Boek ons

Dirk

24-06-2014

Een gewone dinsdagochtend om 8.50 uur komt een iets opgefokte leerkracht van groep 3 mijn kantoor binnen, met aan de hand kleine Dirk. De mededeling die ik krijg is: 'Hij heeft geen zin om te lezen, wat ik ook zeg, het helpt niet. Ik ben het even zat, misschien kun jij wat met hem.' Tja en daar zit je dan met een 6-jarige. Boek voor z'n neus, armen over elkaar, zwaar boos kijkend en vooral niet in beweging te krijgen.

DirkNadat ik dit een aantal minuten heb zitten bekijken, zeg ik tegen hem: 'Ik snap wel waarom jij boos bent, jouw juf heeft een veel te moeilijk boekje aan jou gegeven.' Er komt geen reactie. Stil. 'Weet je wat, Dirk, ik ga nu naar jouw juf toe om te zeggen dat ik het echt niet vind kunnen wat ze met jou doet. Hoe haalt ze het toch in haar hoofd om jou dit boekje te geven. Ik vind haar maar een rare juf.' Hij kijkt me aan met een vragende blik.

'Heb jij wel tegen haar gezegd dat dit een veel te moeilijk boekje is? Weet ze dit wel? Dat mag je best zeggen tegen je juf.' Er komt een reactie: 'Dit is helemaal geen moeilijk boekje, ik kan dit best lezen hoor.'

Ik kijk hem verbaasd aan en zeg dat ik hem niet geloof. Ik herhaal sterk overdrijvend dat ik zijn juf wel eens even wil spreken. Dirk gaat opeens rechtop in zijn stoel zitten en zegt: 'Zal ik jou eens laten horen, dat ik dit boekje wel kan lezen?' Ik schud heftig van nee. En probeer hem te overtuigen dat hij het niet moet gaan proberen omdat het dadelijk misschien niet lukt. 'Ik ga het toch doen.' Hij begint te lezen. Ik val bijna van mijn stoel van verbazing en overweldig hem met complimenten. Hij glundert van oor tot oor.

'Zal ik nog een stukje lezen?' Zo leest hij nog vier bladzijdes en zijn we inmiddels 10 minuten verder. 'Wil je de rest van de dag bij mij blijven, Dirk? Dan hoef ik tenminste niet te werken, want ik heb eerlijk gezegd helemaal niet zo'n zin om te werken. Ik zit hier helemaal alleen in het kantoortje. Ik vind het nu zo fijn, dat jij bij me bent. Wil je dan alsjeblieft niets tegen je juf zeggen, want anders krijg ik op m'n kop.'

Hij kijkt me heel streng aan en zegt: 'Ja maar dat mag niet. Je moet wel werken. Ik moet ook terug naar de klas om te lezen.' Heel bedroefd kijk ik hem aan en vraag hem nogmaals om alsje, alsje, alsjeblieft bij mij te blijven.

Zijn reactie is verbluffend: 'Bregje, dat kan niet. Jij moet hier werken en ik ga nu naar de klas. Ik moet echt gaan lezen en jij moet hier blijven!' Ik vraag hem, licht teleurgesteld, of ik hem wel terug mag brengen naar de klas en dat vindt hij een goed idee. Als hij na 20 minuten voorbij mijn kantoor loopt, om te genieten van een welverdiend speelkwartier, geeft hij mij een dikke knuffel: 'Gaat het weer?' vraagt hij.

Ik knik en ik vraag of hij me af en toe nog komt voorlezen. Dat belooft hij. En weg is ie...

Bregje Bullens/LOLchoaching

31 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
Nelleke Poorthuis
24-06-2014

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
W
Wendy
10-12-2015
Mooi Bregje
N
Nina
10-12-2014
Kinderen uitdagen, net als het verhaal van de toren, 'wedden dat jullie niet tot het plafond kunnen bouwen?' werd een heuse [en fanatieke] competitie om het wel te kunnen.
m
mario luitengard
28-06-2014
Mooi verhaal hoor. Ik probeer dit ook wel eens met mijn zoon maar lukt niet altijd
C
Cora Peeters
27-06-2014
Dit is je verplaatsen in het kind. Geweldig, hoe gewoon ,hoe klein, deze daad is.
Maar dit is een gave die niet iedereen heeft en ook niet hoeft te hebben.
Maar als je deze gave hebt vind ik wel dat je hem moet gebruiken en je collega"s hoort te ondersteunen. Want hiermee geef je kinderen hun plezier in leren terug.
Luisteren en kijken dat is wat we moeten leren, het is heel eenvoudig.
En durf los te laten................
J
Jannie Tuls
26-06-2014
Ja leuk maar die vrouw in het kantoortje zit alleen
Die juffrouw in de klas moet er twintig minimaal door middel van goede communicatie tot lezen motiveren.
Met dit soort positieve verhaaltjes schets je het beeld van onkunde bij leerkracht.Dit is niet correct en creëert verkeerde beeldvorming
J
Martijn
06-10-2014
Lees ik daar nu een ja maar.... ;)
J
Christa
26-06-2014
Sorry....to raise a child!!
J
Christa
26-06-2014
De juf heeft Bregje juist om hulp gevraagd. Dit getuigt juist van samenwerking binnen een school. Je bent een team. You need a village to racisme a child!
j
juf
25-06-2014
Jammer dat alleen de juf raar genoemd wordt. Dit vind ik niet echt getuigen van respectvorming. U had ook kunnen zeggen dat de juf zich vergist had.
E
Erik Biemans
25-06-2014
Prachtig voorbeeld van "Omdenken"Bregje!
D
Dorien
25-06-2014
Dit is waar mijn zoons tegenaan lopen in het onderwijs. Ze prikken door dit soort trucjes heen en laten zich niet voor de gek houden. Mijn zoons had je zo echt niet aan het lezen gekregen.
Ik moet zeggen dat ik zelf (docent) deze methode ook nooit gebruik. Er zijn ook andere methodes om erachter te komen dat Dirk niet wil leren lezen omdat hij het al kan.

Puur is het namelijk niet, liegen tegen een kind.
D
Dorien
25-06-2014
Ik die zeker wel aan Sinterklaas. Er zijn echter kinderen die hier feilloos doorheen prikken en hier conpleet door dichtslaan of nog bozer worden.
D
Jeroen
25-06-2014
Jij doet zeker ook niet aan Sinterklaas. Laat het provocatieve coachen dan ook aan anderen over!
h
henk
25-06-2014
En varkens kunnen vliegen
R
Rein
25-06-2014
Wat een mooie manier van omdenken