Boek ons
Denk mee

Niet naar school

11-08-2015

Hanneke had jullie hulp nodig. Haar 10-jarige zoontje wilde niet naar school en ze zat zo vast in dat probleem dat ze er zelf niet meer zo goed op een andere manier naar kon kijken. Gelukkig konden jullie dat wel. Jullie dachten in grote getale met haar mee en daar heeft Hanneke zeker iets aan gehad. Hieronder haar reactie.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en bijna aan het einde van de zomervakantie (die overigens extreem relaxed was, dit in tegenstelling tot andere jaren!). En wat een reacties! Ik was er echt door aangedaan, sommige reacties raakten me heel erg. Vooral die reacties waarin naar voren kwam dat we trots op hem moeten zijn en dat hij een bijzonder kind is. Dat heeft me echt geholpen met omdenken over mijn eigen kind! Eigenlijk wist ik het wel maar als je een kind hebt dat niet zo makkelijk meegaat met de stroom (we hebben ook een kind dat “probleemloos” door het leven huppelt en wel met alle stromen mee zwemt, dus we weten ook hoe dat is!) kom je snel met allerlei instanties in aanraking die gaan roepen dat het zo niet meer gaat en dat je kind niet in orde is. Maar ook met mensen die ongenuanceerd hun mening geven over jou of je kind. En ik ging twijfelen aan mezelf en erger, aan mijn zoon. Op een gegeven moment stonden wij als ouders, zonder dat we dat zelf doorhadden of wilden, samen met onder andere school en therapeuten, tegenover onze zoon. Door een paar dingen, waaronder de reacties op deze meedenker, konden we het weer helderder zien. Een van de belangrijkste dingen was dat we ons realiseerden dat onze zoon, die inmiddels 11 is, het allemaal niet doet om ons het leven zuur te maken, hij kan niet anders! Die simpele gedachte waren we in het heetst van de strijd vergeten… Hij heeft het het zwaarst van allemaal.

Onze zoon is overigens in Duitsland opgegroeid, zijn vader is Duits, dus het Duitse schoolsysteem is niet vreemd voor hem. Daar kwamen de problemen dus niet vandaan. Maar hij is wel een autonoom kind, altijd geweest, en dat past in een Duits schoolsysteem denk ik wel minder dan in Nederland. We hebben dan ook besloten hem vanaf volgend schooljaar in Nederland naar school te laten gaan. We hebben een heel goede school gevonden, niet al te ver bij ons vandaan en we hebben goede hoop dat hij daar beter op zijn plek zal zijn en dat er beter gekeken gaat worden naar wat hij kan in plaats van naar wat hij niet kan.

Ook hebben we in Nederland een uitgebreid intelligentie onderzoek laten doen en daar kwam een heleboel uit. Hij is niet hoogbegaafd maar hij heeft wel een disharmonisch profiel, zoals dat heet. Op sommige onderdelen scoorde hij bovengemiddeld hoog, op anderen onder het gemiddelde. We hadden al een diagnose Asperger maar ook AD(H)D achtige dingen spelen een rol vermoeden wij. De symptoom overlap tussen beide is erg groot dus dat is ook niet goed van elkaar te scheiden en misschien is het ook eigenlijk helemaal niet zo belangrijk welk label je eraan hangt. Alleen om hulp te krijgen heb je hier in Duitsland een diagnose nodig. Maar die diagnose heeft ons jammergenoeg niet echt geholpen - ik had gehoopt van wel - omdat mensen (school, therapeuten) HEM niet meer zagen, maar alleen nog maar ‘een Asperger jongen’. En hij is zoveel meer dan dat. De standaard Asperger symptomen zoals geen oogcontact maken, geen emoties kunnen lezen, de nerd die alleen op het schoolplein zit etc., al die dingen gaan voor onze zoon niet of nauwelijks op. Hij is geen klassieke Asperger jongen. Sociaal heeft hij het niet extreem moeilijk, hij heeft vriendjes, hij kijkt mensen aan, hij kan emoties lezen. Dus daardoor werd hij eigenlijk nog minder begrepen en ik moest steeds de therapeuten uitleggen dat ze hem die dingen niet hoefden te leren want dat daar niet het probleem zat. Wij hebben verschillende psychologen en therapieën geprobeerd maar we zijn nu eerst maar met alles gestopt omdat we geen centimeter opschoten. Dat heeft hem heel erg veel rust gegeven. Dat waren voor hem nog meer volwassenen die, naar zijn gevoel, van alles van hem wilden. Ik en mijn man gaan wel nog naar een psycholoog/coach en dat helpt ons allemaal!

Wij denken dat vooral overprikkeling een groot ding is bij hem, hij ziet en hoort alles en alles komt ongefilterd bij hem binnen en daardoor is hij soms heel erg druk of sluit zich juist af. En hij is, zoals gezegd, erg autonoom. Wat wij als ouders overigens geen slechte eigenschap vinden, dat zijn we zelf waarschijnlijk ook. Alleen is het een wat onhandige eigenschap als kind in een (zoals iemand het heel mooi in een reactie noemde) ‘one size fits all’ schoolsysteem…

En nu is het afwachten hoe het op de nieuwe school gaat. De verandering zal niet makkelijk zijn, maar we hebben goede hoop dat hij weer plezier gaat krijgen in leren, want dat is eigenlijk het belangrijkste! Ik zal jullie over een tijdje laten weten hoe het gaat.

Bedankt iedereen voor de soms prachtige reacties, ik heb er echt iets aan gehad!

We vroegen Hanneke naar de reactie waar ze het meest aan gehad heeft, omdat we die meedenker altijd belonen met een boek. Ze vond het erg lastig en nomineerde er een aantal. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor de reactie van Annelies omdat ook wij in de het verhaal van Hanneke vooral een jongen zien met prachtige eigenschappen zoals wilskracht en autonomie. Je krijgt mail van ons Annelies.

We willen jullie allemaal weer heel hartelijk bedanken voor alle reacties. Zin in meer meedenkers? Alle lopende casussen vind je hier!

137 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
11-08-2015

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
E
Esther
07-05-2015
Ik vind het een te serieus probleem om in een omdenk-zin op te lossen. Als je kind niet naar school wil, dan is dat best iets om je zorgen over te maken. De tip die ik zou willen geven is: ga in gesprek met een systeemtherapeut. Kijk samen met hem/haar en jullie gezin naar de context (en de betekenis) van het probleem. Kijk samen hoe je beweging kunt krijgen in deze vastgelopen situatie.
Tot slot wel een vraag: je zoon wil niet naar school, maar wat wil hij wel?
I
Iris
07-05-2015
Beste Hanneke,

Ik denk dat het advies van Bart het beste is. Met straffen, weghalen en zulke acties ga je er niet komen. Laat hem doen wat hij wel wil en benader het van de positieve kant, dan is de kans dat je hem "om" krijgt groter. Ieder mens is uniek en helaas kunnen niet alle scholen daar goed mee omgaan. Liefde en geduld gaan het winnen!!!
M
Moeder
07-05-2015
...als het écht alleen ligt aan zijn instelling..., dan verdient hij een dikke reality check:
Een week helpen bij de voedselbank, een week bij de daklozen opvang, als vrijwilliger bij de kinderafdeling van het ziekenhuis waar kindjes met terminale ziektes nog hun stinkende best doen om toch mee te doen met school.
En ouders..., schaam je dat je het zover hebt laten komen, leer er van, en neem verantwoordelijkheid voor de opvoeding. Of wachten jullie ook af tot iemand het voor je komt oplossen? Het is namelijk geen toeval dat je kind zo passief is. In de meeste gevallen is je kind een spiegel van je eigen tekortkomingen.
M
Martine
08-05-2015
Hallo?!
Ouders die zich zo kwetsbaar opstellen en zo veel moeite doen om een passende oplossing te vinden verdienen niet om zo'n oordeel naar het hoofd geslingerd te krijgen van een andere ouder. Die waarschijnlijk het geluk heeft dat haar kinderen niet boven het maaiveld uit steken, waardoor opvoeden ook niet extreem lastig is.
M
inge
08-05-2015
Het tweede deel van je reactie is weinig hulpvol.
M
henry den neijsel
08-05-2015
beste Moeder, kan me helemaal vinden in jouw zienswijze, het komt zeker niet uit de lucht vallen, vaak is het echt zo ouders zo kind.
M
Flowerpower
07-05-2015
Wat lijkt het me een zware last om zo veroordelend door het leven te gaan.
Wie weet mist deze jongen zijn sociale omgeving, de aansluiting bij leeftijdsgenoten die zijn taal spreken. Deze tien jarige jongen woont plotseling in een ander land, ookal is dat vlak over de grens. Een land met een ander schoolsysteem waarin hij ineens van alles moet.
Steun, begrip en tijd om te wennen lijken me belangrijke begrippen. Het gaat niet om de dagen school die hij nu mist, maar over het vertrouwen dat hij kan rekenen op zijn ouders. Ook als hij het moeilijk heeft.
Dat zal hem vast een gelukkiger mens maken.
M
Anaclara
07-05-2015
Deze reactie (van moeder) vind ik ook wel erg kort door de bocht... Ik zou benieuwd zijn naar de beleving van je zoon op school. Wat vindt hij eigenlijk van school? Veel creatieve kids raken in onze scholen het contact met zichzelf kwijt en/of zien niet het verband tussen dat wat je op school leert en de buiten wereld. Waarbij ik overigens moet zeggen dat dat ook voor veel volwassenen lastig is... Dus dat ik me daar ook van alles bij kan voorstellen. Vraag je zoon naar wat hij graag doet, naar wat hij graag zou willen leren, niet later, maar nu. Wat krijgt hij daarvan op school, wat daar buiten?
M
Marieke
07-05-2015
Dat mag je niet zo zeggen. Vind het wel heel makkelijk om zoiets te roepen. Het kind geeft met zijn gedrag iets aan. Het is te moeilijk, te makkelijk, misschien moeite met sociale contacten. Kan vanalles zijn.
Ik woon zelf ook in Duitsland, kinderen gaan hier naar school en we zijn super tevreden. In zo'n geval zou ik misschien mijn kind toch eens een dag laten meelopen op een NL school. De vakanties lopen niet gelijk dus dat is makkelijk te organiseren. Wie weet zit daar een oplossing.
OMDENKEN is ook meedenken en niet met een moraliserend vingertje wijzen. Deze ouders hebben het waarschijnlijk al moeilijk genoeg!

M
Jacob
07-05-2015
Chapeau! Uw reactie is een schoolvoorbeeld van omdenken.

Fantastisch, een kind van tien jaar gewoon aan de arbeid. Dat zouden ze in meer landen moeten doen.
M
Jacob
07-05-2015
Chapeau! Uw reactie is een schoolvoorbeeld van omdenken.

Fantastisch, een kind van tien jaar gewoon aan de arbeid. Dat zouden ze in meer landen moeten doen.
M
Anoniem
07-05-2015
Wow wat een negatief bericht
M
Anoniem
07-05-2015
dat is wel erg kort door de bocht. je weet het voorgaande traject niet. dus meteen de ouders de schuld geven is erg makkelijk en kortzichtig. misschien is er wel wat anders aan de hand, andere zaken in je mail zouden wel goed zijn: een reality check....
A
Allisson
07-05-2015
Als jullie nog niet zo lang in Duitsland wonen en ook nog erg betrokken zijn in Nederland, is een Nederlandse school misschien wel een optie. Ik woon zelf namelijk ook net over de grens en ging (en ga) gewoon naar Nederlandse scholen, omdat ik een Duitse school écht niet zag zitten.
A
Allisson
07-05-2015
Oh, en zou een vorm van autisme, en/of ADD misschien aan bod kunnen zijn? Dit omdat hij dus wel intelligent is en veel fantasie en ideeën heeft, maar waarschijnlijk moeite heeft met veel verschillende dingen tegelijk op school en dit dus stress oplevert wat op z'n beurt weer resulteert in een gebrek aan motivatie e.d.
A
Allisson
07-05-2015
Oh, en zou een vorm van autisme, en/of ADD misschien aan bod kunnen zijn? Dit omdat hij dus wel intelligent is en veel fantasie en ideeën heeft, maar waarschijnlijk moeite heeft met veel verschillende dingen tegelijk op school en dit dus stress oplevert wat op z'n beurt weer resulteert in een gebrek aan motivatie e.d.
B
Barbara
07-05-2015
Als het ECHT om het nut van leren of werken gaat... Laat zien wat er gebeurd als je niet werkt.
Af en toe een dag met hem meedoen, en alles wat je ooit geleerd hebt niet doen. (hieronder valt ook koken voor jullie zoon) Alles wat je hebt gekocht van gewerkt geld, uit zijn slaapkamertje halen. Dit is alleen puur om goed te laten inzien wat je bereikt door te werken, en wat er gebeurd als je niet werkt.
Volgens mij is het belangrijk dat je goed uitlegt wat je doet en dit niet op een 'pestende' manier doet.
Verplaats je in hem door met hem mee te doen.. en ga op zijn manier, door middel van zijn spulletjes, zijn leven (zijn avondeten) laten zien wat voor nut een opleiding of werken daadwerkelijk voor invloed op je leven heeft. Laat hem ook zelf nadenken/antwoorden waarom je het nu goed hebt, en sommige mensen minder.
S
Sarah
07-05-2015
Waarom denkt je zoon dat hij geen school nodig heeft? Krijgt hij zakgeld? Eigen verantwoordelijkheden? Hoewel ik m r nog erg jong voor vind, lijkt hij verstandig genoeg om eens een dagje of wat van eigen middelen rond te komen (NIET helpen dus). Ben benieuwd. Van belang is dat je pas ingrijpt als hij er zelf om vraagt.
n
nandy
07-05-2015
Jaar school gaan, vragen waar het aan ligt, alsnje denkt aan schoolmzelf, dan omdenken, waarom moet hij in Duitsland naar school, hij kan toch naar NL school? Succes! Moeder van 2 boys die ook in Duitsland woont en we

Hh
B
Bart
07-05-2015
Wat wil je zoon Wel? Waar is hij wakker voor te maken, waar is hij ontzettend goed in? Laat hem zijn idealen nastreven, hij zal zelf inzien dat hetgeen wat hij wil bereiken scholing nodig heeft. Zoek naar deze dingen en indien mogelijk betrek de school erbij om dit zover mogelijk te kunnen verwezenlijken. Waarschijnlijk gaat hij dan ook meer openstaan voor de andere dingen.
m
mevr, h
07-05-2015
Welke fantasiën en ideeën heeft je zoon?
J
Janneke
07-05-2015
Is er al eens gekeken naar hoogbegaafdheid?