Boek ons
Denk mee

Niet naar school

11-08-2015

Hanneke had jullie hulp nodig. Haar 10-jarige zoontje wilde niet naar school en ze zat zo vast in dat probleem dat ze er zelf niet meer zo goed op een andere manier naar kon kijken. Gelukkig konden jullie dat wel. Jullie dachten in grote getale met haar mee en daar heeft Hanneke zeker iets aan gehad. Hieronder haar reactie.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en bijna aan het einde van de zomervakantie (die overigens extreem relaxed was, dit in tegenstelling tot andere jaren!). En wat een reacties! Ik was er echt door aangedaan, sommige reacties raakten me heel erg. Vooral die reacties waarin naar voren kwam dat we trots op hem moeten zijn en dat hij een bijzonder kind is. Dat heeft me echt geholpen met omdenken over mijn eigen kind! Eigenlijk wist ik het wel maar als je een kind hebt dat niet zo makkelijk meegaat met de stroom (we hebben ook een kind dat “probleemloos” door het leven huppelt en wel met alle stromen mee zwemt, dus we weten ook hoe dat is!) kom je snel met allerlei instanties in aanraking die gaan roepen dat het zo niet meer gaat en dat je kind niet in orde is. Maar ook met mensen die ongenuanceerd hun mening geven over jou of je kind. En ik ging twijfelen aan mezelf en erger, aan mijn zoon. Op een gegeven moment stonden wij als ouders, zonder dat we dat zelf doorhadden of wilden, samen met onder andere school en therapeuten, tegenover onze zoon. Door een paar dingen, waaronder de reacties op deze meedenker, konden we het weer helderder zien. Een van de belangrijkste dingen was dat we ons realiseerden dat onze zoon, die inmiddels 11 is, het allemaal niet doet om ons het leven zuur te maken, hij kan niet anders! Die simpele gedachte waren we in het heetst van de strijd vergeten… Hij heeft het het zwaarst van allemaal.

Onze zoon is overigens in Duitsland opgegroeid, zijn vader is Duits, dus het Duitse schoolsysteem is niet vreemd voor hem. Daar kwamen de problemen dus niet vandaan. Maar hij is wel een autonoom kind, altijd geweest, en dat past in een Duits schoolsysteem denk ik wel minder dan in Nederland. We hebben dan ook besloten hem vanaf volgend schooljaar in Nederland naar school te laten gaan. We hebben een heel goede school gevonden, niet al te ver bij ons vandaan en we hebben goede hoop dat hij daar beter op zijn plek zal zijn en dat er beter gekeken gaat worden naar wat hij kan in plaats van naar wat hij niet kan.

Ook hebben we in Nederland een uitgebreid intelligentie onderzoek laten doen en daar kwam een heleboel uit. Hij is niet hoogbegaafd maar hij heeft wel een disharmonisch profiel, zoals dat heet. Op sommige onderdelen scoorde hij bovengemiddeld hoog, op anderen onder het gemiddelde. We hadden al een diagnose Asperger maar ook AD(H)D achtige dingen spelen een rol vermoeden wij. De symptoom overlap tussen beide is erg groot dus dat is ook niet goed van elkaar te scheiden en misschien is het ook eigenlijk helemaal niet zo belangrijk welk label je eraan hangt. Alleen om hulp te krijgen heb je hier in Duitsland een diagnose nodig. Maar die diagnose heeft ons jammergenoeg niet echt geholpen - ik had gehoopt van wel - omdat mensen (school, therapeuten) HEM niet meer zagen, maar alleen nog maar ‘een Asperger jongen’. En hij is zoveel meer dan dat. De standaard Asperger symptomen zoals geen oogcontact maken, geen emoties kunnen lezen, de nerd die alleen op het schoolplein zit etc., al die dingen gaan voor onze zoon niet of nauwelijks op. Hij is geen klassieke Asperger jongen. Sociaal heeft hij het niet extreem moeilijk, hij heeft vriendjes, hij kijkt mensen aan, hij kan emoties lezen. Dus daardoor werd hij eigenlijk nog minder begrepen en ik moest steeds de therapeuten uitleggen dat ze hem die dingen niet hoefden te leren want dat daar niet het probleem zat. Wij hebben verschillende psychologen en therapieën geprobeerd maar we zijn nu eerst maar met alles gestopt omdat we geen centimeter opschoten. Dat heeft hem heel erg veel rust gegeven. Dat waren voor hem nog meer volwassenen die, naar zijn gevoel, van alles van hem wilden. Ik en mijn man gaan wel nog naar een psycholoog/coach en dat helpt ons allemaal!

Wij denken dat vooral overprikkeling een groot ding is bij hem, hij ziet en hoort alles en alles komt ongefilterd bij hem binnen en daardoor is hij soms heel erg druk of sluit zich juist af. En hij is, zoals gezegd, erg autonoom. Wat wij als ouders overigens geen slechte eigenschap vinden, dat zijn we zelf waarschijnlijk ook. Alleen is het een wat onhandige eigenschap als kind in een (zoals iemand het heel mooi in een reactie noemde) ‘one size fits all’ schoolsysteem…

En nu is het afwachten hoe het op de nieuwe school gaat. De verandering zal niet makkelijk zijn, maar we hebben goede hoop dat hij weer plezier gaat krijgen in leren, want dat is eigenlijk het belangrijkste! Ik zal jullie over een tijdje laten weten hoe het gaat.

Bedankt iedereen voor de soms prachtige reacties, ik heb er echt iets aan gehad!

We vroegen Hanneke naar de reactie waar ze het meest aan gehad heeft, omdat we die meedenker altijd belonen met een boek. Ze vond het erg lastig en nomineerde er een aantal. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor de reactie van Annelies omdat ook wij in de het verhaal van Hanneke vooral een jongen zien met prachtige eigenschappen zoals wilskracht en autonomie. Je krijgt mail van ons Annelies.

We willen jullie allemaal weer heel hartelijk bedanken voor alle reacties. Zin in meer meedenkers? Alle lopende casussen vind je hier!

137 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
11-08-2015

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
A
Annelies
28-06-2015
Potverdorie, die jongen heeft op zijn tiende al een paar ballen waar vele volwassenen trots op zouden zijn. Zonder blikken of blozen een proefwerk leeg inleveren, niks doen in de klas. De dosis wilskracht die hij nodig heeft om tegen (bijna) alle volwassenen in zijn omgeving in te gaan en vast te houden aan zijn eigen mening, komt hem later vast goed van pas. Vooral stimuleren en complimenteren, die wilskracht!

Is hem al gevraagd wat hij wel wil? Hoe hij nu en later zijn leven wil leiden? Wat zijn z'n toekomstdromen? Waarom raakt hij zo gestresst op school. Betrek hem bij zijn eigen leven. Leg hem je casus voor: 'Ik heb een zoon die niet naar school wil, geen huiswerk maakt en later niet wil werken. Ik maak me heel erg zorgen om hem, want ik wil dat hij later gelukkig wordt omdat ik van hem hou. Hoe los ik dit op? Wat kan ik doen en tegen hem zeggen?" En alle antwoorden die hij geeft, zijn goed. Ook als hij het niet weet.
Het klinkt als een heel bang jongetje dat zijn kont tegen de krib gooit om maar niet in die grote boze mensenwereld terecht te komen.

Is het een probleem dat hij niks doet? Is het een probleem dat hij te laat komt? Is het nu een probleem dat hij zegt later niet wil werken? Ervaring is de beste leermeester. Laat hem maar ervaren wat er gebeurt als hij dit gedrag doorzet, in het volste vertrouwen dat het goedkomt. Misschien is hij dan niet in recordtempo klaar met de middelbare school, maar wel een dikke dosis levenservaring rijker die je uit geen enkel boek haalt.
B
Bram Valkenburg
29-05-2015
Er is veel te zeggen maar ik houd het bij dit:
Het nut niet in zien. Er zijn er genoeg die gewoon met de stroom meevaren en doen wat anderen doen. Dus niet per definitie een slechte eigenschap. Daarnaast de volgende quote: "Choose a Job You Love, and You Will Never Have To Work a Day in Your Life."
H
Henry
28-05-2015
Onderzoeken wat de school zou kunnen veranderen is prima. Inderdaad kijk of het nivo juist is etc. Maar laat je kind hier een belangrijke rol in nemen. Ga samen met hem kijken wat de school zou kunnen veranderen, bijvoorbeeld om het zo leuk te maken dat het feit dat je er iets leert niet meer opvalt. En laat hem bedenken wat jijzelf anders zou kunnen doen om het begeleiden daarbij leuk te maken. Ga dan ook samen met hem kijken wat hijzelf anders zou kunnen doen. Maak deze verandering een gezamenlijk project waarbij hij onmisbaar is en zich ook zo voelt. Dan kan het feit DAT je school nodig hebt een gegeven zijn die hij van jou moet aannemen als ervaringsdeskundige. Een gegeven! Zo kan hij zijn intelligentie inzetten om zijn eigen oplossing te creeren. Het wordt dan ook zijn project en niet het jouwe.
m
mrt
22-05-2015
Hoi Hanneke,
Het zal wellicht eerder zijn geopperd, maar de gedachte die opkomt is: wat als ie zelf kon bepalen wat er geleerd wordt op school adhv zijn interesse en behoeften en welk onderwijssysteem volgens hem het best hierop aansluit.
Ken je de onderwijs methodiek van Ricardo Semler?.

Succes.
m
mrt
22-05-2015
als het mag, een kleine aanvulling op eerdere reactie; heb globaal de reacties gezien en indigo-children onderzoeken is inderdaad een goeie, en daarnaast ontstond de gedachte of je je bewust bent van jouw/jullie rol als ouder in deze. Gezien de samenhang in de verbinding tussen jullie, kan bewustwording van je-zelf hierin een omdenkende rol van betekenis vervullen.

Good luck
r
rosa
15-05-2015
Hoi doe m op een vrije school bij jou in de buurt. Hij is creatief? Nou dan past ie daar prima thuis. Dat is onderwijs dat niet zo heel erg op presteren hamert maar ook veel aandacht besteed aan muziek tekenen enz.waarschijnlijk gaat hij dan wel met plezier naar school! Succes
G
Gio Vogelaar
11-05-2015
Hallo Hanneke,

Misschien is het je bekend, dat jouw zoontje absoluut niet het enige kind is dat de zin van ons huidige onderwijs niet inziet. Er zitten momenteel in Nederland meer dan 17.000 kinderen thuis, omdat er geen passende school voor hen is. Daarnaast is uit onderzoek gebleken dat 1 op de 5 kinderen het onderwijs als nutteloos en saai bestempelt. Neem ook het groeiende aantal kinderen dat allerlei diagnoses krijgt als ADHD, Autisme, Dyslexie etc., omdat ze niet in het systeem passen en dus met hulp en ondersteuning moeten veranderen.

Misschien kunnen de volgende vragen je een andere kant laten zien?
Zou het kunnen zijn, dat jouw zoon en al die andere kinderen ons iets willen laten zien? Zijn die kinderen dwars of willen ze ons laten zien hoe volgzaam wij ons als kind hebben laten inpakken door het onderwijs en de daaraan gerelateerde opvoedingsstijlen? Kunnen we van hen iets leren over onszelf?
Je noemt je zoon een intelligent mannetje met veel fantasie en ideeën en misschien voelt hij aan dat ons schoolsysteem dat allemaal probeert te ontmoedigen? Dit zal ik met een filmpje ondersteunen, want wetenschappelijk is aangetoond wat jouw mannetje mogelijk intuïtief zelf aanvoelt? Volg deze link: http://tedxtalks.ted.com/video/TEDxTucson-George-Land-The-Fail;TEDxTucson

Hopelijk heb ik je met deze vragen en het filmpje aan het Omdenken gezet?

Hartelijke groet,

Gio Vogelaar
J
Jos Reulen
11-05-2015
Ga samen met je zoon en docent in gesprek. Laat je zoon tips geven aan de docent op welke manier je zoon les zou willen krijgen. Indien de docent zich aan die gemaakte tips houdt , zorgt je zoon er voor dat hij zijn best gaat doen.
M
Marianne Lelieveld
10-05-2015
Zo'n heldere, slimme autonome jongen maakt het grote tekortschieten van het autocratische schoolsysteem overduidelijk. Mijn zoon vond de peuterspeelzaal al een verschrikking : verplicht meedoen aan activiteiten wanneer en op de manier die een volwassen, die hem slechts oppervlakkig kende, dat bepaalde! Thuis werd en wordt hij op een tegenovergestelde manier begeleid. Zl is maar kort naar de peuterspeelzaal gegaan want hij werd er bij thuiskomst heel boos en verdrietig van.
M'n zoon wilde niet naar school en alle keren dat we, over de vele jaren, op scholen gingen kijken kon hij zich niet voorstellen dat z'n leeftijdsgenoten daar gelukkig waren. We hebben, in de plaats van schoolgang voor unschooling gekozen.
Zoonlief is nu bijna 19 en z'n schoolgaande vrienden begrijpen en zien, via m'n zoon, dat het echte leren, verdiepen en zinvolle vaardigheden ontwikkelen niet of nauwelijks op school gebeurt. Daarvoor is de echte maatschappij = echte mensen (waarmee je kunt praten en echte vaardigheden van kan leren) en echte informatie (via boeken, websites ipv schoolteksten) nodig. School is slechts een papieren aftreksel/weergave van een deel van onze maatschappij dat in een fabrieksvorm is gegoten om standaard producten te maken voor een verzonnen toekomstige economie.
Mijn zoon wilde van jongs af aan vol in het leven staan & leren. Voor hem en anderen werkt dit goed. Ik vind het zelf ongezond om jongeren geforceerd te vormen naar economische maatstaven en vind het logisch dat jongeren zich hiertegen verzetten. Ik ken de nodige jongeren die op school zitten en zaten die dat niet meer willen en gedemotiveerd en gedisillusioneerd zijn. De meeste therapeuten zijn nog te schoolsysteem-gericht om te begrijpen dat het schoolsysteem het grote probleem is en niet de jongeren zelf.
Wat ik bij vele jonge mensen (en hun ouders) goed zie werken is een periode van 'deschooling'. Deschooling wil zeggen de rust opzoeken en afstand nemen van het systeem. En ja, dat lijkt op 'niets doen'. Maar zo'n periode van 'niets doen' is nodig om te kunnen ontstressen en weer tot jezelf te kunnen komen. :) Per jaar dat het kind/de tiener op school en in de opvang is geweest is gemiddeld 1-2 maanden nodig om te descholen. Langzaam maar zeker ontstaat er in die periode 'nieuw leven'. Oude en nieuwe hobbies&interesses worden opgepakt en vanzelf komt er wel weer zin in van alles. Zo mooi om dan te zien hoe jongeren en hun gezinsleden dan weer tot bloei en blijheid komen!
m
miran
10-05-2015
Wat een bijzonder kind heb je, ontzettend knap dat hij al zo goed zijn grenzen kan aangeven. Klinkt als een autonoom kind wat zijn tijd ver vooruit is. Verdiep je eens in unschooling, dan komen zijn natuurlijke interesses vast boven en kan hij zich van daaruit ontwikkelen! Hij beseft duidelijk al heel goed dat het "one size fits all" schoolsysteem al lang niet meer passend is bij vele kids en ze dingen leert voor het verleden, de toekomst kennen we immers niet. Overigens op hoge snelheid denken ziet er vaak uit als " niets doen", de beeldvorming in deze is geheel de jouwe Hanneke, je kunt immers niet kijken wat er in zijn hoofd gebeurd. Geef hem eens de tijd om zijn intelligentie de vrije teugel te geven, ik denk zomaar dat hij topdown en van binnenuit leert elke minuut van de dag en beseft dat er op school veelvuldige loze informatie in zijn hoofd wordt gestopt en hij heeft gelijk: hij gaat later niet werken maar gewoon leven en als hij slim is gaat hij klein wonen en koopt hij zo weinig mogelijk spullen dan hoeft hij ook niet veel te werken om dit te betalen en als hij het heeft te onderhouden. Dan kan hij leven en denken en vrij zijn zoveel hij wil. Ik ken veel van zulke mensen en zij werken meer dan ieder ander omdat ze tijd creëren om anderen te helpen. ( nog zo'n beeldvorming : werken is de synoniem van geld verdienen geworden ) De rest van de maatschappij is immers vaak te druk met werken voor geld om hun studieleningen etc. af te lossen. Een hoge opleiding is nimmer een baangarantie, maar je hebt wel de garantie dat je een hoge studieschuld hebt. Geniet van dit mooie kind en wees trots dat je hem aan de zijlijn mag begeleiden!
m
Anaclara
10-05-2015
Wat een mooie reactie :-)
s
stichting N Verder
09-05-2015
Klinkt als hoogbegaafd en hoog bewust. Hij weet goed wat hij wil en staat boven datgeen dat hem wordt aangeboden en diegene die het aanbiedt. Als je hem forceert in die schoolsituatie gaat zijn kracht over in ernstige overprikkeling. Mooi dat hij nu in zijn kracht staat en zijn moeder hem steunt en begrijpt! Laat hem uitleggen wat school niet goed doet en hoe het volgens hem ander moet. Als hij al weet wat hij wil worden dan zou je hem zelf een plan kunnen laten ontwikkelen. Waar sta ik nu..........Wat ga ik later doen.......... Wat heb ik nodig. Laat hem het gedeelte wat heb ik nodig goed omschrijven. Een soort ondernemingsplan voor het leven! Leg alles wat je doet met je zoon vast en houdt school en de LPA op de hoogte. Geeft je zoon de uitdaging en lesstof die verweven is in zijn eigen ondernemingsplan voor het leven. Zelfs schrijven, budget uitrekenen en op internet opzoeken in welke landen die " baan" uitvoerbaar is. Een psycholoog of pedagoog kan niets met hem. Zijn bewustzijn is waarschijnlijk groter dan die van zijn hulpverleners. Zij hebben nu oog voor zijn gedragingen en relateren dat mogelijk niet aan HB. Ik ken de Duitse wetgeving niet in het kader van schoolplicht en onderwijsplicht maar onderzoek dit eens. Misschien liggen er mogelijkheden voor ander onderwijs. Nodig eens een student uit die een vakgebied bestudeert dat jouw zoon interesseert. Kijk eens wat het met hem doet. Heel vervelend maar er is er maar 1 die hem kan en gaat helpen. Dat is zijn moeder. Zij geeft hem de tools om zijn (mogelijk eenzame) pad te mogen volgen naar iets bijzonders!