Boek ons

Verplicht gamen

01-01-2014

Om haar zoon van het gamen af te houden, verzon Sandra een sanctie die hij nooit had verwacht. Maar die hem wel het nodige verantwoordelijkheidsgevoel bijbracht.

GamenMijn zoon van 10 kreeg voor zijn verjaardag van opa en oma een computer. Keigaaf cadeau, natuurlijk. Maar toen ontdekte onze zoon het gamen en wilde hij dat elke vrije minuut. Tja, en hoe leg je dat aan banden? Allerlei waarschuwingen en dreigementen waren al gepasseerd. Tot hij op een middag als taak had gekregen de hond uit te laten, omdat wij later thuis zouden komen. Maar in plaats daarvan zag hij zijn kans schoon om ongelimiteerd te gamen, en was de hond genoodzaakt zijn behoeften binnenshuis te doen. Wij waren heel erg boos en ook onze zoon was ervan geschrokken. Dit kon echt niet, we waren duidelijk het stadium van waarschuwen voorbij. Er moest een straf komen, daar was zelfs onze zoon het mee eens.

Twee volle weken heb ik nagedacht over een geschikte straf. Mijn zoon zelf informeerde ondertussen bij vriendjes wat hun ouders in deze situatie zouden doen. Ondertussen bleef alles bij het oude, onze zoon bleef gamen, want de sanctie was nog niet bepaald. Maar hij had er wel veel last van dat zijn misstap nog geen gevolg had gekregen – en dat was al een flinke straf voor hem. Van de weeromstuit kwam hij zelf met de ergst denkbare straffen, zoals twee maanden niet gamen of de computer helemaal weg. Toen heb ik hem opgelegd dat hij een maand lang elke dag precies één vol uur moest gamen. Geen minuut korter en geen minuut langer. Dit moest hij zelf organiseren en plannen. Maar hij moest er wel voor zorgen dat hij op tijd aan tafel zou zitten en in bed zou liggen, en zo waren er nog wat taakjes die niet onder zijn verplichting mochten lijden. Zijn eerste reactie was ongeloof: dat was toch geen straf! Eerst mócht hij niet gamen, nu móést hij gamen! En zelfs langer dan normaal! Dat klopte, maar de voorwaarden waren heel duidelijk. Ons doel was dat hij, door de straf tot een goed einde te brengen, zou leren omgaan met dit soort verleidingen. En dat verantwoordelijkheidsgevoel zien we nu terug in zijn gedrag. Onze zoon is inmiddels 16 en we hoeven nooit zijn telefoon af te pakken of zijn computer van zijn kamer te halen. Een hint is genoeg voor hem om te weten wat hem te doen staat. Gamen is nooit meer zo'n obsessie geweest als toen hij 10 was.

11 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
01-01-2014

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
s
sam
22-03-2015
? gamen is geen slecht iets, ik heb engels geleerd via minecraft, ik ken veel vrienden via games, en het is gewoon mn hobby. Sommige mensen vinden gamen eng ofzo, terwijl ik geen negatieve kanten kan bedenken, als hij gewoon doet wat hij moet doen.
A
Annette
22-03-2015
Ga het gelijk uitproberen vandaag!!
Ben benieuwd en hoopvol :-) (y) Thnx!
A
Anoniem
22-03-2015
Nou, nou, wat een uitvinding. Was daar 2 weken voor nodig? Broodje aap.
P
Paula
14-02-2014
Zo moest ik, toen ik als klein meisje met lucifers speelde, een heel doosje lucifers een voor een aansteken, onder moeders ogen; zo leerde ik hoe het moest en had ik er voorlopig genoeg van
S
Sandra
19-01-2014
Deze maand verplicht gamen is ook niet helemaal vlekkeloos gelopen. Zoiets lukt ook niet in een keer, dat moet je oefenen. Voor een 10 jarige is plannen echt heel moeilijk. Daarom hebben we er een maand voor uitgetrokken. We hebben ook gezegd dat wij hem er mee zouden helpen, maar alleen als hij dat zelf wilde. En dat laatste heeft heel goed gewerkt. Het bleef ZIJN verantwoordelijkheid om te plannen en hulp vragen dus ook. Daarnaast is een kookwekker een heel handig instrument gebleken.

Geeft je dat wat meer vertrouwen Sarah?
b
bo
15-01-2014
Tssss. Sarah toch.... Omdenken!
J
Jos van Empel
13-01-2014
Hebben jullie goed opgelost zo op die manier.
Het had ook anders kunnen lopen ben ik bang.

succes verder i.i.g.

Edit: liever geen reclame maken in de reacties. Groet, de redactie.
s
sarah
02-01-2014
En wat als het hem niet gelukt was om zich aan zijn verantwoordelijkheden te houden?
I
Ilse
01-01-2014
Haha, dat doet me denken aan mijn kinderen die vaak zeurden over het eten. Toen heb ik gezegd van prima, dan mogen jullie kiezen wat we eten....ze wilden chips. Ik heb de zak over 2 diepe borden verdeeld en gezegd van maar jullie moeten dan natuurlijk wel je bord leegeten! Nou, ze hebben nooit meer gezeurd over het eten. Deze manier van opvoeden werkt iid heel goed. Kinderen hebben het gevoel dat ze mogen kiezen, en verantwoordelijkheid hebben. Dat willen ze ook graag! (wie niet!) Als ouder heb je dan minder strijd en je kind leert zélf nadenken!
I
Ellie Bruijns
02-01-2014
Herinnert mij aan de bedtijd discussie. Toen ik de bedtijd vrij gaf gingen ze eerder naar bed dan tijdens de discussieperiode.
En toen ik voor de slecht etende dochter geen bordje meer op tafel zette was ze zo verontwaardigd dat ze daarna zonder zeuren altijd goed at.
Soms gaat het dus niet om het doel, maar om de strijd op zich.
l
lizz
01-01-2014
Wat een leuk bedachte straf! Hij heeft jong geleerd dat hij zelf verantwoordelijk is voor wat hij doet.