Boek ons
Denk mee

Niet naar school

11-08-2015

Hanneke had jullie hulp nodig. Haar 10-jarige zoontje wilde niet naar school en ze zat zo vast in dat probleem dat ze er zelf niet meer zo goed op een andere manier naar kon kijken. Gelukkig konden jullie dat wel. Jullie dachten in grote getale met haar mee en daar heeft Hanneke zeker iets aan gehad. Hieronder haar reactie.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en bijna aan het einde van de zomervakantie (die overigens extreem relaxed was, dit in tegenstelling tot andere jaren!). En wat een reacties! Ik was er echt door aangedaan, sommige reacties raakten me heel erg. Vooral die reacties waarin naar voren kwam dat we trots op hem moeten zijn en dat hij een bijzonder kind is. Dat heeft me echt geholpen met omdenken over mijn eigen kind! Eigenlijk wist ik het wel maar als je een kind hebt dat niet zo makkelijk meegaat met de stroom (we hebben ook een kind dat “probleemloos” door het leven huppelt en wel met alle stromen mee zwemt, dus we weten ook hoe dat is!) kom je snel met allerlei instanties in aanraking die gaan roepen dat het zo niet meer gaat en dat je kind niet in orde is. Maar ook met mensen die ongenuanceerd hun mening geven over jou of je kind. En ik ging twijfelen aan mezelf en erger, aan mijn zoon. Op een gegeven moment stonden wij als ouders, zonder dat we dat zelf doorhadden of wilden, samen met onder andere school en therapeuten, tegenover onze zoon. Door een paar dingen, waaronder de reacties op deze meedenker, konden we het weer helderder zien. Een van de belangrijkste dingen was dat we ons realiseerden dat onze zoon, die inmiddels 11 is, het allemaal niet doet om ons het leven zuur te maken, hij kan niet anders! Die simpele gedachte waren we in het heetst van de strijd vergeten… Hij heeft het het zwaarst van allemaal.

Onze zoon is overigens in Duitsland opgegroeid, zijn vader is Duits, dus het Duitse schoolsysteem is niet vreemd voor hem. Daar kwamen de problemen dus niet vandaan. Maar hij is wel een autonoom kind, altijd geweest, en dat past in een Duits schoolsysteem denk ik wel minder dan in Nederland. We hebben dan ook besloten hem vanaf volgend schooljaar in Nederland naar school te laten gaan. We hebben een heel goede school gevonden, niet al te ver bij ons vandaan en we hebben goede hoop dat hij daar beter op zijn plek zal zijn en dat er beter gekeken gaat worden naar wat hij kan in plaats van naar wat hij niet kan.

Ook hebben we in Nederland een uitgebreid intelligentie onderzoek laten doen en daar kwam een heleboel uit. Hij is niet hoogbegaafd maar hij heeft wel een disharmonisch profiel, zoals dat heet. Op sommige onderdelen scoorde hij bovengemiddeld hoog, op anderen onder het gemiddelde. We hadden al een diagnose Asperger maar ook AD(H)D achtige dingen spelen een rol vermoeden wij. De symptoom overlap tussen beide is erg groot dus dat is ook niet goed van elkaar te scheiden en misschien is het ook eigenlijk helemaal niet zo belangrijk welk label je eraan hangt. Alleen om hulp te krijgen heb je hier in Duitsland een diagnose nodig. Maar die diagnose heeft ons jammergenoeg niet echt geholpen - ik had gehoopt van wel - omdat mensen (school, therapeuten) HEM niet meer zagen, maar alleen nog maar ‘een Asperger jongen’. En hij is zoveel meer dan dat. De standaard Asperger symptomen zoals geen oogcontact maken, geen emoties kunnen lezen, de nerd die alleen op het schoolplein zit etc., al die dingen gaan voor onze zoon niet of nauwelijks op. Hij is geen klassieke Asperger jongen. Sociaal heeft hij het niet extreem moeilijk, hij heeft vriendjes, hij kijkt mensen aan, hij kan emoties lezen. Dus daardoor werd hij eigenlijk nog minder begrepen en ik moest steeds de therapeuten uitleggen dat ze hem die dingen niet hoefden te leren want dat daar niet het probleem zat. Wij hebben verschillende psychologen en therapieën geprobeerd maar we zijn nu eerst maar met alles gestopt omdat we geen centimeter opschoten. Dat heeft hem heel erg veel rust gegeven. Dat waren voor hem nog meer volwassenen die, naar zijn gevoel, van alles van hem wilden. Ik en mijn man gaan wel nog naar een psycholoog/coach en dat helpt ons allemaal!

Wij denken dat vooral overprikkeling een groot ding is bij hem, hij ziet en hoort alles en alles komt ongefilterd bij hem binnen en daardoor is hij soms heel erg druk of sluit zich juist af. En hij is, zoals gezegd, erg autonoom. Wat wij als ouders overigens geen slechte eigenschap vinden, dat zijn we zelf waarschijnlijk ook. Alleen is het een wat onhandige eigenschap als kind in een (zoals iemand het heel mooi in een reactie noemde) ‘one size fits all’ schoolsysteem…

En nu is het afwachten hoe het op de nieuwe school gaat. De verandering zal niet makkelijk zijn, maar we hebben goede hoop dat hij weer plezier gaat krijgen in leren, want dat is eigenlijk het belangrijkste! Ik zal jullie over een tijdje laten weten hoe het gaat.

Bedankt iedereen voor de soms prachtige reacties, ik heb er echt iets aan gehad!

We vroegen Hanneke naar de reactie waar ze het meest aan gehad heeft, omdat we die meedenker altijd belonen met een boek. Ze vond het erg lastig en nomineerde er een aantal. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor de reactie van Annelies omdat ook wij in de het verhaal van Hanneke vooral een jongen zien met prachtige eigenschappen zoals wilskracht en autonomie. Je krijgt mail van ons Annelies.

We willen jullie allemaal weer heel hartelijk bedanken voor alle reacties. Zin in meer meedenkers? Alle lopende casussen vind je hier!

137 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
11-08-2015

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
M
Marina
07-05-2015
Ik mis veel informatie . Heeft hij aangegeven waarom hij niet wil? Sinds wanneer? Is er een andere oorzaak? Is het mogelijk om naar een andere school te gaan? Wil hij niet naar school, misschien de school naar hem? M.a.w. thuis lesgeven? Het roept veel vragen op. Vraag hem wat hijzelf zou kunnen bedenken om toch de eenmaal verplichte lesstof tot zich te nemen. (ook al is hij 10, misschien heeft hij zelf een oplossing) Heeft hij vrienden die school misschien wel leuk vinden? Ik hoop dat je een oplossing vind, het zal wel een proces zijn, niet 123 op te lossen. Succes!
B
Bert
07-05-2015
meedoe. In zijn gedrag. Neem onbetaald verlof van je werk en ga thuis naast hem zitten, tot hij weer naar school wil. Als het geld op is, vraag hem dan een baantje te zoeken om brood op de plank te krijgen. Hij wil nu al verantwoordelijk zijn dus geef hem die verantwoordelijkheid maar eens door hem kostwinner te maken. Eens kijken hoe snel hij ervaart dat school meerwaarde heeft
E
Eveline
07-05-2015
Probeer hem, in overleg met school, verplicht thuis te houden een aantal dagen.. Misschien wordt school herwaardert wanneer hij ziet dat ie en de enige is van zijn leeftijd die thuis zit, en realiseert dat alleen thuis zitten ook niet alles is? Inderdaad gewoon achter de geraniums want t moet natuurlijk geen vakantie achtig belevenis worden! Succes
p
paulien
07-05-2015
Ik heb wel ns de ogen geopend van n knul door te zeggen dat ik mijn hamburger graag zonder augurk wil. Hij begreep de hint niet. Maar korte tijd later moest hij slikken. Dat wordt spongebobs baantje tot je pensioen....
H
Hans
07-05-2015
Spiegelen, in elke fase van het leven gebeuren dingen. Spiegel je eigen leven, werk, huishouden en stel voor dit ook niet meer te doen. Geef de consequenties hiervan aan en projecteer dit op zijn schoolgaan.
F
Frans
07-05-2015
Als eerste moet je een kind niet opvoeden, maar grootbrengen. Hij hij niks wil doen laat hem dan ook niks doen. Gewoon alles weg, pc, tablet, boeken, speelgoed etc. Zet hem op de bank en ga naast hem zetten en zeg vandaag gaan we lekker niks doen. Hou dit een paar dagen vol.
C
Christien
07-05-2015
Is de school wel geschikt voor hem? Klinkt alsof hij het daar niet naar de zin heeft. Vraag wat hij wel wil. Maak weer contact, houd jezelf open voor zijn kant van het verhaal. Misschien wordt hij gepest, misschien heeft hij faalangst, misschien is hij hoogbegaafd. En anders doet hij toch een jaartje langer over school? What's the big deal? Maak er geen strijd van leven op dood van. Dan niet. Blijf maar thuis. Ga maar verzinnen wat je wel wil.
E
Eline
07-05-2015
Zeg tegen hem dat hij thuis mag blijven, op voorwaarde dat hij alle huishoudelijke klusjes doet. Als hij daarmee akkoord gaat, maak je een lijstje en een planning (overdrijven mag). Dat schrikt hem vast af ;)
R
Rieke
07-05-2015
Ooit gehoord van een democratische school of een ander soort onderwijs.
B
Bianca
07-05-2015
Wat het te laat komen betreft: spreek met de docenten af dat hij elke dag dat hij te laat is, nablijft. Uren zijn uren tenslotte, en als hij ze niet in de ochtend wil maken, dan maar in de middag toch?
Wat het huiswerk betreft: dat kun je toch zelf controleren? Geen spelletjes doen, tv kijken of buitenspelen als hij zijn huiswerk niet af heeft.
Ik vind het (ik geloof als een van de weinigen hier) geen omdenk-vraag, maar een opvoed-vraag.
Als ouder ben je verantwoordelijk voor dergelijke zaken. Raakt je kind er gefrustreerd van? Dat moet dan maar even. Alles went: óók concequente ouders.