Boek ons
Denk mee

Niet naar school

11-08-2015

Hanneke had jullie hulp nodig. Haar 10-jarige zoontje wilde niet naar school en ze zat zo vast in dat probleem dat ze er zelf niet meer zo goed op een andere manier naar kon kijken. Gelukkig konden jullie dat wel. Jullie dachten in grote getale met haar mee en daar heeft Hanneke zeker iets aan gehad. Hieronder haar reactie.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en bijna aan het einde van de zomervakantie (die overigens extreem relaxed was, dit in tegenstelling tot andere jaren!). En wat een reacties! Ik was er echt door aangedaan, sommige reacties raakten me heel erg. Vooral die reacties waarin naar voren kwam dat we trots op hem moeten zijn en dat hij een bijzonder kind is. Dat heeft me echt geholpen met omdenken over mijn eigen kind! Eigenlijk wist ik het wel maar als je een kind hebt dat niet zo makkelijk meegaat met de stroom (we hebben ook een kind dat “probleemloos” door het leven huppelt en wel met alle stromen mee zwemt, dus we weten ook hoe dat is!) kom je snel met allerlei instanties in aanraking die gaan roepen dat het zo niet meer gaat en dat je kind niet in orde is. Maar ook met mensen die ongenuanceerd hun mening geven over jou of je kind. En ik ging twijfelen aan mezelf en erger, aan mijn zoon. Op een gegeven moment stonden wij als ouders, zonder dat we dat zelf doorhadden of wilden, samen met onder andere school en therapeuten, tegenover onze zoon. Door een paar dingen, waaronder de reacties op deze meedenker, konden we het weer helderder zien. Een van de belangrijkste dingen was dat we ons realiseerden dat onze zoon, die inmiddels 11 is, het allemaal niet doet om ons het leven zuur te maken, hij kan niet anders! Die simpele gedachte waren we in het heetst van de strijd vergeten… Hij heeft het het zwaarst van allemaal.

Onze zoon is overigens in Duitsland opgegroeid, zijn vader is Duits, dus het Duitse schoolsysteem is niet vreemd voor hem. Daar kwamen de problemen dus niet vandaan. Maar hij is wel een autonoom kind, altijd geweest, en dat past in een Duits schoolsysteem denk ik wel minder dan in Nederland. We hebben dan ook besloten hem vanaf volgend schooljaar in Nederland naar school te laten gaan. We hebben een heel goede school gevonden, niet al te ver bij ons vandaan en we hebben goede hoop dat hij daar beter op zijn plek zal zijn en dat er beter gekeken gaat worden naar wat hij kan in plaats van naar wat hij niet kan.

Ook hebben we in Nederland een uitgebreid intelligentie onderzoek laten doen en daar kwam een heleboel uit. Hij is niet hoogbegaafd maar hij heeft wel een disharmonisch profiel, zoals dat heet. Op sommige onderdelen scoorde hij bovengemiddeld hoog, op anderen onder het gemiddelde. We hadden al een diagnose Asperger maar ook AD(H)D achtige dingen spelen een rol vermoeden wij. De symptoom overlap tussen beide is erg groot dus dat is ook niet goed van elkaar te scheiden en misschien is het ook eigenlijk helemaal niet zo belangrijk welk label je eraan hangt. Alleen om hulp te krijgen heb je hier in Duitsland een diagnose nodig. Maar die diagnose heeft ons jammergenoeg niet echt geholpen - ik had gehoopt van wel - omdat mensen (school, therapeuten) HEM niet meer zagen, maar alleen nog maar ‘een Asperger jongen’. En hij is zoveel meer dan dat. De standaard Asperger symptomen zoals geen oogcontact maken, geen emoties kunnen lezen, de nerd die alleen op het schoolplein zit etc., al die dingen gaan voor onze zoon niet of nauwelijks op. Hij is geen klassieke Asperger jongen. Sociaal heeft hij het niet extreem moeilijk, hij heeft vriendjes, hij kijkt mensen aan, hij kan emoties lezen. Dus daardoor werd hij eigenlijk nog minder begrepen en ik moest steeds de therapeuten uitleggen dat ze hem die dingen niet hoefden te leren want dat daar niet het probleem zat. Wij hebben verschillende psychologen en therapieën geprobeerd maar we zijn nu eerst maar met alles gestopt omdat we geen centimeter opschoten. Dat heeft hem heel erg veel rust gegeven. Dat waren voor hem nog meer volwassenen die, naar zijn gevoel, van alles van hem wilden. Ik en mijn man gaan wel nog naar een psycholoog/coach en dat helpt ons allemaal!

Wij denken dat vooral overprikkeling een groot ding is bij hem, hij ziet en hoort alles en alles komt ongefilterd bij hem binnen en daardoor is hij soms heel erg druk of sluit zich juist af. En hij is, zoals gezegd, erg autonoom. Wat wij als ouders overigens geen slechte eigenschap vinden, dat zijn we zelf waarschijnlijk ook. Alleen is het een wat onhandige eigenschap als kind in een (zoals iemand het heel mooi in een reactie noemde) ‘one size fits all’ schoolsysteem…

En nu is het afwachten hoe het op de nieuwe school gaat. De verandering zal niet makkelijk zijn, maar we hebben goede hoop dat hij weer plezier gaat krijgen in leren, want dat is eigenlijk het belangrijkste! Ik zal jullie over een tijdje laten weten hoe het gaat.

Bedankt iedereen voor de soms prachtige reacties, ik heb er echt iets aan gehad!

We vroegen Hanneke naar de reactie waar ze het meest aan gehad heeft, omdat we die meedenker altijd belonen met een boek. Ze vond het erg lastig en nomineerde er een aantal. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor de reactie van Annelies omdat ook wij in de het verhaal van Hanneke vooral een jongen zien met prachtige eigenschappen zoals wilskracht en autonomie. Je krijgt mail van ons Annelies.

We willen jullie allemaal weer heel hartelijk bedanken voor alle reacties. Zin in meer meedenkers? Alle lopende casussen vind je hier!

137 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
11-08-2015

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
F
Frans
07-05-2015
Het lost je probleem niet op, maar dat kind heeft gelijk. Ik heb me zelf 15 jaar een ongeluk verveeld op school en daarna 40 jaar op mijn werk, en het nut ervan heeft niemand me nog kunnen uitleggen.
F
GJ
08-05-2015
Frans, mag ik vragen wat je zelf graag veranderd zou zien?
F
Doors
08-05-2015
Jemig Frans! Da' s echt jaren ellende! Ik heb serieus met je te doen
Ik hoop dat Hanneke haar zoon iets vindt waarin hij zijn talenten volop kan benutten en niet al die jaren in het stramien van de samenleving moet "over"leven.
B
Bas Swart
07-05-2015
Je kunt hem vragen zijn talent te benutten door mooie tekeningen of schilderijen te maken of knutselwerken en dat ie van die hobby later zijn werk kan maken maar om er geld mee te verdienen moet ie wel kunnen lezen, schrijven en rekenen!
B
Erik
26-06-2015
Misschien kan 'ie dat al lang en is dat nou net het punt...

(misschien ook niet, maar we weten het niet, dus kun je van geen van beide automatisch uitgaan)
A
Anoniem
07-05-2015
Ik zou proberen uit te zoeken waarom hij niet wil werken en dan voorstellen om een week samen met hem. Iet te werken. Maar dan ook niks doen
R
Ronald Nijenhuis
07-05-2015
ik zou in overleg treden met school en de gemeente ivm de leerplicht. De test is om te zien in hoeverre hij echt geen zin in school heeft. Dat kan door hem volledig zijn zin te geven. Hij hoeft niets meer. Maar dan niet alleen hij. Ook zijn ouders hebben dat recht. Dus stoppen die ook met koken, opruimen en schoonmaken. Als hij echt zo intelligent is, dan heeft hij vrij snel door wat de boodschap is. In het leven moeten we allemaal ons steentje bijdragen. Niets willen doen is makkelijk gezegd, zolang je ouders alles achter je asn brengen. Als je op jezelf wordt teruggeworpen, dan leer je dat op prijs te stellen..
M
Michel
07-05-2015
Blijkbaar heeft je zoon geen probleem, maar jij, Beste Hanneke, wel. Jij hebt problemen met zijn instelling. Wie zegt dat dit verkeerd in? Het is alleen verkeerd binnen het kader van jouw overtuiging (en binnen het kader van de overtuigingen van vele anderen die hebben gereageerd). In plaats van te wijzen naar je zoon en kijken hoe hij aan jouw eisen zak voldoen, kun je ook ECHT OMDENKEN en naar jezelf kijken en je overtuigingen van 'hoe het hoort' los te laten.
l
lotte
07-05-2015
Waar ik meteen aan denk is dat er te weinig uitdaging is voor hem. Er wordt ook aangegeven dat het een slim jongetje is. Is hij hoog sensitief? Zij zijn bijvoorbeeld weer gevoelig voor de omgeving en de manier waarop wordt lesgegeven. Dit kan hun leren ook weer stagneren. Hoe gaan de docenten met hem om? Wuiven ze het weg of nemen ze hem serieus? Wij hebben hier een jongetje die meer begaafd is en hoog sensitief, hij wilde ook niet meer naar school. Het gesprek met school aangegaan en zij stonden er open in. Samen een plan gemaakt en we hebben nu een heerlijk vrolijk mannetje die met plezier naar school gaat!
l
rosi
08-05-2015
denk ook aan hoog sensitief wat vaak in combinatie met o.a. beelddenken voorkomt.
Ik had als kind een soortgelijke probleem met school / leren. Nu weet ik dat ik mij mede tgv het beelddenken alleen voor iets kan / kon motiveren als ik vooraf duidelijk heb waarom ik iets doe. Dwang van buitenaf zorgt(e) alleen voor nog grotere weerstand. Mogelijk kan hij met iemand die hij vertrouwd en geen druk voelt duidelijk krijgen waarom iets leren zinloos is, school stress geeft en iedereen het zo belangrijk vindt dat het toch gebeurt.
In het kader van omdenken: Je kan zijn probleem niet oplossen alleen voor nieuwe inzichten zorgen waardoor hij het anders gaat zien
Ben mij ervan bewust dat deze aanpak bij mij zou werken maar daarom nog niet per definitie ook bij jouw zoon moet werken. Jouw gevoel zou je wel leiden tot de voor hem juiste weg ( ook als deze van de sociaal wenselijke gaat afwijken) ....
A
Anoniem
07-05-2015
Vragen wat hij leuk vindt en daar bij betrekken dat de schoolvakken er wel toe doen, mijn zoon vindt school ook niet belangrijk en hij wil boer worden dus ja rekenen heb je nodig om je koeien te tellen en je geld te krijgen als je melk afleverd en biologie hoe je kleine varkens verzorgd enz enz,..... Met de juf en je kind bespreken dat ie iets wat heeeeeeeeeeel moeilijk is mag uitzoeken omdat ze hem zoooooo slim vindt, daar groeien ze van en leren nog meer, mag ie zelf het onderwerp kiezen
B
Brigitte
07-05-2015
Hoe leert hij de dingen die wél interessant zijn voor hem? Met het idee spelend "als je doet wat je leuk vind, hoef je nooit te werken" kun je kijken naar wanneer hij het zo interessant vind, dat hij niet anders kán dan leren (hobby's , puzzels, musea?) en samen met hem bespreken wat er nodig is om ook later nog die interesses te kunnen blijven beoefenen (laat hem zelf met ideeën komen, kan hij een handleidingniet lezen, waar vind hij dán de informatie?) het klinkt alsof er veel veranderd is in de manier waarop hij lesstof aangeboden krijgt en de omgang met hemzelf. Bij zo'n overdonderende nieuwe ervaring, haken er meer af, als hij zelf het nut ziet krijg je hem misschien weer mee.
E
Erik
07-05-2015
Wat wil hij wel?
Op welke manier levert school hem stress op?
Waar gaan zijn fantasie en zijn ideeën vaak over?
Wat doet hij het liefst in zijn vrije tijd? Waar is hij enthousiast voor te maken, of waar is hij vanzelf al enthousiast over?
Heeft hij vrienden/vriendinnen? Zo ja, hoe gaat hij daar mee om? Wat doet hij het liefst met hen? Zo nee, zou hij die wel willen denk je? Of is hij juist heel graag alleen? Wat doet hij (het liefst) als hij alleen is?

(Overigens is onderwijs wel vaker een probleem voor creatieve kinderen. School is het best werkende mechanisme om creativiteit, originaliteit en de wil om te ontdekken in te dammen dat ik ken.)
p
patricia
07-05-2015
De kern van het probleem is dat hij niet naar school wil toch? En die kern ombuigen.....maak er een voordeel van dat hij niet naar school wil: kan hij mooi aan de slag in het huishouden! Wedden dat hij snel weer naar school wil...