Boek ons
Denk mee

Niet naar school

11-08-2015

Hanneke had jullie hulp nodig. Haar 10-jarige zoontje wilde niet naar school en ze zat zo vast in dat probleem dat ze er zelf niet meer zo goed op een andere manier naar kon kijken. Gelukkig konden jullie dat wel. Jullie dachten in grote getale met haar mee en daar heeft Hanneke zeker iets aan gehad. Hieronder haar reactie.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en bijna aan het einde van de zomervakantie (die overigens extreem relaxed was, dit in tegenstelling tot andere jaren!). En wat een reacties! Ik was er echt door aangedaan, sommige reacties raakten me heel erg. Vooral die reacties waarin naar voren kwam dat we trots op hem moeten zijn en dat hij een bijzonder kind is. Dat heeft me echt geholpen met omdenken over mijn eigen kind! Eigenlijk wist ik het wel maar als je een kind hebt dat niet zo makkelijk meegaat met de stroom (we hebben ook een kind dat “probleemloos” door het leven huppelt en wel met alle stromen mee zwemt, dus we weten ook hoe dat is!) kom je snel met allerlei instanties in aanraking die gaan roepen dat het zo niet meer gaat en dat je kind niet in orde is. Maar ook met mensen die ongenuanceerd hun mening geven over jou of je kind. En ik ging twijfelen aan mezelf en erger, aan mijn zoon. Op een gegeven moment stonden wij als ouders, zonder dat we dat zelf doorhadden of wilden, samen met onder andere school en therapeuten, tegenover onze zoon. Door een paar dingen, waaronder de reacties op deze meedenker, konden we het weer helderder zien. Een van de belangrijkste dingen was dat we ons realiseerden dat onze zoon, die inmiddels 11 is, het allemaal niet doet om ons het leven zuur te maken, hij kan niet anders! Die simpele gedachte waren we in het heetst van de strijd vergeten… Hij heeft het het zwaarst van allemaal.

Onze zoon is overigens in Duitsland opgegroeid, zijn vader is Duits, dus het Duitse schoolsysteem is niet vreemd voor hem. Daar kwamen de problemen dus niet vandaan. Maar hij is wel een autonoom kind, altijd geweest, en dat past in een Duits schoolsysteem denk ik wel minder dan in Nederland. We hebben dan ook besloten hem vanaf volgend schooljaar in Nederland naar school te laten gaan. We hebben een heel goede school gevonden, niet al te ver bij ons vandaan en we hebben goede hoop dat hij daar beter op zijn plek zal zijn en dat er beter gekeken gaat worden naar wat hij kan in plaats van naar wat hij niet kan.

Ook hebben we in Nederland een uitgebreid intelligentie onderzoek laten doen en daar kwam een heleboel uit. Hij is niet hoogbegaafd maar hij heeft wel een disharmonisch profiel, zoals dat heet. Op sommige onderdelen scoorde hij bovengemiddeld hoog, op anderen onder het gemiddelde. We hadden al een diagnose Asperger maar ook AD(H)D achtige dingen spelen een rol vermoeden wij. De symptoom overlap tussen beide is erg groot dus dat is ook niet goed van elkaar te scheiden en misschien is het ook eigenlijk helemaal niet zo belangrijk welk label je eraan hangt. Alleen om hulp te krijgen heb je hier in Duitsland een diagnose nodig. Maar die diagnose heeft ons jammergenoeg niet echt geholpen - ik had gehoopt van wel - omdat mensen (school, therapeuten) HEM niet meer zagen, maar alleen nog maar ‘een Asperger jongen’. En hij is zoveel meer dan dat. De standaard Asperger symptomen zoals geen oogcontact maken, geen emoties kunnen lezen, de nerd die alleen op het schoolplein zit etc., al die dingen gaan voor onze zoon niet of nauwelijks op. Hij is geen klassieke Asperger jongen. Sociaal heeft hij het niet extreem moeilijk, hij heeft vriendjes, hij kijkt mensen aan, hij kan emoties lezen. Dus daardoor werd hij eigenlijk nog minder begrepen en ik moest steeds de therapeuten uitleggen dat ze hem die dingen niet hoefden te leren want dat daar niet het probleem zat. Wij hebben verschillende psychologen en therapieën geprobeerd maar we zijn nu eerst maar met alles gestopt omdat we geen centimeter opschoten. Dat heeft hem heel erg veel rust gegeven. Dat waren voor hem nog meer volwassenen die, naar zijn gevoel, van alles van hem wilden. Ik en mijn man gaan wel nog naar een psycholoog/coach en dat helpt ons allemaal!

Wij denken dat vooral overprikkeling een groot ding is bij hem, hij ziet en hoort alles en alles komt ongefilterd bij hem binnen en daardoor is hij soms heel erg druk of sluit zich juist af. En hij is, zoals gezegd, erg autonoom. Wat wij als ouders overigens geen slechte eigenschap vinden, dat zijn we zelf waarschijnlijk ook. Alleen is het een wat onhandige eigenschap als kind in een (zoals iemand het heel mooi in een reactie noemde) ‘one size fits all’ schoolsysteem…

En nu is het afwachten hoe het op de nieuwe school gaat. De verandering zal niet makkelijk zijn, maar we hebben goede hoop dat hij weer plezier gaat krijgen in leren, want dat is eigenlijk het belangrijkste! Ik zal jullie over een tijdje laten weten hoe het gaat.

Bedankt iedereen voor de soms prachtige reacties, ik heb er echt iets aan gehad!

We vroegen Hanneke naar de reactie waar ze het meest aan gehad heeft, omdat we die meedenker altijd belonen met een boek. Ze vond het erg lastig en nomineerde er een aantal. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor de reactie van Annelies omdat ook wij in de het verhaal van Hanneke vooral een jongen zien met prachtige eigenschappen zoals wilskracht en autonomie. Je krijgt mail van ons Annelies.

We willen jullie allemaal weer heel hartelijk bedanken voor alle reacties. Zin in meer meedenkers? Alle lopende casussen vind je hier!

137 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
11-08-2015

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
E
Esther
09-05-2015
Hallo,
Wat een vervelende situatie en wat veel reacties.
Ik hoop dat ik wat voor je kan betekenen.

Mijn vraag aan jouw Hanneke is:"wat zijn jou verwachtingen"?
Ik lees dat je al veel geprobeerd hebt en dat het je machteloos maakt!
Ik kan alleen uit eigen ervaring praten en dan het gevoel herkennen.
In zo'n zelfde situatie, ben ik naar mijn eigen verwachtingen en angsten gaan kijken. En van daaruit ging ik alles invullen voor mijn zoon. Vanuit mijn ervaringen en de dingen die ik voor mijn zoon wilde besparen. Mijn zoon ging onbewust tegen gas geven omdat hij dit zo niet ervaarde. Ik projecteerde het volgende daardoor:
Je doet het niet goed want als je niet. ....dan.
Het gevolg was dat hij zich aan ging passen omdat hij uit gebrek aan levenservaring niet wist hoe hij het volgende moest vertalen:
Ik weet wat ik wil, maar nog niet hoe en dat mag ik zelf ondervinden.
Ik heb daarna besloten om alles los te laten.
Door dat te doen werd alles weer kleiner.
Ik kon sturen en begrenzen en mijn zoon ging ervaring opdoen. Gaande weg haalde ik winst uit de vragen die kwamen van mijn zoon. Het dialoog was open en er was ruimte voor hem om te leren. Geloof in zijn kunnen en de complimenten komen vanzelf. Deze zorgen voor succeservaringen en zijn nodig om zelfvertrouwen te ontwikkelen.
Ik heb baad bij het boek : het puberbrein en hoe motiveer ik mijn puber. Ookal is je zoon 10, de puberteit is ingetreden. Door deze boeken te lezen begrijp je de ontwikkeling in het puberbrein en wat er nog bij komt. Het heeft mij geholpen.
Groeten Esther
T
Tessa
09-05-2015
Zulke klasgenoten had ik ook in mijn klas, altijd slechte cijfers en als het even kon spijbelden ze. Juist die leerlingen uit mijn klas die toen matig presteerden, hebben nu een eigen bedrijf of een zeer goede baan. Het hoeft dus niet slecht te zijn dat hij het nu matig doet. Sommige leerlingen hebben pas later de inspiratie om hun best te gaan doen, vaak is dat bij een studie die hun interesseert. Je kunt hem wel uitleggen dat als hij in ieder geval zorgt dat hij over gaat hij ook eerder van school kan. Anders blijft hij namelijk zitten en moet hij dus langer op school zitten. Kijk vooral naar wat hem wel interesseert en stop hier energie in.
M
Martine
08-05-2015
Hallo Hanneke,
Je hebt al heel wat meningen en adviezen gekregen. Hierbij de gedachten die bij mij opborrelden na het lezen van jouw situatie:
1. Hoe is de schoolkeuze tot stand gekomen? Heeft je zoon hier ook enige invloed op gehad? Is er een mogelijkheid om van school te wisselen als hij een school zou kunnen vinden die hij wel interessant / uitdagend vind. (Idd misschien in Nederland omdat hij zich daar meer thuis voelt?)
2. Zou hij kunnen bedenken / tekenen / uitbeelden / werkstuk maken / verhaal schrijven over wat hij wil doen over 5 jaar / 10 jaar / 40 jaar? En vervolgens: beschrijven / bedenken / uitbeelden welke stappen hij moet nemen om daar te komen? Laat hem research doen, bijvoorbeeld mensen met een boeiend beroep of juist werkloze interviewen. Wellicht kan zijn leerkracht hem deze opdracht geven en hem een poosje vrijstelling geven van de reguliere les zodat hij dit goed kan uitdiepen. Zolang verantwoord wordt wat hij doet tijdens onderwijstijd, zal leerplicht hier denk ik geen probleem van maken.
Geen idee of dit zal werken, maar de sleutel is denk ik ontdekken waarom er 0,0 motivatie is. Pas als je dat weet kun je gaan sturen op gedrag. Zolang je niet weet waarom hij niet wil, kun je ook geen passende consequenties of sancties bedenken.
Heel veel sterkte. Dit is geen alledaags probleem.
P
Peter
08-05-2015
Oei, dit is een hele lastige. Ik zie erg veel reacties die gericht zijn op het aanpakken de gevolgen. Voor gedragsverandering is noodzaak of inspiratie nodig. Oplossingen gericht op de gevolgen van zijn gedrag liggen in het straatje van noodzaak. Maar die noodzaak voelt hij zelf niet. Kijkend naar de feiten lijkt me dat er maar 1 probleem is: hij is ongemotiveerd. Daar kunnen we heel veel oorzaken voor benoemen, maar het lijkt me op basis van de ons bekende gegevens niet zinvol. Het wijst er volgens mij wel op dat hij inspiratie nodig heeft. Die kan uit allerlei verrassende hoeken komen. Misschien wel van een vriendje, musical leraar, trainer?
Een andere optie is om te wachten tot hij wel de noodzaak ervan inziet. Dat is onvoorstelbaar moeilijk! Maar net als bij vastdenken kun je wel over de vlek blijven wrijven, maar het resultaat is dat hij groter wordt... Hoe dan ook hoop ik voor zijn ouders en hem zelf dat hij snel zijn motivatie vindt. Daarmee wordt het leven zoveel leuker!
e
emmy
08-05-2015
Kan hij iets uitzondrlijk goed? Misschien kan hij daar een aantal keren een workshop over geven in verschillende schoolklassen? Wie weet levert hem dat ineens het besef op dat je van elkaar en met elkaar kunt leren.
I
Ingrid Verkuil
08-05-2015
Maak van je passie je hobby.... dan hoef je niet te werken, dan gaat alles vanzelf!
I
Ingrid Verkuil
08-05-2015
Maak van je passie je hobby..... dan hoef je niet te werken... dan gaat alles vanzelf!
I
Ineke
08-05-2015
Dan moet hij maar naar een internaat
A
Adrie
08-05-2015
kunnen jullie hem niet eens meenemen naar gebieden waar kinderen graaaag naar school zouden willen, maar dit niet kunnen vanwege natuurgeweld, oorlog, hongersnood, ziekten e.d. Met die slimheid van het ventje valt het wel mee hoor.
N
Nora
08-05-2015
In de Duitse cultuur moet je je mond houden en leren. Daar heb je als vrijgevochten Nederlands kind sowieso veel moeite mee. Laat hem naar een Nederlandse school gaan en inderdaad, hij spreekt als een hoogbegaafde en hij moet zijn inzicht van wat werken is, veranderen. Gewoon eens even doorvragen en niet rusten tot je echte antwoorden krijgt; stel open vragen. Succes