Boek ons
Denk mee

Omdenken lijkt averechts te werken

30-12-2013

Henk en zijn vrouw passen de technieken van het omdenken toe in de opvoeding. Het past goed bij hoe zij zelf in het leven staan. Dus riep Henk jullie hulp in. Jullie dachten allemaal met hem mee en probeerden deze vervelende situatie om te denken. Bedankt! Hieronder de reactie van Henk.

Henk en zijn vrouw zaten met het volgende probleem:

"Dit verhaal gaat over onze zoon. We zijn altijd op een positieve manier met dingen omgegaan, maar zijn door diverse gebeurtenissen de laatste jaren meer richting strak en strikt opvoeden gegaan. Dat willen we anders. Met onze zoon ging het eigenlijk altijd wel redelijk goed, maar de laatste tijd gaat hij voortdurend over grenzen heen; hij wil niks, zegt de hele dag ‘nee nee nee’ en uit zijn frustraties op een uiterst fysieke manier. Het lastige is: we zijn heel erg gegrepen door het boek ‘Lastige kinderen? Heb jij even geluk’. Een wereld van herkenning ging vooral voor mijn vrouw open. Zo willen we opvoeden. Geen probleemdenken maar oplosdenken. We proberen dat nu toe te passen door zelf veel positiever te zijn, maar het lijkt vreemd genoeg vaak averechts te werken.

Onze zoon pikt dat nu op als ‘ik mag mijn negatieve dingen niet uiten’. Terwijl dat juist wel mag, maar wij benaderen dingen positiever. Kleine dingen moeten niet meer per se, maar gebeuren ze uit eigen beweging, dan krijgt hij meer complimentjes. We negeren slecht gedrag wat meer omdat het de moeite niet waard is om te reageren. We gaan dan over in iets anders. Dus de manier van aanspreken is anders. Maar hoewel we positieve effecten zien van onze aanpak, overheersen op dit moment de negatieve effecten. Het lijkt ook alsof hij uit zijn veilige ruimte gehaald wordt doordat wij anders omgaan met dingen. Hij lijkt soms wel op zijn zus van 1,5 die ook de hele dag ‘nee’ zegt en alles zelf wel doen en gooit met spullen als iets niet lukt. Mijn vraag is: wat zouden we anders kunnen doen?"

Er kwamen ruim negentig reacties binnen op dit meedenkverhaal en daar wil Henk jullie hartelijk voor bedanken. Hij zegt:

Bedankt voor de kans om advies te krijgen van mensen die ook bezig zijn met omdenken, daar onze omgeving daar niet zo mee bezig is.

Wat me opviel is dat er reacties kwamen van mensen die dachten te denken hoe het bij ons thuis liep, wat totaal niet het geval was. Dat vond ik wel jammer. Want juist doordat we niet verder kwamen vroegen we om hulp via deze weg. Het had niets te maken met de komst van ons tweede kind. En had ook niets te maken met dat er nu geen regels meer zijn of dat er niets meer van hem verwacht wordt. Het werd alleen niet meer zo streng van hem verwacht en enkele kleine dingen waren verdwenen. Het was niet zo dat hij ineens stuurloos was en alles maar moest kunnen, zeker niet. Het was juist dat we begonnen zijn met oplosdenkend opvoeden en dat verloren zijn (door te veel negatieve ervaringen in een te korte tijd) en nu weer opnieuw oplosdenkend willen opvoeden en dat we nu dus met tegenwerking van onze zoon te maken krijgen. Gelukkig gaat het nu wel iets beter, dus misschien was het gewoon de verkeerde fase waarin we alles omgegooid hebben. We blijven vasthouden aan onze ideeën en oplosdenkend opvoeden en hopen gewoon dat hij er steeds meer zelf positief van wordt. Daarbij hebben we onze verwachtingen weggegooid, want wij verwachten natuurlijk te veel dat hij mee zou omdenken terwijl hij dat helemaal niet kan. Het is dus niet eerlijk om dat te verwachten. We moeten nu samen zorgen dat het omdenken in ons gezin gaat werken voor iedereen.

De reactie waar Henk en zijn vrouw het meest mee konden was die van Dorine. Zij heeft het over liefdevol begeleiden en dat verwoord precies zoals ze hun kinderen graag willen opvoeden. We sturen Dorine daarom een leuk omdenken cadeau op.

Nogmaals bedankt voor het meedenken en houd deze website in de gaten voor kakelverse nieuwe meedenkers!

 

97 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
30-12-2013

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
K
Kaatje
31-12-2013
Misschien zijn de regels in huis nu minder duidelijk voor hem, en is hij nu de grenzen aan het opzoeken om erachter te komen wat jullie grenzen zijn, hoe ver hij kan gaan en wat de consequenties zijn?
Positief benaderen is goed, maar in hoeverre wordt er nu gedisciplineerd? Dan bedoel ik niet het omstoten van een beker, dat kan gewoon een foutje zijn. Maar doen jullie ook anders als hij bijvoorbeeld het speelgoed van zijn zusje pakt, of iemand slaat? Hoe reageerden jullie daar eerst op en van doen jullie nu. En hoe reageert jullie zoon op beide aanpakken?
Is hij met zijn 'negativiteit' begonnen in dezelfde periode als jullie dochter met haar 'nee'-periode? Dat zou misschien ook met elkaar te maken hebben.
En hoe lang denken jullie nu om? Misschien weet hij zelf gewoon nog niet hoe hij jullie nieuwe manier moet omgaan. Zijn jullie stap voor stap anders gaan opvoeden, of hebben jullie het relatief snel omgegooid? Hebben jullie met hem besproken dat jullie dingen anders gingen aanpakken of zijn jullie 'gewoon' begonnen?
Helaas kan het van alles zijn. Ik denk dat het in ieder geval geen kwaad kan om een gesprek met jullie zoon aan te gaan, over wat er veranderd is binnen de opvoeding en hoe jullie merken dat hij reageert. Heb het dan niet alleen over de negatieve punten, maar benadruk vooral de positieve punten. Als het moeilijk is om met hem te praten, kunnen jullie handpoppen proberen. Daar kan hij zich achter verschuilen en kunnen jullie verschillende rollen aannemen. Zo kunnen jullie bijvoorbeeld eerst mama/papa en zoon naspelen en daarna vragen of hij het wilt doen. Zeg daarbij niet dat het om hem gaat, maar om de pop (geef hem wel een jongensnaam). Misschien merken jullie dan dat hij jullie gedrag op een bepaalde manier ervaart, die jullie vanuit jullie zelf nooit hadden kunnen ontdekken.
W
Wilma
31-12-2013
Een kind heeft naast ruimte en positieve benadering ook grenzen en regels en duidelijkheid nodig. Een kind dat niet meer opgevoed wordt kan dat ervaren als dat hij er niet meer toe doet....niet meer belangrijk genoeg is om eisen aan te stellen. Dat geeft een averechts resultaat....
A
Anoniem
31-12-2013
Misschien kan je ook zelf vragen waar jullie zoon behoefte aan heeft, wat hij mist thuis. Vraag wat er thuis goed gaat en beter kan. Hij lijkt me oud genoeg om zelf (redelijk) door te hebben wat hij nodig heeft. Het geeft hem waarschijnlijk ook een gevoel van betrokkenheid.
N
Noa
31-12-2013
Bij opgroeien horen negatieve emoties en frustraties, die hoef je denk ik niet uit de weg te gaan, hij moet leren hoe hij daar me omgaat. Als alles alleen maar leuk hoort te zijn, waar blijft hij dan met zijn niet-leuke gevoelens? Voelt hij zich wel gehoord? Kan hij onder woorden brengen wat hij lastig vindt? Of zich voornamelijk alleen fysiek uiten?
Heeft hij een uitlaapklep voor zijn frustraties, waarbij hij op een afgesproken fysieke manier zijn energie kwijt kan? Bijvoorbeeld rennen, sporten, desnoods een stapel krantenpapier in stukken scheuren (luchtte bij mij als kind erg op :-) ).
Verder klinkt het alsof jullie nu een blij-blij-blij-niks-moet-alles-mag opvoeding proberen, maar hij heeft zeker ook behoefte aan grenzen en duidelijkheid, zeker nu hij aandacht moet delen met zijn zusje. Sommige dingen kunnen gewoon niet, punt. Die duidelijkheid geeft rust.
Dus niet boos/ negatief reageren (= aandacht!) maar het ongewenste gedrag wel op een rustige, kordate manier onderbreken.
En hij wordt gek van zijn zus... is hij overprikkeld door de drukte? Gaan jullie wel eens alleen met hem iets doen? Probeert hij zijn eigen identiteit te benadrukken omdat hij nu het gevoel heeft ze verdrinken in de drukte?
Zomaar wat gedachten...
L
Lianne Loos
31-12-2013
ook wij hadden 1 zoon die slecht at en altijd een beetje leek te spelen met zijn eten.
Toen wij hem lieten helpen met eten maken , bijvoorbeeld tomaten snijden voor in de salade of samen soepballetjes draaien , vermicelli in de soep doen boontjes doppen enz. ging het ineens een stuk beter.
ook maken we nu samen een week menu en dat helpt ook met het gezeur aan tafel van dat lust ik niet .... want dan kunnen we zeggen , maar gisteren hebben we jouw keuze gegeten en wij hebben ook niet gemopperd dus...
Maak in ieder geval geen ruzie over eten want die strijd is al bij voorbaat verloren.
I
Ingrid
31-12-2013
Met een kind van 6 kun je een gesprekje voeren, vraag hem hoe het komt dat hij zich niet prettig voelt. Kan hij aangeven wat er veranderd is. Geen waarom - vragen maar: hoe komt het dat.... Hoe vindt hij het dat hij nu een zusje heeft? Hij is immers de eerste 4, 5 jaar alleen geweest met zijn ouders? En heeft toen alle aandacht gehad, die hij nu moet delen? Ga als vader of moeder eens een dag alleen met hem wat leuks doen! Stel samen met hem regels/ afspraken op, waar hij zich aan moet houden.Stel bv. per week, een regel centraal en complimenteer hem elke keer als hij zich er aan houdt. Daar kun je een kleine beloning of gunst aan haken. Altijd positief blijven, maar niet overdrijven. Moet wel reeel zijn. Leer hem -nee- te accepteren. Daar moet een kind mee om leren gaan, anders kan het later heel problematisch worden. Succes! Luister naar je kind en stop er veel knuffels in!
c
cleers
31-12-2013
Heeft tijd nodig zoals jullie het nu doen, denk ik want klinkt goed.
Twijfel zelf ook vaak, en ben er ook veel over aan het lezen.
Een heel fijn boek hierover: Jan Geurtz "einde van de opvoeding"!!
G
Gewoonlise
31-12-2013
Mij geeft het verhaal het gevoel dat de jongen van een strenge begrensde opvoeding naar een wat lossere opvoeding is gegaan.
Wellicht vind ervaart hij dit prettig, maar zoekt hij zijn nieuwe grenzen op? Het is natuurlijk even wennen.... je zou dit inderdaad bespreekbaar kunnen maken met hem.
Heeft hij iets gemerkt aan jullie opvoeding?

Verder nog de vraag, spelen er geen andere externe factoren? Wellicht situaties op school bijv?
Misschien geeft een Familieopstelling vanuit zijn perspectief inzichten?!
A
Anoniem
31-12-2013
Wij deden ook alles in overleg, maar op een gegeven moment bleek dat mijn zoon echt grenzen nodig had. Ik hoorde mezelf zeggen (wat ik me had voorgenomen nooit te doen!) 'omdat Ik Het Zeg! En het was duidelijk voor hem, geen keuze meer, teveel keuzes blijkt lastig. Stel grenzen, complimenteer met wat goed gaat, wat niet goed gaat (kamer opruimen?) doe dat samen.
I
Iris
31-12-2013
En een meedenker is het boek luisteren naar kinderen van thomas gordon.
Zeer waardevol in communicatie met kinderen.