Boek ons
Omge- dacht

Ongewenst kinderloos

07-08-2013

Tijd om het meedenkverhaal over ongewenst kinderloos zijn af te ronden. De afgelopen tijd konden jullie hier helpen met dit probleem omdenken. Er zijn veel reacties binnengekomen; sommigen herkenden de situatie helaas maar al te goed, anderen probeerden advies te geven door er vanuit een ander perspectief tegenaan te kijken.

adviesbordjesHet probleem van de indienster was als volgt:

Al mijn hele leven heb ik maar één wens: moeder worden. Begin 1996 ben ik dan ook gestopt met de pil, maar zwanger worden wilde maar niet lukken. In de zomer van 2011 heb ik besloten om definitief te stoppen met proberen zwanger te worden. Op zich gaat het nu goed met me, maar waar ik het meest tegenaan loop, is het feit dat het niet gelukt is en dat ik dus de rest van mijn leven kinderloos blijf. Daarnaast is er het extra gemis door die miskraam. Hoe geef ik hier een goede draai aan? Is dit om te denken? Ze zeggen wel eens, dat je met positief denken en een duidelijke wens alles kunt bereiken. Maar… wat doe je als dit niet het geval is (mijn wens is immers: moeder worden)? Dan is er dus een groot gemis. Hoe geef je dat een plek?

Er kwamen heel erg veel reacties binnen van de Omdenken fans, dank jullie wel. We vinden het geweldig dat jullie iedere keer weer zo goed meedenken. We gaven het bij de start van dit meedenkverhaal ook al aan: dit probleem is erg lastig om te denken. Bij omdenken gaat het vaak niet alleen om het accepteren van een probleem als feit, maar ook om het loslaten van een wens. En dat is bij een kinderwens natuurlijk niet zomaar gebeurd.

We hebben de indienster van het verhaal uiteraard ook gevraagd wat ze van de reacties vond. Kon ze er wat mee? Hielp het? En zat er een goede omdenker tussen? Ze zegt hierover:

Als eerste wil ik iedereen héél hartelijk danken voor hun reacties! Er zaten veel lieve en hartverwarmende bij, waarvoor mijn dank! Er hebben veel mensen gereageerd die mijn situatie herkenden, maar ook mensen die waarschijnlijk geen kinderen/kinderwens hebben en er dus ook anders instaan (wat logisch is). Op een aantal berichten heb ik specifiek gereageerd, maar er waren er zoveel, dat ik alle anderen ook nogmaals wil bedanken voor hun reacties!

Veel mensen gaven al aan dat dit een situatie is die moeilijk om te denken is. En dat dit verdriet iets is wat hierbij hoort en waar ik ook de ruimte voor moet nemen. Een paar keer is er geschreven over adoptie en pleegzorg, maar ik zie dit zelf meer als een alternatief dan als een omdenkprincipe. Niet dat er wat mis is met adoptie en pleegzorg (integendeel!), maar in mijn ogen is het geen omdenken.

De reactie van Jan Kok vond ik zeker de beste omdenkreactie, omdat hij uitgaat van dat wat er is (inclusief het verdriet) en daar een kracht van maakt. Zijn reactie is er ook zeker één die ik mee wil nemen.

En verder zal ik, wat vele van de schrijvers ook zeggen, vooral genieten van wat er wél is. Dit is ook iets wat ik, samen met mijn vriend, ook al echt doe. En ja, het verdriet is er en zal terug blijven komen, en dat mag... Dit hele proces heeft me ook sterker gemaakt, sterker dan ik ooit voor mogelijk heb gehad... en ook dit is iets wat al deze reacties hebben benadrukt.

Mensen bedankt!

Goed om te lezen dat we de indienster met z`n allen toch een beetje hebben kunnen helpen. Jan, jij wint een boek van Berthold Gunster voor jouw bijdrage. We zullen via e-mail contact met je opnemen. Volgende week vinden jullie hier weer een nieuw Omdenkprobleem om je tanden op stuk te bijten.

Wil je zelf een probleem inbrengen? Mail ons via dit adres.

februari 2013 

63 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
07-08-2013

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
J
Jan Kok
28-11-2012
Hoe er ook mee- en omgedacht wordt, je grootste wens - moeder zijn - wordt hier helaas niet mee vervuld. Dat is een feit waar je zo goed mogelijk mee dient om te leren gaan. Uiteraard zijn er `oplossingen` als adoptie en pleegouderschap die je ongetwijfeld zelf ook al hebt bedacht en wellicht hebt overwogen.
Velen worstelen echter met hetzelfde. En hoe mooi zou het zijn als je jouw ervaringen en deskundigheid gaat gebruiken om anderen in dezelfde situatie te begeleiden? Jij bent als ervaringsdeskundige hiervoor bij uitstek geschikt en wie weet hoeveel voldoening dit je kan schenken. Hoeveel van jouw zorg je aan anderen kun geven. Niet als moeder, maar wel als mens!
J
Schrijfster omdenkprobleem
28-11-2012
Dank je Jan voor je reactie! Jouw idee is iets waar ik nog niet echt eerder over nagedacht heb. Alleen het schrijven van een boek is wel eens de revue gepasseerd. Maar jouw advies gaat een stapje verder, dank je! Ik neem hem zeker mee.
S
Simone
28-11-2012
Beste... Het is geen makkelijke zaak om het positieve of nuttige te kunnen zien van iets dat je niet kunt bereiken. Maar het is wel noodzakelijk als je meer plezier in je leven wilt beleven. Ik praat uit ervaring. Wat voor mij de eyeopener werd was de metafoor van de reis van Apollo 13. Sommigen zeggen dat het een mislukte missie was omdat het doel, de landing op de maan, nooit bereikt werd. Maar dankzij Apollo 13 zijn er nadien ontzettend veel dingen ontdekt die op latere ruimtereizen onmisbaar bleken. De piloten hebben het doel veranderd in een geslaagde landing op aarde in plaats van op de maan. En dat hebben ze succesvol bereikt! Misschien helpt het een beetje bij het omdenken. Heel veel sterkte en succes!
M
Magdeleen
28-11-2012
In de prachtige documentaire Water Children (Aliona van der Horst, 2011) wordt duidelijk gemaakt hoe men in Japan met ongeboren kindjes omgaat (miskraam, jong gestorven of nooit verwekt). Die worden niet weggestopt, die krijgen een plek in de vorm van een beeldje, dat op het eigen altaar of op een plek aan zee met tientallen andere beeldjes van "waterkinderen".
Die film heeft mij erg geholpen toen ik maar niet zwanger werd (wel een miskraam gehad), om tot het inzicht te komen dat het okee was als het niet zou lukken.
Prompt daarop werd ik wel zwanger en nu heb ik een blakend gezond kindje. Dat is een enorm kado natuurlijk, en ik begrijp wel dat het niet voor iedereen zo hoeft te gaan, maar die berusting is wat ik je zou willen meegeven. (En die film!)
En je kindje is, ook al liep het uit op een miskraam, ook al was het maar kort, echt in je leven geweest.
E
Ellen
28-11-2012
Beste dame met lef (want in mijn ogen heb je al een eerste zet gezet in je eigen veranderingsproces). Laat ik eerst zeggen dat het moeilijk te begrijpen is als je het zelf niet aan den lijfe ondervindt (makkelijk praten is dan vaak een gevoel wat achter blijft). Bedenk dat het waarschijnlijk nog onbegrijpelijker is dat er kinderen zijn die geen ouders hebben. Beide hebben gelijkenis en zoals in de reacties hieronder, is mijn advies jou gedachten over wat zou moeten zijn vast te denken in wat zou kunnen zijn. Misschien is dat omdenken wat je nodig hebt!
L
Loes
28-11-2012
Dag Geziena,
dit verhaal zou mijn verhaal kunnen zijn. voor mij heeft heel erg geholpen om duidelijk te krijgen wat ik wilde van het moederschap. Uiteindelijk wil ik graag een kind opvoeden, de zwangerschap ,waar ik tijdens de behandelingen zwaar op gefixeerd was, bleek achteraf niet heel belangrijk voor me te zijn. De rol die je kunt hebben in het opvoeden van een kind en het doorgeven van je noemen en waarden, d
R
Ruud
28-11-2012
Ik onderschrijf de reacties die zich afvragen wat er achter deze moederwens zit, en ook wat het zou kunnen zijn hoe het komt dat het niet lukt.
Iets wat je verder zou kunnen helpen: Maak eens een systemische opstelling over dit probleem, Er zijn voldoende plaatsen die je hierin kunnen begeleiden, zoek op `Systemisch werken`. Met zo`n opstelling kun je erachter komen wat het is in jou waarom je dit zo graag wilt, en wellicht ook wat het tegenhoudt.
N
Nienke
28-11-2012
Misschien moet je bedenken wat je precies wil: moeder worden of moeder z
G
Geziena
28-11-2012
Ga bewust je leven omgooien. Zoek een nieuwe baan, koop een nieuw huis, ga in het buitenland wonen, kortom, ga dingen doen waar je geen kinderen bij kunt gebruiken. Maar ga zeker niet surrogaatmoeder spelen voor andermans kinderen, dan blijft je wonde open.
X
Xander
28-11-2012
Dit zijn altijd vreselijke verhalen vind ik. Misschien niet geheel als "omdenken", maar wel mijn persoonlijke gedacht bij dit (misschien een troost, misschien iets om even flink op maf te reageren):
ik ben er van overtuigd dat als je geen kinderen kan krijgen, je lichaam / de natuur je ergens voor wil behoeden.
Het onbegrijpelijk complexe en wonderlijke proces van cel tot geboren baby is iets dat velen vandaag de dag als vanzelfsprekend ervaren, terwijl het eigenlijk alleen maar bizar en bijzonder is dat het uberhaupt kan.
En om dit proces te kunnen uitvoeren heb je ontzettend veel ingredienten nodig. 1000 stofjes en ditjes en datjes moeten in jouw lichaam vanalles samen gaan doen om een kindje te kunnen krijgen.

En wat blijkt: als er in dit hele gebeuren iets niet klopt, kan dit verstrekkende gevolgen hebben. Kinderen die niet geboren worden, dood geboren worden, of geboren met een afwijking.

Mijn idee is jouw lichaam je heeft proberen te behoeden voor dit. Behoeden voor een leven dat nog veel zwaarder kan zijn als je een kind hebt met ernstige problemen.
En dat dit ook de reden is dat je een miskraam hebt gehad, en geen geboren kind. Ik denk dat het letterlijk beter is zo.

Daarnaast wil ik toevoegen dat het niet kunnen krijgen van kinderen niet zegt dat "er iets mis is met je". Kinderen hebben een dusdanige centrale rol in de maatschappij, in ons leven, dat als je ze niet kan krijgen (of niet wil krijgen) dit als heel vreemd wordt gezien.

Ik heb gelukkig niet zelf, maar wel van dichtbij mee mogen maken hoe het is om een kind op te voeden met ernstige problemen, die vervolgens ook nog eens veel te vroeg weer uit het leven is genomen. Ik ben buitenstaander voor jouw verhaal, en dat van hen, en ik kan dus niks zeggen over hoe erg het is, maar geloof me, het was een hel.
Misschien is de om-denk-gedachte wel dat dit je bespaard is gebleven...

Heel veel sterkte iig!



X
di
23-12-2012
Ik kan niet vatten waarom uw reactie zoveel `duimomlaagjes` heeft. U heeft het heel goed verwoord vind ik zelf en mooi omdenkverhaal.
E
Erica
28-11-2012
Wat zit er achter die moederschapswens? iets neerzetten in de wereld? iets betekenen voor anderen? zorgen? Deze levensvervullingen kun je ook op een andere wijze realiseren en daar heb je ook letterlijk en figuurlijk de ruimte voor doordat je geen (eigen) kinderen hebt die jouw tijd, energie en aandacht vragen.