Boek ons
Denk mee

Omdenken lijkt averechts te werken

30-12-2013

Henk en zijn vrouw passen de technieken van het omdenken toe in de opvoeding. Het past goed bij hoe zij zelf in het leven staan. Dus riep Henk jullie hulp in. Jullie dachten allemaal met hem mee en probeerden deze vervelende situatie om te denken. Bedankt! Hieronder de reactie van Henk.

Henk en zijn vrouw zaten met het volgende probleem:

"Dit verhaal gaat over onze zoon. We zijn altijd op een positieve manier met dingen omgegaan, maar zijn door diverse gebeurtenissen de laatste jaren meer richting strak en strikt opvoeden gegaan. Dat willen we anders. Met onze zoon ging het eigenlijk altijd wel redelijk goed, maar de laatste tijd gaat hij voortdurend over grenzen heen; hij wil niks, zegt de hele dag ‘nee nee nee’ en uit zijn frustraties op een uiterst fysieke manier. Het lastige is: we zijn heel erg gegrepen door het boek ‘Lastige kinderen? Heb jij even geluk’. Een wereld van herkenning ging vooral voor mijn vrouw open. Zo willen we opvoeden. Geen probleemdenken maar oplosdenken. We proberen dat nu toe te passen door zelf veel positiever te zijn, maar het lijkt vreemd genoeg vaak averechts te werken.

Onze zoon pikt dat nu op als ‘ik mag mijn negatieve dingen niet uiten’. Terwijl dat juist wel mag, maar wij benaderen dingen positiever. Kleine dingen moeten niet meer per se, maar gebeuren ze uit eigen beweging, dan krijgt hij meer complimentjes. We negeren slecht gedrag wat meer omdat het de moeite niet waard is om te reageren. We gaan dan over in iets anders. Dus de manier van aanspreken is anders. Maar hoewel we positieve effecten zien van onze aanpak, overheersen op dit moment de negatieve effecten. Het lijkt ook alsof hij uit zijn veilige ruimte gehaald wordt doordat wij anders omgaan met dingen. Hij lijkt soms wel op zijn zus van 1,5 die ook de hele dag ‘nee’ zegt en alles zelf wel doen en gooit met spullen als iets niet lukt. Mijn vraag is: wat zouden we anders kunnen doen?"

Er kwamen ruim negentig reacties binnen op dit meedenkverhaal en daar wil Henk jullie hartelijk voor bedanken. Hij zegt:

Bedankt voor de kans om advies te krijgen van mensen die ook bezig zijn met omdenken, daar onze omgeving daar niet zo mee bezig is.

Wat me opviel is dat er reacties kwamen van mensen die dachten te denken hoe het bij ons thuis liep, wat totaal niet het geval was. Dat vond ik wel jammer. Want juist doordat we niet verder kwamen vroegen we om hulp via deze weg. Het had niets te maken met de komst van ons tweede kind. En had ook niets te maken met dat er nu geen regels meer zijn of dat er niets meer van hem verwacht wordt. Het werd alleen niet meer zo streng van hem verwacht en enkele kleine dingen waren verdwenen. Het was niet zo dat hij ineens stuurloos was en alles maar moest kunnen, zeker niet. Het was juist dat we begonnen zijn met oplosdenkend opvoeden en dat verloren zijn (door te veel negatieve ervaringen in een te korte tijd) en nu weer opnieuw oplosdenkend willen opvoeden en dat we nu dus met tegenwerking van onze zoon te maken krijgen. Gelukkig gaat het nu wel iets beter, dus misschien was het gewoon de verkeerde fase waarin we alles omgegooid hebben. We blijven vasthouden aan onze ideeën en oplosdenkend opvoeden en hopen gewoon dat hij er steeds meer zelf positief van wordt. Daarbij hebben we onze verwachtingen weggegooid, want wij verwachten natuurlijk te veel dat hij mee zou omdenken terwijl hij dat helemaal niet kan. Het is dus niet eerlijk om dat te verwachten. We moeten nu samen zorgen dat het omdenken in ons gezin gaat werken voor iedereen.

De reactie waar Henk en zijn vrouw het meest mee konden was die van Dorine. Zij heeft het over liefdevol begeleiden en dat verwoord precies zoals ze hun kinderen graag willen opvoeden. We sturen Dorine daarom een leuk omdenken cadeau op.

Nogmaals bedankt voor het meedenken en houd deze website in de gaten voor kakelverse nieuwe meedenkers!

 

97 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
30-12-2013

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
M
Meike
28-01-2014
Wat Boudy zegt: Wat is de behoefte van jullie zoon?

Ik heb makkelijk praten, ik heb geen kinderen, maar ik geloof dat positief opvoeden meer is dan alleen complimentjes geven over simpele dingen die eigenlijk vanzelfsprekend zouden moeten zijn voor een kind van zijn leeftijd, zoals je jas aan de kapstok hangen. Je ondermijnt zijn zelfvertrouwen omdat je blijkbaar niks van hem verwacht, hij wordt uitgebreid geprezen voor dingen die nou niet echt een prestatie te noemen zijn. Als hij vervolgens geprezen wordt voor iets dat werkelijk knap is, weet hij niet of dit een gemeend compliment is voor een werkelijke prestatie of dat hij misschien helemaal niet zo goed gepresteerd heeft maar zijn ouders een lage standaard hebben.
Met eten gaat het wel goed zeg je: hij schept soms 3x op. Hierin heb je hem zelf de verantwoordelijkheid gegeven, die kan hij blijkbaar prima aan, en blijkbaar snakt hij naar die verantwoordelijkheid. Geef hem de verantwoordelijkheid die hoort bij een zesjarige. Geef hem taakjes waar hij een welgemeend compliment voor kan ontvangen omdat het een werkelijke prestatie is als hij ze goed uitvoert. Zolang je hem behandelt als een peuter, gedraagt hij zich als een peuter.
M
Madelijne Pleines
24-01-2014
Misschien heeft jullie zoon, met die 'positieve' aanpak het gevoel dat 'negatieve' reacties niet meer gevoeld mogen worden en schippert hij daarmee?
M
Marc
19-01-2014
A: Geduld hebben en consequent zijn. Hij probeert grenzen te verleggen en daagt jullie uit.
B: elke avond samen bespreken hoe jullie bepaalde situaties hebben aangepakt en 1 lijn in proberen te trekken, zodat jullie jongen weet wat de consequenties zijn van een bepaald gedrag en daarin ook duidelijkheid voor hem komt. Het bespreken kan goed zijn om te kijken naar wat niet werkt en wat wel werkt. Uiteindelijk vooral focussen op het laatste! Leer van elkaar!
C: op 6 jarige leeftijd is dit gedrag normaal, alleen bij sommige kinderen uit het zich heviger dan bij anderen. Belangrijk is dat je het ook niet persoonlijk aan gaat trekken, want als je nu juist laat zien waar hij aan toe is, heeft hij de rest van zijn leven er profijt van, ook al vreet het energie van jullie.
D: probeer juist wel de jongen te koppelen aan taakjes op een positieve manier. Hij heeft op deze leeftijd juist bevestiging nodig en worstelt met de positie in het gezin. Zorg er ook voor dat het gedrag je niet weerhoudt om met je zoon te spelen en liefde te geven.
E:Je zou juist eens video-opnames moeten maken en terugkijken om te zien of jullie inderdaad de positiviteit aanhouden, consequent genoeg zijn en of er dingen opvallen waardoor bepaald gedrag wordt uitgelokt.
D
D. Bos
18-01-2014
Kinderen gedijen vaak erg goed bij duidelijke regels. Je kan wel begrip tonen voor zijn weerstand tegen regels, maar sommige dingen moeten nu eenmaal gebeuren. Wat ook een interessante invalshoek is, is er van uit gaan dat een kind leergierig is. Als je hem leert hoe je goed je jas op de kapstok hangt en hem overdreven prijst als hij dat kan (dit is natuurlijk maar een voorbeeld situatie), zal hij dit blijven doen. Hij heeft het immers geleerd. Aanrader: boekje " kids skills". Echt een omdenk methode.
H
Heidi
15-01-2014
Zoals eerder is vermeld; Verantwoordelijkheid moet groeien.
Dit is al een proces op zich. En hoe zit het karakter van jullie zoon in elkaar?

Jullie hebben samen besloten dat jullie de aanpak in de opvoeding anders willen gaan doen. En verwachten van jullie zoon dat hij mee gaat in jullie veranderingen.
(Dit kan al opstandigheid geven ("neej") (denker; "waarom zou ik"?)
Waarin jullie hebben gekozen om wat meer vrije wil te laten zien. Voor jullie zoon in dit een hele verandering wanneer hij ziet dat papa en mama totaal anders doen, en van hem totaal wat anders gaan verwachten. (zo ja wat verwacht je van hem? hij heeft het besef nog niet om over zijn eigen handelen na te denken, dat moet je voor hem doen)

Je kan hem uitleggen wat je verwacht van hem. Verschillende aanpak als ; * Aan de hand mee nemen om een doekje te pakken. * Je hebt geknoeit, "wat nu te doen"? Zo zet je hem zelf aan het denken waardoor hij zichzelf verantwoordelijk gaat voelen. En door hem te stimuleren geef je zijn verantwoordelijkheid een boost. (+ je betrekt hem bij de situatie die gebeurt)

En de een heeft meer tijd nodig dan de ander in zulke processen.

Jezelf de vraag stellen; Hoe komt het dat... (hij dit gedrag laat zien?)
wat maakt dat ... (hij zo reageert?) Zijn vragen om even bij stil te staan en even terug te kijken op de situatie. Willen wij (als ouders) te snel, verwachten wij teveel.

Good luck!!
A
Anneke van Dijk
13-01-2014
Opvoeden is geen kunstje en misschien is dat een probleem in deze situatie. Niets werkt in de opvoeding met een succesgarantie; stel je opvoeding en de dingen die je (niet) doet af op je kind, en op jezelf natuurlijk. Lukt het jezelf om 'omdenker' te zijn? Dan zou deze situatie - los van de zorgen die je maakt om je kind, die wil ik niet bagatelliseren - een ideale situatie kunnen zijn: hoe kunnen we t anders doen zodat het beter gaat? En, natuurlijk mag je zoon boos zijn, geen zin hebben et cetera. Net als dat jezelf niet blij met zijn gedrag. Maar begrens dat wel, net als Belinda Verstappen zegt.
A
henk
14-01-2014
dat is nou net wat mijn vraagstuk is. het omdenken hierin lukt niet, daarom wilde ik hulp van anderen om te kijken hoe we dat kunnen doen. mijn zoon leek goed te gedijen bij de vorige manier van opvoeden strak en streng nee = nee ten alle tijden weinig uitzonderingen nodig. nee zeggen mag zeer zeker. het begin van zijn opvoeding van oplosdenkend en door omstandigheden isdat probleemdenkend geworden helaas en dat willen we terugdraaien.
h
hans
13-01-2014
Enkele zinnen die mij opvallen in jullie verhaal:
' Ik mag mijn negatieve gedachten niet uiten'
' We negeren slecht gedrag omdat het de moeite niet waard is om te reageren'
' Welke negatieve effecten overheersen er dan? Heb je voorbeelden?
' Hij zegt de hele dag 'neen' en gooit met spullen als iets niet lukt' --> hij mag toch nee zeggen en gooien met spullen. Dat is toch afreageren.
Wanneer en in welke omstandigheden en tegen wie zegt hij dan 'neen'?
'Wat zouden we anders kunnen doen' Schrijf eens op papier wat je anders zou willen doen.
Gebruik de Work van Byron Katie om op te schrijven wat er jullie stoort?
Mijn zoon zou moeten..... (wees zo concreet mogelijk)
kijk ook eens naar de website Presentchild.nl
Sue Johnson met het boek: 'Houd me vast' kan ook inspirerend zijn.
Geweldloze communicatie (Marshall Roosenberg)

Het zijn enkele methodes om de verbindingen in jullie gezin terug plezierig te maken.
jullie komen er wel, bonne chance !
A
Anoniem
07-01-2014
Het schijnt dat kinderen/pubers allemaal een andere liefdestaal hanteren. Vaak is dat een 1e en een 2e liefdestaal. Liefdestalen zijn bijvoorbeeld: positieve aanraking (knuffelen, woel over de bol), cadeautjes, complimenten en ga zo maar door..
U kunt hierachter komen door op te letten welke liefdestaal uw zoon zelf naar u toe spreekt, of door het gewoon uit te proberen. Er is hier ooit een boek over geschreven, maar ik weet helaas de titel en schrijver niet meer.
R
Rinne
04-01-2014
Loopt hij toevallig ook vast in het onderwijs? Ik denk namelijk dat een gesprek met Hanny Kusters veel zou kunnen helpen, ze is te vinden met stichting Spirare volgens mij. Als iemand een antwoord heeft is zij het ookal is ze geen psycholoog of iets dergelijks.
R
henk
04-01-2014
rinne, volgens school loopt hij niet vast, maar wij hebben daar een andere mening over. ik ga eens googlen op de stichting. heb jij persoonlijk ervaringen met haar?
h
henk
04-01-2014
fijn al die reacties. wat ik lees is dat het gedrag misschien te maken heeft met de komst van zijn zusje maar dat is niet het geval. onze opvoeding was oplosdenkend, maar door diverse zaken zijn we veel strakker en strikter geworden als we wilden zijn naar onze kinderen. enkele maanden geleden kwamen we in aanraking van het boek en dat heeft ons doen beseffen we willen het anders. pas sindsdien is onze zoon tegen alle grenzen aan aan het lopen. hiervoor toen alles duidelijk en strak was hield hij zich aan de regels meestal maar dat is niet zoals wij het wilden. wij wilden vrijheid in de wereld om dingen binnen grenzen te onderzoeken en zo is het de eerste jaren ook gegaan.
h
Anoniem
04-01-2014
wat ik ook nog wilde toevoegen is niet dat er totaal geen grenzen en sturing meer is zoals ik uit jullie reacties begrijp. want die zijn er wel maar veel minder als voorheen.