprekken zit een puber écht niet op te wachten. Duidelijke taken en deadlines en consequenties is denk ik een goede leermethode voor de toekomst, want zo gaat de toekomst eruit zien. Ondertussen zou ik ook daarmee proberen om haar de dingen te laten doen die je wil dat ze doet. En verder... Gewoon nog genieten van het feit dat ze nog zo veel thuis is. Ik vond het heerlijk om samen met mijn moeder boodschappen te doen en ook zelf wat lekkere dingen uit te zoeken natuurlijk. Want vraag maar aan iedere moeder: "Voor je het weet zijn ze het huis uit" en dan ga je haar echt missen hoor.
S
Sylvia Stuurman
22-07-2016
Als je haar verantwoordelijkheden geeft (haar kamer opruimen), laat haar dan ook echt zelf de verantwoordelijkheid dragen. Zij stelt dan haar eigen normen, en hoeft niet aan die van jou te voldoen.
Je kunt kijken welke verantwoordelijkheden je op die manier verder nog aan haar kunt overdragen. Dat kun je met haar bespreken.
Het is bijvoorbeeld haar verantwoordelijkheid wat ze met haar leven wil. Ik denk dat het feit dat jij haar blijft zeggen hoe ze volgens jou haar leven zou moeten inrichten, haar verhindert om zelf de touwtjes in handen te nemen.
Probeer met haar te bespreken dat je gaat proberen je daar niet meer over uit te spreken, omdat je haar haar eigen leven gunt, omdat je haar gunt dat ze zelf ontdekt wat ze met haar leven wil.
Pas als ze dat echt kan geloven zal ze jouw hulp kunnen vragen.
C
Chris
22-07-2016
Geniet van je jaloezie, het kan nooit lang duren.
M
Marianne
22-07-2016
Doe hetzelfde. Niet koken, wassen, strijken. Als iemand iets zegt; beetje mopperen. Spiegelen tot ze inziet hoe raar dit eigenlijk is. En dat er niets gedaan wordt. Honger? Zelf regelen. Geen schone slip? Ja jammer.
M
Mariska Franken
22-07-2016
Dat was ook mijn omdenk-gedachte Marianne. Alleen zou ik het positiever willen insteken. Ga als moeder ook uitslapen samen met haar en doe wat zij doet. Puber hebben overigens ook veel slaap en rust nodig leerde ik in mijn yogadocentenopleiding. Hun lichaam verandert en dat kost veel energie!
T
Tjallie
22-07-2016
Mijn dochter zei altijd "mam jij zegt toch altijd dat je van je eigen fouten moet leren?"
En dat is, hoe irritant soms ook, gewoon waar.
Ze is overigens prima terecht gekomen :-)