Boek ons
Denk mee

Niet naar school

11-08-2015

Hanneke had jullie hulp nodig. Haar 10-jarige zoontje wilde niet naar school en ze zat zo vast in dat probleem dat ze er zelf niet meer zo goed op een andere manier naar kon kijken. Gelukkig konden jullie dat wel. Jullie dachten in grote getale met haar mee en daar heeft Hanneke zeker iets aan gehad. Hieronder haar reactie.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en bijna aan het einde van de zomervakantie (die overigens extreem relaxed was, dit in tegenstelling tot andere jaren!). En wat een reacties! Ik was er echt door aangedaan, sommige reacties raakten me heel erg. Vooral die reacties waarin naar voren kwam dat we trots op hem moeten zijn en dat hij een bijzonder kind is. Dat heeft me echt geholpen met omdenken over mijn eigen kind! Eigenlijk wist ik het wel maar als je een kind hebt dat niet zo makkelijk meegaat met de stroom (we hebben ook een kind dat “probleemloos” door het leven huppelt en wel met alle stromen mee zwemt, dus we weten ook hoe dat is!) kom je snel met allerlei instanties in aanraking die gaan roepen dat het zo niet meer gaat en dat je kind niet in orde is. Maar ook met mensen die ongenuanceerd hun mening geven over jou of je kind. En ik ging twijfelen aan mezelf en erger, aan mijn zoon. Op een gegeven moment stonden wij als ouders, zonder dat we dat zelf doorhadden of wilden, samen met onder andere school en therapeuten, tegenover onze zoon. Door een paar dingen, waaronder de reacties op deze meedenker, konden we het weer helderder zien. Een van de belangrijkste dingen was dat we ons realiseerden dat onze zoon, die inmiddels 11 is, het allemaal niet doet om ons het leven zuur te maken, hij kan niet anders! Die simpele gedachte waren we in het heetst van de strijd vergeten… Hij heeft het het zwaarst van allemaal.

Onze zoon is overigens in Duitsland opgegroeid, zijn vader is Duits, dus het Duitse schoolsysteem is niet vreemd voor hem. Daar kwamen de problemen dus niet vandaan. Maar hij is wel een autonoom kind, altijd geweest, en dat past in een Duits schoolsysteem denk ik wel minder dan in Nederland. We hebben dan ook besloten hem vanaf volgend schooljaar in Nederland naar school te laten gaan. We hebben een heel goede school gevonden, niet al te ver bij ons vandaan en we hebben goede hoop dat hij daar beter op zijn plek zal zijn en dat er beter gekeken gaat worden naar wat hij kan in plaats van naar wat hij niet kan.

Ook hebben we in Nederland een uitgebreid intelligentie onderzoek laten doen en daar kwam een heleboel uit. Hij is niet hoogbegaafd maar hij heeft wel een disharmonisch profiel, zoals dat heet. Op sommige onderdelen scoorde hij bovengemiddeld hoog, op anderen onder het gemiddelde. We hadden al een diagnose Asperger maar ook AD(H)D achtige dingen spelen een rol vermoeden wij. De symptoom overlap tussen beide is erg groot dus dat is ook niet goed van elkaar te scheiden en misschien is het ook eigenlijk helemaal niet zo belangrijk welk label je eraan hangt. Alleen om hulp te krijgen heb je hier in Duitsland een diagnose nodig. Maar die diagnose heeft ons jammergenoeg niet echt geholpen - ik had gehoopt van wel - omdat mensen (school, therapeuten) HEM niet meer zagen, maar alleen nog maar ‘een Asperger jongen’. En hij is zoveel meer dan dat. De standaard Asperger symptomen zoals geen oogcontact maken, geen emoties kunnen lezen, de nerd die alleen op het schoolplein zit etc., al die dingen gaan voor onze zoon niet of nauwelijks op. Hij is geen klassieke Asperger jongen. Sociaal heeft hij het niet extreem moeilijk, hij heeft vriendjes, hij kijkt mensen aan, hij kan emoties lezen. Dus daardoor werd hij eigenlijk nog minder begrepen en ik moest steeds de therapeuten uitleggen dat ze hem die dingen niet hoefden te leren want dat daar niet het probleem zat. Wij hebben verschillende psychologen en therapieën geprobeerd maar we zijn nu eerst maar met alles gestopt omdat we geen centimeter opschoten. Dat heeft hem heel erg veel rust gegeven. Dat waren voor hem nog meer volwassenen die, naar zijn gevoel, van alles van hem wilden. Ik en mijn man gaan wel nog naar een psycholoog/coach en dat helpt ons allemaal!

Wij denken dat vooral overprikkeling een groot ding is bij hem, hij ziet en hoort alles en alles komt ongefilterd bij hem binnen en daardoor is hij soms heel erg druk of sluit zich juist af. En hij is, zoals gezegd, erg autonoom. Wat wij als ouders overigens geen slechte eigenschap vinden, dat zijn we zelf waarschijnlijk ook. Alleen is het een wat onhandige eigenschap als kind in een (zoals iemand het heel mooi in een reactie noemde) ‘one size fits all’ schoolsysteem…

En nu is het afwachten hoe het op de nieuwe school gaat. De verandering zal niet makkelijk zijn, maar we hebben goede hoop dat hij weer plezier gaat krijgen in leren, want dat is eigenlijk het belangrijkste! Ik zal jullie over een tijdje laten weten hoe het gaat.

Bedankt iedereen voor de soms prachtige reacties, ik heb er echt iets aan gehad!

We vroegen Hanneke naar de reactie waar ze het meest aan gehad heeft, omdat we die meedenker altijd belonen met een boek. Ze vond het erg lastig en nomineerde er een aantal. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor de reactie van Annelies omdat ook wij in de het verhaal van Hanneke vooral een jongen zien met prachtige eigenschappen zoals wilskracht en autonomie. Je krijgt mail van ons Annelies.

We willen jullie allemaal weer heel hartelijk bedanken voor alle reacties. Zin in meer meedenkers? Alle lopende casussen vind je hier!

137 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
11-08-2015

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
D
Dottie
08-05-2015
Ik zou willen weten waarom hij niet wil. Is het niveau te hoog? Te laag? Wordt hij gepest? Is er geen klik met de docenten? Zit er een docent bij die hem dwars zit? Heeft hij faalangst? Is het nog te vroeg: is hij meer gebaat bij nog twee jaar spelen? En inderdaad: kan hij aangeven wat hij nodig heeft? Wat stelt hij zich voor bij een leven zonder werk? Heeft hij een aantrekkelijk alternatief voor zichzelf en kun je daar op inhaken? Is een andere school een optie: met meer ruimte voor persoonlijke ontwikkeling, creativiteit?
A
Anke
08-05-2015
De school naar hem toe laten komen...laat kinderen/leerkrachten van zijn school naar hem toe komen met leuke inspirerende verhalen of werkstukken, laat ze daarmee inzien wat het nut van school is, niet alleen leren, maar voelen, denken, beleven, ervaren, sociaal, emotioneel...lijkt mij voor de school en kinderen ook een bijzonder project om aan te pakken...op verschillende manieren zo veel em zo breed mogelijk dingen te laten zien op een zo'n positieve manier! ;)
J
Jeroen
08-05-2015
Ondanks de begrijpelijke frustratie en paniek bij de ouders is er toch maar 1 oplossing: hij zal zelf zijn motivatie moeten vinden. Een jongen van 10 kun je moeilijk aan het werk zetten, of alleen de wereld insturen. Ook het bij de hand nemen en hem jouw motivatie opdringen lijkt kansloos. Ik raad daarovm het volgende aan: ga in de komende vakantie met hem fietsen. 1 op 1, een week met vader alleen, een week met ma alleen. Kijk en luister. Zo'n tocht omvat alles: planten en dieren onderweg, dorpen, steden, hoe mensen leven en hun wereld hebben ingericht. Het is fysiek, zelfredzaamheid zoals tent opzetten, samenwerken, boodschappen doen, route plannen, nou ja vul zelf verder in. Ontdek je kind, ontdek Nederland (of Duitsland), wees open en ontdek jezelf. Op de eerste plaats is het erg leuk om te doen, maar ik weet zeker dat hij ontdekt wat hij leuk vindt. Hij zal ook inzien dat veel van wat hij op school leert ook een relatie heeft met onze leefomgeving. Ik heb het zelf met mijn zoon gedaan, 6 keer van zijn 9e tot zijn 14e. Steeds 5 of 6 nachten, van provincie naar provincie, het eindpunt van de ene reis het beginpunt van de volgende. Het was geweldig!
M
M
08-05-2015
Mijn moeder gaf me op deze leeftijd 'de preek'. Het hield in wat ik moest doen om te bereiken wat ik wilde. Op alles wat ik wilde was goed je best doen, motivatie en leren een vereiste. Bij mij hielp de preek. Het maakte indruk en elke keer als ik de motivatie in iets kwijt ben, denk ik aan mijn moeders preek.
k
kat
08-05-2015
Ga een experiment aan en leef 2 of 4 weken op het budget van iemand in de bijstand. Bereken hoeveel je hebt na aftrek van de huur en gas water en licht. Bereken hoeveel download je kunt hebben voor de goedkoopste internet en of telefoon. En dan samen boodschappen doen. Niet met de auto dat is te duur. Het beste om dit tijdens de schoolvakantie te doen....geen geld voor uitjes, internet want de limit is bereikt, geen of weinig traktaties. Betrek de ouders van vriendjes erbij zodat hij niet daar zijn oude leventje oppakt. Noem het een sociaal experiment....zonder hem te wijzen dat het om zijn houding gaat. Een project om te zien hoe andere mensen met weinig geld moeten leven. Kan geen kwaad voor velen van ons
k
Jeroen
08-05-2015
Mooi!
L
Luisterkamer
08-05-2015
1) maak je niet al te druk. Dat geeft rust
2) als hij niet wil omdat hij later niet wil werken: leer hem nu al om niets te doen. Maak een activiteit van het niets doen
3) stop met denken dat actief zijn en werk van belang zijn in het leven. Ik vrees dat het kind nu al meer weet over de zin van het bestaan dan de ouder denkt.
4) fantaseer met hem mee.
5) Werk jij zelf mogelijk teveel? Is de vader veel aan het werk? Kijk eens of je zelf niet een signaal geeft wat betekent "werk is druk".
6) als laatste: wij hebben een identieke zoon. Toen hij topografie moest leren en een toets had over "hoe ga je van A naar B" was zijn antwoord:" de TomTom goed instellen". De onderwijzer gaf hem een positief cijfer omdat het antwoord paste bij de vraag :)
I
Ingrid
08-05-2015
Wat een lastige situatie lijkt me dat. Hij is nog zo jong. Wat als eerste in mijn gedachten naar boven kwam is de 5e eigenschap van covey: Eerst begrijpen dan begrepen worden. Als je zoon veel fantasie en ideeën heeft laat hem zonder dat je gaat oordelen en zonder direct te reageren met dat dingen niet kunnen, zijn verhalen vertellen. Met als intentie hem te snappen en niet om te reageren of een oplossingen te bedenken. Alleen maar willen begrijpen, figuurlijk en misschien wel letterlijk op zijn stoel in de klas te gaan zitten. En misschien wel hij een dagje mee met jouw werk. Kan ie kijken wat dat is. Veel succes en hoop dat je iets kunt met de tips.
A
Arno
08-05-2015
Als je niet naar school wilt omdat je later niet wilt werken, dan is het misschien tijd om te bedenken wat je wel wilt doen later. Niet laten voelen hoe het is om niet te werken en niets te doen, maar zelf laten bedenken wat je dan wel wilt doen. Benader het positief en oordeel niet.
Als je later op een boot wil stappen en de wereld rond wil zeilen zal je moeten kunnen rekenen, vreemde talen spreken, kaartlezen, etc. Heej, kijk nou... Allemaal dingen die je op school leert.
L
Lieke
08-05-2015
Er zijn veel redenen te bedenken en er zijn al veel oplossingen geprobeerd. Vanuit Omdenken kom ik uit op het feit dat je kind niet naar school wil/gaat en sluit ik me aan bij de twee eerder genoemde ideeën. Haal school (kinderen uit de klas en leerkracht) naar je kind toe of ga inderdaad naast je kind zitten en spiegel het 'niets doen' nog groter. Misschien lucht het voor jezelf als ouder ook op als je dat kunt omarmen en kom je op een andere manier met je zoon in contact? Ben heel benieuwd naar wat het oplevert!
A
Anne
08-05-2015
Niet meer naar school laten gaan! En dan eerst een moment van vrijheid, en daarna kijken hoe hij z'n leven inricht. Komt er daarna vanuit hemzelf een drive om te leren? Pakt hij het autodidactisch aan? Ik denk dat ik hier wel geplande gesprekken met hem over zou houden, al dan niet met iemand anders erbij.
Ik zou nog niet teveel over later gaan praten, dat werkt uit de vraag te lezen toch niet. Praat met hem over het nu: wat vindt hij leuk, wat vindt hij interessant, waar wil hij meer over weten? Vanuit z'n eigen ontwikkelingsbehoeftes ontdekken wat je daarvoor nodig hebt; lerend of ervarend.
En een eventuele mogelijkheid is misschien hem kost en inwoning laten betalen? Ik denk dat wel in een andere vorm dan geld, aangezien hij nog te jong is om te werken. Je zou 'm er zelf over na kunnen laten denken - wat vindt hij een passende beloning?