Boek ons
Denk mee

Niet naar school

11-08-2015

Hanneke had jullie hulp nodig. Haar 10-jarige zoontje wilde niet naar school en ze zat zo vast in dat probleem dat ze er zelf niet meer zo goed op een andere manier naar kon kijken. Gelukkig konden jullie dat wel. Jullie dachten in grote getale met haar mee en daar heeft Hanneke zeker iets aan gehad. Hieronder haar reactie.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en bijna aan het einde van de zomervakantie (die overigens extreem relaxed was, dit in tegenstelling tot andere jaren!). En wat een reacties! Ik was er echt door aangedaan, sommige reacties raakten me heel erg. Vooral die reacties waarin naar voren kwam dat we trots op hem moeten zijn en dat hij een bijzonder kind is. Dat heeft me echt geholpen met omdenken over mijn eigen kind! Eigenlijk wist ik het wel maar als je een kind hebt dat niet zo makkelijk meegaat met de stroom (we hebben ook een kind dat “probleemloos” door het leven huppelt en wel met alle stromen mee zwemt, dus we weten ook hoe dat is!) kom je snel met allerlei instanties in aanraking die gaan roepen dat het zo niet meer gaat en dat je kind niet in orde is. Maar ook met mensen die ongenuanceerd hun mening geven over jou of je kind. En ik ging twijfelen aan mezelf en erger, aan mijn zoon. Op een gegeven moment stonden wij als ouders, zonder dat we dat zelf doorhadden of wilden, samen met onder andere school en therapeuten, tegenover onze zoon. Door een paar dingen, waaronder de reacties op deze meedenker, konden we het weer helderder zien. Een van de belangrijkste dingen was dat we ons realiseerden dat onze zoon, die inmiddels 11 is, het allemaal niet doet om ons het leven zuur te maken, hij kan niet anders! Die simpele gedachte waren we in het heetst van de strijd vergeten… Hij heeft het het zwaarst van allemaal.

Onze zoon is overigens in Duitsland opgegroeid, zijn vader is Duits, dus het Duitse schoolsysteem is niet vreemd voor hem. Daar kwamen de problemen dus niet vandaan. Maar hij is wel een autonoom kind, altijd geweest, en dat past in een Duits schoolsysteem denk ik wel minder dan in Nederland. We hebben dan ook besloten hem vanaf volgend schooljaar in Nederland naar school te laten gaan. We hebben een heel goede school gevonden, niet al te ver bij ons vandaan en we hebben goede hoop dat hij daar beter op zijn plek zal zijn en dat er beter gekeken gaat worden naar wat hij kan in plaats van naar wat hij niet kan.

Ook hebben we in Nederland een uitgebreid intelligentie onderzoek laten doen en daar kwam een heleboel uit. Hij is niet hoogbegaafd maar hij heeft wel een disharmonisch profiel, zoals dat heet. Op sommige onderdelen scoorde hij bovengemiddeld hoog, op anderen onder het gemiddelde. We hadden al een diagnose Asperger maar ook AD(H)D achtige dingen spelen een rol vermoeden wij. De symptoom overlap tussen beide is erg groot dus dat is ook niet goed van elkaar te scheiden en misschien is het ook eigenlijk helemaal niet zo belangrijk welk label je eraan hangt. Alleen om hulp te krijgen heb je hier in Duitsland een diagnose nodig. Maar die diagnose heeft ons jammergenoeg niet echt geholpen - ik had gehoopt van wel - omdat mensen (school, therapeuten) HEM niet meer zagen, maar alleen nog maar ‘een Asperger jongen’. En hij is zoveel meer dan dat. De standaard Asperger symptomen zoals geen oogcontact maken, geen emoties kunnen lezen, de nerd die alleen op het schoolplein zit etc., al die dingen gaan voor onze zoon niet of nauwelijks op. Hij is geen klassieke Asperger jongen. Sociaal heeft hij het niet extreem moeilijk, hij heeft vriendjes, hij kijkt mensen aan, hij kan emoties lezen. Dus daardoor werd hij eigenlijk nog minder begrepen en ik moest steeds de therapeuten uitleggen dat ze hem die dingen niet hoefden te leren want dat daar niet het probleem zat. Wij hebben verschillende psychologen en therapieën geprobeerd maar we zijn nu eerst maar met alles gestopt omdat we geen centimeter opschoten. Dat heeft hem heel erg veel rust gegeven. Dat waren voor hem nog meer volwassenen die, naar zijn gevoel, van alles van hem wilden. Ik en mijn man gaan wel nog naar een psycholoog/coach en dat helpt ons allemaal!

Wij denken dat vooral overprikkeling een groot ding is bij hem, hij ziet en hoort alles en alles komt ongefilterd bij hem binnen en daardoor is hij soms heel erg druk of sluit zich juist af. En hij is, zoals gezegd, erg autonoom. Wat wij als ouders overigens geen slechte eigenschap vinden, dat zijn we zelf waarschijnlijk ook. Alleen is het een wat onhandige eigenschap als kind in een (zoals iemand het heel mooi in een reactie noemde) ‘one size fits all’ schoolsysteem…

En nu is het afwachten hoe het op de nieuwe school gaat. De verandering zal niet makkelijk zijn, maar we hebben goede hoop dat hij weer plezier gaat krijgen in leren, want dat is eigenlijk het belangrijkste! Ik zal jullie over een tijdje laten weten hoe het gaat.

Bedankt iedereen voor de soms prachtige reacties, ik heb er echt iets aan gehad!

We vroegen Hanneke naar de reactie waar ze het meest aan gehad heeft, omdat we die meedenker altijd belonen met een boek. Ze vond het erg lastig en nomineerde er een aantal. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor de reactie van Annelies omdat ook wij in de het verhaal van Hanneke vooral een jongen zien met prachtige eigenschappen zoals wilskracht en autonomie. Je krijgt mail van ons Annelies.

We willen jullie allemaal weer heel hartelijk bedanken voor alle reacties. Zin in meer meedenkers? Alle lopende casussen vind je hier!

137 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
11-08-2015

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
i
ilse
07-05-2015
Breng de school naar hem
Leg hem uit waarom hij zou moeten maar laat hem meedenken over een alternatief of de manier waarop.
C
Cat
07-05-2015
Serieus?
Hoe is het mogelijk dat een kind van 10 zo veel ruimte krijgt om dit zelf te bepalen? Schakel de nanny in zou ik zeggen. Het begint in 99% van de gevallen bij de ouders en hun opvoeding.
Dan kan het wel een add/add/ppdnos/indigo/nieuwetijdskind zijn, maar het begint bij de ruimte die een kind krijgt om zelf zn koers te bepalen (op 10 jarige leeftijd)
C
anoniem
10-05-2015
@Cat: the nanny, schoolvoorbeeld van de ouderwetse straffen en belonen-werkwijze in een moderna jasje gestoken. Series, leren kinderen daar nou echt om verantwoordelijkheid voor rigen denken en doen te nemen? Dat is meer het opwekken van de welbekende gedresseerde en geconditioneerde Pavlovreactie. Ik pleit voor kinderen al jong leren nadenken over de gevolgen van hun keuzes, maar dan wel op een manier die inzicht geeft en niet alleen gaat om het tonen van het, in de ogen van veel volwassenen, zo gewenste gedrag. Zo leren ze nooit zzelfstandig denken en handelen!
M
Michelle
07-05-2015
Ik zit ook aan hoogbegaafdheid te denken. Werk zelf met hoogbegaafde kinderen. Misschien is een intelligentietest af laten nemen wel verstandig. Verder kun je met hem in gesprek gaan wanneer hij nou wel graag naar school zou gaan. Wat moet er gebeuren dat hij wel graag wil.
M
Anaclara
07-05-2015
Ik ken het probleem uit ervaring... Er kan van alles een rol spelen. Weinig aansluiting met je klasgenoten, andere leerstijl, onderpresteren, faalangst, blokkades in het familie systeem, of ook gewoon je niet thuis voelen op school... In gesprek gaan en blijven met je kind is denk ik heel belangrijk. En de reactie van moeder met 2 zoontjes vind ik ook heel mooi.
M
Moeder van twee zoontjes
07-05-2015
Wat zullen jullie je stinkende best al hedaan hebben om dit op te lossen! Je kind met zoveel tegenzin naar school zien gaan (of niet zien gaan) is vreselijk dus dan probeer je alles. Als ik het verhaal lees, komt bij mij meteen de vraag op: 'is hij niet bang om te falen?'. Is het niet een jongen die vooral op zoek is naar gelegenheden om te bewijzen dat hij slim is? En als dit in de praktijk tegenvalt, want op je tiende proefwerken en huiswerk is ook een flinke uitdaging, is 'er gewoon niet aan beginnen' het veiligste voor hem.

De reden die hij aangeeft, klinkt als een antwoord waar over nagedacht is, maar eentje die niet doorleeft is. Hij zal wel gehoord of begrepen hebben dst je naar school hoort te gaan omdat je dan later een goede baan kunt krijgen. Logisch toch dat je dan zegt dat je niet gaat werken? Dan haal je meteen het argument van iemand die je naar school wilt krijgen weg! Slim bedacht!

Ik zou de aandacht verleggen van het resultaat van leren, naar het plezier in het leerproces zelf. Leg hem uit dat je nieuwe verbindingen maakt in je hersenen als je iets nieuws / moeilijks probeert. Dat is zo voor leren fietsen en ook voor leren rekenen. Hoe vaker je iets doet, hoe meer de cellen in je hersenen met elkaar gaan praten. De verbindingen worden sterker en jij wordt slimmer. Zo probeer je de angst voor falen, de angst om iets te doen wat je nog niet kunt, weg te halen. Het komt een beetje neer op 'van proberen kun je leren' maar dan met echte uitleg over hoe het werkt in je hersenen. Zeker voor een jongen van tien interessant denk ik! Kijk maar eens naar informatie over de groei mindset (C. dweck). En er zijn ook fimpjes te vinden over hoe het werkt in je hersenen. Misschien zit daar iets herkenbaars / bruikbaars tussen voor jullie.

Veel succes en ik hoop dat het voor jullie zoon snel leuker wordt!
m
matthijs
07-05-2015
Als we er nou vanuit gaan dat ieder kind het altijd leuk en fijn wil hebben, dan moet dat wat hij doet hem iets opleveren wat het waard is om op deze manier te reageren op school. Ik ben benieuwd wat dat zou kunnen zijn....
m
Vera
07-05-2015
Dat lijkt mij een goeie insteek!
A
Anoniem
07-05-2015
Computert hij veel?
B
Barry Voeten
07-05-2015
Ik heb eens een leerling in de klas gehad, die soortgelijk was. Het "moeten", ofwel het tangen, stressen, afbeulen etc daar knappen ze op af. Denk ik.

Een oplossing begint aan 2 kanten: zowel zorgen dat de school de leerling vrij laat, keuzes geeft, opties biedt, maar geen verplichtingen stelt. En tegen de jongen zeg je: je mag / kunt naar school. Van allebei de keuzes geef je de voor- en nadelen aan en dan ga je wel zelf naar je werk natuurlijk, zodat thuis alleen, saai en geen vriendjes is.

Het kan zijn dat er nog een eerder "traumaatje" moet worden opgelost. Dikke kans dat de pressie wegnemen, het trauma verlicht en oplosbaar maakt.
P
Priscilla
07-05-2015
Beste Hanneke,
Volgens mij zijn er al veel tips gegeven. Ik ga mee in het advies van Bart; leg de nadruk niet op wat hij niet wil, maar op waar hij wel toe te motiveren is. De motivatie moet vaak vanuit het kind zelf komen in dit soort situaties. Je schrijft dat school hem stress oplevert; enig idee waar dit vandaan komt? Als hij het voor het zeggen had; hoe zou zijn ideale (school)dag er dan uitzien? Benut zijn rijke fantasie en intelligentie en laat hem zelf oplossingen en plannen bedenken. Daarnaast; de nadruk ligt nu erg op het 'niet naar school gaan' en dat wordt nu uitvergroot; ga op zoek naar het werkelijke probleem. Vindt hij het zinloos? Maak het zinnig. Wil hij bepalen? Laat hem dan iets bepalen binnen gestelde kaders. En. Móet hij wel naar school of kun je kijken of je een tijdje thuis scholing kunt aanbieden dat aansluit op zijn niveau? Wees creatief en denk zelf buiten de (maatschappelijke) kaders. Succes!
a
anita
07-05-2015
Zou het kunnen dat hij nog niet toe is aan de middelbare school. Vlak over de grens in Duitsland? Ik zou gaan kijken of het nederlandse onderwijs beter bij hem past. Instromen in groep 7 en kijken wat er gebeurt. Hij heeft waarschijnlijk meer " kindertijd" iplv" pubertijd" nodig
A
Anoniem
07-05-2015
Ik zeg ook omgekeerde psycholgie proberen! Bevestig hem overdreven in het niks doen, maak er een grote grap van eigenlijk. Als je heel erg bevestigd dat werken hij echt niet aan kan dan zal hij daarna juist willen bewijzen. Overigens klinkt dit als een zeer intelligent mannetje, al is gehoord van indigo kinderen?? zeker het opzoeken waard