Boek ons
Denk mee

Niet naar school

11-08-2015

Hanneke had jullie hulp nodig. Haar 10-jarige zoontje wilde niet naar school en ze zat zo vast in dat probleem dat ze er zelf niet meer zo goed op een andere manier naar kon kijken. Gelukkig konden jullie dat wel. Jullie dachten in grote getale met haar mee en daar heeft Hanneke zeker iets aan gehad. Hieronder haar reactie.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en bijna aan het einde van de zomervakantie (die overigens extreem relaxed was, dit in tegenstelling tot andere jaren!). En wat een reacties! Ik was er echt door aangedaan, sommige reacties raakten me heel erg. Vooral die reacties waarin naar voren kwam dat we trots op hem moeten zijn en dat hij een bijzonder kind is. Dat heeft me echt geholpen met omdenken over mijn eigen kind! Eigenlijk wist ik het wel maar als je een kind hebt dat niet zo makkelijk meegaat met de stroom (we hebben ook een kind dat “probleemloos” door het leven huppelt en wel met alle stromen mee zwemt, dus we weten ook hoe dat is!) kom je snel met allerlei instanties in aanraking die gaan roepen dat het zo niet meer gaat en dat je kind niet in orde is. Maar ook met mensen die ongenuanceerd hun mening geven over jou of je kind. En ik ging twijfelen aan mezelf en erger, aan mijn zoon. Op een gegeven moment stonden wij als ouders, zonder dat we dat zelf doorhadden of wilden, samen met onder andere school en therapeuten, tegenover onze zoon. Door een paar dingen, waaronder de reacties op deze meedenker, konden we het weer helderder zien. Een van de belangrijkste dingen was dat we ons realiseerden dat onze zoon, die inmiddels 11 is, het allemaal niet doet om ons het leven zuur te maken, hij kan niet anders! Die simpele gedachte waren we in het heetst van de strijd vergeten… Hij heeft het het zwaarst van allemaal.

Onze zoon is overigens in Duitsland opgegroeid, zijn vader is Duits, dus het Duitse schoolsysteem is niet vreemd voor hem. Daar kwamen de problemen dus niet vandaan. Maar hij is wel een autonoom kind, altijd geweest, en dat past in een Duits schoolsysteem denk ik wel minder dan in Nederland. We hebben dan ook besloten hem vanaf volgend schooljaar in Nederland naar school te laten gaan. We hebben een heel goede school gevonden, niet al te ver bij ons vandaan en we hebben goede hoop dat hij daar beter op zijn plek zal zijn en dat er beter gekeken gaat worden naar wat hij kan in plaats van naar wat hij niet kan.

Ook hebben we in Nederland een uitgebreid intelligentie onderzoek laten doen en daar kwam een heleboel uit. Hij is niet hoogbegaafd maar hij heeft wel een disharmonisch profiel, zoals dat heet. Op sommige onderdelen scoorde hij bovengemiddeld hoog, op anderen onder het gemiddelde. We hadden al een diagnose Asperger maar ook AD(H)D achtige dingen spelen een rol vermoeden wij. De symptoom overlap tussen beide is erg groot dus dat is ook niet goed van elkaar te scheiden en misschien is het ook eigenlijk helemaal niet zo belangrijk welk label je eraan hangt. Alleen om hulp te krijgen heb je hier in Duitsland een diagnose nodig. Maar die diagnose heeft ons jammergenoeg niet echt geholpen - ik had gehoopt van wel - omdat mensen (school, therapeuten) HEM niet meer zagen, maar alleen nog maar ‘een Asperger jongen’. En hij is zoveel meer dan dat. De standaard Asperger symptomen zoals geen oogcontact maken, geen emoties kunnen lezen, de nerd die alleen op het schoolplein zit etc., al die dingen gaan voor onze zoon niet of nauwelijks op. Hij is geen klassieke Asperger jongen. Sociaal heeft hij het niet extreem moeilijk, hij heeft vriendjes, hij kijkt mensen aan, hij kan emoties lezen. Dus daardoor werd hij eigenlijk nog minder begrepen en ik moest steeds de therapeuten uitleggen dat ze hem die dingen niet hoefden te leren want dat daar niet het probleem zat. Wij hebben verschillende psychologen en therapieën geprobeerd maar we zijn nu eerst maar met alles gestopt omdat we geen centimeter opschoten. Dat heeft hem heel erg veel rust gegeven. Dat waren voor hem nog meer volwassenen die, naar zijn gevoel, van alles van hem wilden. Ik en mijn man gaan wel nog naar een psycholoog/coach en dat helpt ons allemaal!

Wij denken dat vooral overprikkeling een groot ding is bij hem, hij ziet en hoort alles en alles komt ongefilterd bij hem binnen en daardoor is hij soms heel erg druk of sluit zich juist af. En hij is, zoals gezegd, erg autonoom. Wat wij als ouders overigens geen slechte eigenschap vinden, dat zijn we zelf waarschijnlijk ook. Alleen is het een wat onhandige eigenschap als kind in een (zoals iemand het heel mooi in een reactie noemde) ‘one size fits all’ schoolsysteem…

En nu is het afwachten hoe het op de nieuwe school gaat. De verandering zal niet makkelijk zijn, maar we hebben goede hoop dat hij weer plezier gaat krijgen in leren, want dat is eigenlijk het belangrijkste! Ik zal jullie over een tijdje laten weten hoe het gaat.

Bedankt iedereen voor de soms prachtige reacties, ik heb er echt iets aan gehad!

We vroegen Hanneke naar de reactie waar ze het meest aan gehad heeft, omdat we die meedenker altijd belonen met een boek. Ze vond het erg lastig en nomineerde er een aantal. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor de reactie van Annelies omdat ook wij in de het verhaal van Hanneke vooral een jongen zien met prachtige eigenschappen zoals wilskracht en autonomie. Je krijgt mail van ons Annelies.

We willen jullie allemaal weer heel hartelijk bedanken voor alle reacties. Zin in meer meedenkers? Alle lopende casussen vind je hier!

137 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
11-08-2015

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
M
Marloes
08-05-2015
Ik denk dat de kern van dit probleem niet zit in het 'willen'. Ik geloof dat elk kind, ook als hij al 10 is nog leergierig kan zijn en wil leren. Dat zou betekenen dat er iets in de weg zit waarom hij het 'niet willen' als masker gebruikt. Het is een duidelijk signaal van het kind dat er iets gaande is waar hij zich totaal niet happy bij voelt. Begin met hem thuis een omgeving te bieden waar hij zich veilig voelt en waar hij (op den duur) zijn euvel kan uiten, wellicht op een manier die hij zelf leuk vindt. Laat zien dat hij er mag zijn, ook al zegt hij niets te willen doen. Benadruk zijn positieve kanten en laat hem voelen dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt. Ik denk dat de echte waarheid dan vanzelf naar boven komt..
M
Maria
08-05-2015
Wauw, wat heb jij een zoon met een geweldig sterke wil en doorzettingsvermogen! Hij heeft wat in zijn hoofd en doet er werkelijk alles aan om het voor elkaar te krijgen, wat een lef! En zo te lezen, gebruikt hij het met name om alles wat volwassenen van hem willen niet te laten gebeuren. Kun je hem benaderen zoals je een volwassene benadert: dingen niet meer dan 1 keer vragen en bij weigeren het eerste dat hij vervolgens van jou vraagt zelf niet doen (en dan zelf doorzetten, al is het het ophalen en wegbrengen naar een vriendje)? Als je hem met respect (en grenzen) benadert, is de kans groot dat je het ook terugkrijgt!
D
Doors
08-05-2015
Huiswerk is ook onzin.
http://www.bol.com/nl/p/the-homework-myth/9200000009238311/
En je leert op school heel veel nutteloze (en achterhaalde) dingen.
Ik ben er van overtuigd dat het onderwijs moet veranderen, van binnenuit!
Dat wil dus zeggen: door de kinderen!
Wat je zoon doet is ontzettend knap, het is heel stoer van hem dat hij het systeem aan zijn laars lapt en hij neemt hierin een voortrekkersrol op zich. Hij hoeft later niet te gaan werken, maar het is wel handig als hij zichzelf kan voorzien in zijn levensonderhoud. Hij heeft dus wel bagage nodig!
Laat hem de onderwijsdoelen zien en vraag hem wat voor doelen hij zichzelf wil stellen. Wat wil hij bereiken? Wat wil hij echt zelf leren? Wat is daar voor nodig? (Kid' s Skills: http://www.brandnewway.nl/training/Kids-+Skills/2/) Ga naast hem staan en probeer deze hobbel te nemen, want het is inderdaad een groot probleem: hij heeft het zwaar (en jullie als ouders ook) Hopelijk komt de boel in beweging en komt je zoon ook in beweging.... Op je 10e al surviven op de middelbare school, ik zou niet met hem willen ruilen......
M
Mieke
08-05-2015
Hij zou ook best wel gewoon gelijk kunnen hebben....Misschien is school een nogal achterhaald systeem, wat een kind helemaal niet goed voorbereid op het echte leven...Misschien zijn er wel veel leukere en interessantere manieren om dingen te leren...misschien gaat de maatschappij helemaal niet zo erg over echte mensen en hun echte behoeften...misschien zijn er ook wel leukere manieren om in je levensonderhoudt te voorzien dan 'werken'.....
M
Anaclara
10-05-2015
Ik denk dat heel veel, ook jonge, kinderen dit goed kunnen in- en aanvoelen, dat veel van het huidige onderwijs op school niet meer (bij hen) past en je voorbereidt op de huidige maatschappij. Je hoeft geen volwassene te zijn om te kunnen merken dat de kloof tussen onze samenleving en de kennis die op scholen wordt overgedragen, steeds groter wordt.
M
Karla
08-05-2015
Dat denk ik ook, Mieke. Goed verwoord. Ben alleen nieuwsgierig of hij dat als 10-jarige al kan overzien en bedenken.
A
Angela
08-05-2015
Hoi Hanneke,

Je schrijft dat je zoontje zegt dat hij geen school nodig heeft, want hij wil toch niet werken. Het komt op mij over alsof hij school alleen maar ziet als voorbereiding op een werkend leven. Wellicht is zijn beeld / definiëring van het 'werkend leven' wel heel anders dan jij nu denkt. Als hij het 'werkend leven' als iets heel negatiefs beschouwt, snap ik heel goed dat hij niet het pad daarnaartoe wilt volgen. Zou ik zelf ook niet willen!

Daarbij komt dat school zoveel meer is dan kennis en discipline opdoen. Het is een heel belangrijke omgeving voor je sociale leven. Zeker in de puberteit is dit een zeer groot component ervan.

Besef dat jouw definities van zaken wellicht anders zijn dan dat van je zoon. Ik denk dat jullie dan al een heel eind komen in begrip voor elkaar krijgen.

Succes met omdenken!
l
laura
08-05-2015
Wat ik storend vind in (bijna) al t advies is dat iedereen aannames doet zonder dat ze zich afvragen wat haar zoon zelf wil. Hij is 10, geen 5.... Als hij iets NIET wil, betekent dat niet dat hij nietS wil doen. Stel hem de vraag: 'Wat wil je dan WEL?' Ondanks dat hij 10 is, kan je wel een volwaardig gesprek met hem voeren over wat HIJ wil en waarom hij dat wil. (Zeker als hij zo pienter is) Benader het vanuit iets positief ipv alleen maar streng en conventioneel te reageren. Als jij een redelijk gesprek voert waarin hem op waarde schat en echt naar hem luistert komt er vast wel uit waarom hij (nu) zo denkt.
l
Karla
08-05-2015
eens met jou Laura. Een kind verdient het ten allen tijde om serieus genomen te worden. Ik zou toegeven dat school ook niet alles is. Dat klopt. En nieuwsgierig zijn. Waarom zegt hij: ik ga niet werken later. Waarschijnlijk omdat hem gezegd wordt dat school nodig is om een baan te vinden. Maar a) werkt dat niet altijd zo en b) je kunt ook zonder diploma geld verdienen. Dus dat klopt. Ik zou hem vooral vragen wat hij wel wil. Even het idee loslaten dat hij moet, maar kijken wat hij zou willen. Wanneer hij school wel leuk zou vinden. Wat hij zou willen leren, waar hij nieuwsgierig naar is. Pas als je open en oordeelloos luistert, zonder idee van wat zou moeten, kan hij vrij zijn ideeën onder woorden brengen. Dat helpt je zonder meer een stap verder.
S
Sandra
07-05-2015
Je zoontje is creatief heeft fantasie en is slim
Geef hem een hele dagbde tijd om in de vrije natuur met gevulde knapzak, telefoon, schetsboek en verrekijker creatief te brainstormen over de ideale lesomstandigheid en de manier waarop dat vorm gegeven kan worden.
Laat hem rond avondeten ophalen en ga met hem uit eten.
Daar laat je hem zijn plan presenteren...op zijn manier volgens zijn creatieve brein
Betrek een docent van school bij het plan en kijk hoe dit in.de.praktijk.te.realiseren is.
K
Kugla
07-05-2015
Een van onze zoons was op 10 jarige leeftijd ook zo. Ik heb ook werkelijk alles geprobeerd. Boos worden, niet boos worden, omdenken, ongeveer alles wat ook al door iedereen hier is gezegd. Uiteindelijk heb ik alle negatieve uitingen van hem over school genegeerd. Heb hem veel plezier gewenst op school en ben naar het werk gefietst. Met kloppend hart en angst dat hij überhaupt niet aan zou komen. Hij zit nu in het eerste jaar van het VWO. Nog steeds hebben we discussies over het maken van huiswerk en die lopen best hoog op soms. Maar ik ga er steeds opnieuw vanuit dat het fases zijn waar hij door heen moet en toch lukt het hem steeds weer om er toch weer goed door heen te komen. Ik ben ervan overtuigd dat hijwel iets van z'n leven maakt. Geef je zoon de vrijheid daar waar het kan en grenzen daar waar het moet. Er zijn een Aantal dingen in het leven waar je je nu eenmaal aan moet conformeren. Een daarvan is school. Daar kun je niet voor kiezen, welke school wel. Daar kun je nog een samen over nadenken. Bij onze zoon werkt het geven van verantwoordelijkheid erg goed. Wanneer hij mee kan denken in de manier waarop hij de dingen doet die hij moet doen, dan gaat het beter. Maak hem verantwoordelijk voor z'n eigen keuzes. Let wel, het is niet makkelijk. Uiteindelijk, als je de goede toon weet te vinden , zijn dit ook de kinderen die het het verst brengen in het leven. Met een sterke wil en ruggengraat! Daar ben ik van overtuigd!
M
Marjolijn
07-05-2015
hebben jullie veel vrienden/familie met verschillende banen? Vraag in overleg met school of hij daagjes mee mag gaan. Snuffelen aan de grote mensen wereld. Wat kun je daar, war zijn de mogelijkheden, waar liggen zijn interesses?
Hopelijk ziet hij op veel verschillende plekken iets wat hem prikkelt; mag hij met de directeur praten, hoe kom je op zo'n positie, welke weg moet je af leggen.
Hopelijk wordt hij zo positief gestimuleerd om te kijken wat er nodig is om op een plek te komen waar hij gelukkig is.
A
Anoniem
07-05-2015
Ik zou proberen te achterhalen waarom hij niet wil werken. En dan voorstellen om samen met hem een week niet te werken. Maar dan ook echt niks te doen. Niks in het huishouden, geen boodschappen (er komt ook geen geld binnen om uit te geven) geen tv, Internet etc En dan samen na die week kijken wat niet werken betekend. Misschien zelfs in die week naar een daklozencentrum?
En dan ben ik benieuwd hoe hij er over denkt na die ene week.