Boek ons
Denk mee

Omdenken lijkt averechts te werken

30-12-2013

Henk en zijn vrouw passen de technieken van het omdenken toe in de opvoeding. Het past goed bij hoe zij zelf in het leven staan. Dus riep Henk jullie hulp in. Jullie dachten allemaal met hem mee en probeerden deze vervelende situatie om te denken. Bedankt! Hieronder de reactie van Henk.

Henk en zijn vrouw zaten met het volgende probleem:

"Dit verhaal gaat over onze zoon. We zijn altijd op een positieve manier met dingen omgegaan, maar zijn door diverse gebeurtenissen de laatste jaren meer richting strak en strikt opvoeden gegaan. Dat willen we anders. Met onze zoon ging het eigenlijk altijd wel redelijk goed, maar de laatste tijd gaat hij voortdurend over grenzen heen; hij wil niks, zegt de hele dag ‘nee nee nee’ en uit zijn frustraties op een uiterst fysieke manier. Het lastige is: we zijn heel erg gegrepen door het boek ‘Lastige kinderen? Heb jij even geluk’. Een wereld van herkenning ging vooral voor mijn vrouw open. Zo willen we opvoeden. Geen probleemdenken maar oplosdenken. We proberen dat nu toe te passen door zelf veel positiever te zijn, maar het lijkt vreemd genoeg vaak averechts te werken.

Onze zoon pikt dat nu op als ‘ik mag mijn negatieve dingen niet uiten’. Terwijl dat juist wel mag, maar wij benaderen dingen positiever. Kleine dingen moeten niet meer per se, maar gebeuren ze uit eigen beweging, dan krijgt hij meer complimentjes. We negeren slecht gedrag wat meer omdat het de moeite niet waard is om te reageren. We gaan dan over in iets anders. Dus de manier van aanspreken is anders. Maar hoewel we positieve effecten zien van onze aanpak, overheersen op dit moment de negatieve effecten. Het lijkt ook alsof hij uit zijn veilige ruimte gehaald wordt doordat wij anders omgaan met dingen. Hij lijkt soms wel op zijn zus van 1,5 die ook de hele dag ‘nee’ zegt en alles zelf wel doen en gooit met spullen als iets niet lukt. Mijn vraag is: wat zouden we anders kunnen doen?"

Er kwamen ruim negentig reacties binnen op dit meedenkverhaal en daar wil Henk jullie hartelijk voor bedanken. Hij zegt:

Bedankt voor de kans om advies te krijgen van mensen die ook bezig zijn met omdenken, daar onze omgeving daar niet zo mee bezig is.

Wat me opviel is dat er reacties kwamen van mensen die dachten te denken hoe het bij ons thuis liep, wat totaal niet het geval was. Dat vond ik wel jammer. Want juist doordat we niet verder kwamen vroegen we om hulp via deze weg. Het had niets te maken met de komst van ons tweede kind. En had ook niets te maken met dat er nu geen regels meer zijn of dat er niets meer van hem verwacht wordt. Het werd alleen niet meer zo streng van hem verwacht en enkele kleine dingen waren verdwenen. Het was niet zo dat hij ineens stuurloos was en alles maar moest kunnen, zeker niet. Het was juist dat we begonnen zijn met oplosdenkend opvoeden en dat verloren zijn (door te veel negatieve ervaringen in een te korte tijd) en nu weer opnieuw oplosdenkend willen opvoeden en dat we nu dus met tegenwerking van onze zoon te maken krijgen. Gelukkig gaat het nu wel iets beter, dus misschien was het gewoon de verkeerde fase waarin we alles omgegooid hebben. We blijven vasthouden aan onze ideeën en oplosdenkend opvoeden en hopen gewoon dat hij er steeds meer zelf positief van wordt. Daarbij hebben we onze verwachtingen weggegooid, want wij verwachten natuurlijk te veel dat hij mee zou omdenken terwijl hij dat helemaal niet kan. Het is dus niet eerlijk om dat te verwachten. We moeten nu samen zorgen dat het omdenken in ons gezin gaat werken voor iedereen.

De reactie waar Henk en zijn vrouw het meest mee konden was die van Dorine. Zij heeft het over liefdevol begeleiden en dat verwoord precies zoals ze hun kinderen graag willen opvoeden. We sturen Dorine daarom een leuk omdenken cadeau op.

Nogmaals bedankt voor het meedenken en houd deze website in de gaten voor kakelverse nieuwe meedenkers!

 

97 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
30-12-2013

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
P
Peter
03-01-2014
Hoe wil je iemand de weg wijzen zonder hem een kaart mee te geven? En stel je eens voor hoe beangstigend het kan zijn om geen kaders of sturing mee te krijgen. Je ontkomt er niet aan om hem af en toe te verplichten om iets te doen wat hij eigenlijk niet wil. Leren doe je ook door uit je comfortzone te komen, al dan niet daartoe verplicht. Daarnaast maken kinderen van die leeftijd eigen keuzes gericht op snelle bevrediging en korte termijn. Een (fysieke) uiting van woede lucht op de korte termijn wel enorm op! Wat dat aspect betreft zou ik me vooral richten op: hoe kanaliseren we die energie explosie en hoe kunnen we hem tussentijds stoom laten afblazen? De laatste tip is een boek: "Wat kun je doen als je te snel boos bent?" Zeker een aanrader.
S
Sandra Jörgens
02-01-2014
Wat een mooie manier van omgaan met jullie kinderen! Positief gedrag stimuleren en negatief gedrag wat meer negeren werkt altijd erg goed. Maar kinderen hebben ook duidelijkheid nodig en die is - denk ik uit je verhaal op te maken - er op dit moment niet voor je zoontje. Ineens mag hij 'alles' bepalen en worden papa en mama niet meer boos op dingen die eerst niet mochten. En op school (en andere plekken) wordt er op hetzelfde gedrag heel anders gereageerd! Daarbij heeft hij een zusje wat met haar manier van doen heel veel aandacht trekt, altijd leuk om na te doen en te kijken wat er gebeurt.

Ik denk dat het vooral wennen is voor jullie zoontje en dat er hier en daar wat meer duidelijkheid mag komen over de verwachtingen die er zijn. Want niet weten wat er verwacht wordt maakt kinderen onzeker en daardoor kunnen ze ander/negatief gedrag gaan vertonen.

Heel veel succes!
E
Esther
01-01-2014
Hebben jullie er wel eens aan gedacht dat jullie zoon wel degelijk nodig heeft te weten waar hij aan toe is en misschien niet begrijpt wat de reden is dat de aanpak nu ineens helemaal omgedraaid is?
Het is heel eenvoudig aan een kind op zijn/haar niveau uit te leggen.
Vraag hem bijvoorbeeld juist wel om te helpen te tafel te dekken en benoem dan ook dat je vindt dat hij dat zo goed doet en dat je dat ook heel gezellig vindt om samen te doen. Geef hem zijn speciale plekje waarin hij zelf niet alles hoeft aan te geven maar ook weet dat het gewaardeerd wordt.
Het ene kind uit zich makkelijker dan het andere, dit hoeft niet altijd verbaal te zijn, het kan bijvoorbeeld ook door hem te laten tekenen of iets anders wat hij leuk vindt en dit later, op een rustig moment door hem te laten benoemen, waarbij ik er wel bij wil zeggen dat dit ook weer heel afhankelijk is van het zich verbaal kunnen uiten van het kind.
M
Mirjam
01-01-2014
Het klinkt bij mij een beetje als te veel vrijblijvend. Door niet meer boos willen worden, worden er geen grensen meer bepaald. Er is niets verkeerd aan geirriteerd toespreken want je vindt het uiteindelijk niet leuk dat hij glas om stoot, 'maar zelf opruimen' kun je weer belonen met een opmerking of aai over de bol.
En wanneer jij of je kind boos wordt of verdrietig is, is dat uitten. Waarom zou het niet mogen? Het hoort er bij!
N
Noortje
01-01-2014
Geef je zoon vaste taken: schooltas leegmaken, samen de vaatwasser uitruimen, ontbijttafel dekken. Jullie hebben ook je eigen taken, kun je niet achterwege laten. (Sorry, geen schone kleren, want ik had geen zin om de was te doen?). Vertel hem ook dat hij een grote jongen is, die al meer kan dan zijn zusje. Geef hem (kleine) verantwoordelijkheden, dan weet hij dat hij ook meetelt. Mijn zoon groeide gewoon doordat hij aan ons kon laten zien dat hij dat aankon. Omdenken betekent niet dat je geen verantwoordelijkheden hebt. Zijn daden moeten wel consequenties hebben! Niet te vrijblijvend. Je jas ophangen is toch heel normaal? Hoeft hij ook geen tanden te poetsen als hij daar geen zin in heeft?
Als mijn dochter van 6 haar melk per ongeluk omgooit, wordt ik ook niet boos, dan zeg ik: fijn dat je de helft al ophad! Daarna ruimen we het samen op. Als ze in haar bed plaste, zei ik: precies op het zeiltje! Goed gemikt! Het is toch al niet leuk voor haar om hier 's nachts voor wakker te worden, dan heeft een negatieve reactie ook geen zin!
Omdenken kun je op verschillende niveas doen. Een kind heeft grenzen nodig, om het verschil tussen goed en fout te leren. Het is aan jullie om te bepalen wat goed en fout gevonden wordt!
A
Anneke
31-12-2013
Biedt hem wat kaders aan. Dat geeft houvast zowel voor hem als voor jullie, tenminste als je ze handhaaft als hij er buiten gaat. Heel veel succes met dit lieve lastige mannetje.
P
Patty
31-12-2013
Negeren is een vorm van afwijzen. Lees het boek eens: Het einde van de opvoeding. Van Jan Geurtz. Succes!
P
Patty
31-12-2013
Lees net boven dat dit boek al tweemaal is genoemd...een aanrader!
L
Linda
31-12-2013
Een paar kleine regels zoals:
Zelf je jas ophangen.
We doen elkaar geen pijn.
We houden de spullen heel.
Als iets je niet lukt mag je hulp vragen.

Geven houvast en zijn uitvoerbaar voor een 6-jarige.
Begrip tonen voor zijn negatieve gevoel kan ook helpen. Door te zeggen: ik zie dat je boos bent omdat je blokken omgevallen zijn. Wat kunnen we eraan doen om het op te lossen.

Succes!
L
Lotte
31-12-2013
Als ik zelf terug kijk naar mijn eigen kindertijd had ik vooral behoefte aan erkenning! Omdenken betekend voor mij dat ik eerst mag erkennen wat er IS. Boos? Ok er is boosheid. Voor kinderen is het zo belangrijk om in hun kindertijd te mogen ontdekken wat emoties zijn in de veilige aanwezigheid van hun ouders! Ook als het voor ons ouders ongemakkelijk voelt (wij worden nl geraakt in dat gevoel van onmacht misschien juist wel omdat we geleerd hebben het weg te drukken).
B
Boyd
31-12-2013
Probeer ook te benadrukken dat hij zich mag uiten en hoe hij dat kan doen. Vraag ernaar en begon het als hij dat goed uit.