Boek ons
Omge- dacht

Ongewenst kinderloos

07-08-2013

Tijd om het meedenkverhaal over ongewenst kinderloos zijn af te ronden. De afgelopen tijd konden jullie hier helpen met dit probleem omdenken. Er zijn veel reacties binnengekomen; sommigen herkenden de situatie helaas maar al te goed, anderen probeerden advies te geven door er vanuit een ander perspectief tegenaan te kijken.

adviesbordjesHet probleem van de indienster was als volgt:

Al mijn hele leven heb ik maar één wens: moeder worden. Begin 1996 ben ik dan ook gestopt met de pil, maar zwanger worden wilde maar niet lukken. In de zomer van 2011 heb ik besloten om definitief te stoppen met proberen zwanger te worden. Op zich gaat het nu goed met me, maar waar ik het meest tegenaan loop, is het feit dat het niet gelukt is en dat ik dus de rest van mijn leven kinderloos blijf. Daarnaast is er het extra gemis door die miskraam. Hoe geef ik hier een goede draai aan? Is dit om te denken? Ze zeggen wel eens, dat je met positief denken en een duidelijke wens alles kunt bereiken. Maar… wat doe je als dit niet het geval is (mijn wens is immers: moeder worden)? Dan is er dus een groot gemis. Hoe geef je dat een plek?

Er kwamen heel erg veel reacties binnen van de Omdenken fans, dank jullie wel. We vinden het geweldig dat jullie iedere keer weer zo goed meedenken. We gaven het bij de start van dit meedenkverhaal ook al aan: dit probleem is erg lastig om te denken. Bij omdenken gaat het vaak niet alleen om het accepteren van een probleem als feit, maar ook om het loslaten van een wens. En dat is bij een kinderwens natuurlijk niet zomaar gebeurd.

We hebben de indienster van het verhaal uiteraard ook gevraagd wat ze van de reacties vond. Kon ze er wat mee? Hielp het? En zat er een goede omdenker tussen? Ze zegt hierover:

Als eerste wil ik iedereen héél hartelijk danken voor hun reacties! Er zaten veel lieve en hartverwarmende bij, waarvoor mijn dank! Er hebben veel mensen gereageerd die mijn situatie herkenden, maar ook mensen die waarschijnlijk geen kinderen/kinderwens hebben en er dus ook anders instaan (wat logisch is). Op een aantal berichten heb ik specifiek gereageerd, maar er waren er zoveel, dat ik alle anderen ook nogmaals wil bedanken voor hun reacties!

Veel mensen gaven al aan dat dit een situatie is die moeilijk om te denken is. En dat dit verdriet iets is wat hierbij hoort en waar ik ook de ruimte voor moet nemen. Een paar keer is er geschreven over adoptie en pleegzorg, maar ik zie dit zelf meer als een alternatief dan als een omdenkprincipe. Niet dat er wat mis is met adoptie en pleegzorg (integendeel!), maar in mijn ogen is het geen omdenken.

De reactie van Jan Kok vond ik zeker de beste omdenkreactie, omdat hij uitgaat van dat wat er is (inclusief het verdriet) en daar een kracht van maakt. Zijn reactie is er ook zeker één die ik mee wil nemen.

En verder zal ik, wat vele van de schrijvers ook zeggen, vooral genieten van wat er wél is. Dit is ook iets wat ik, samen met mijn vriend, ook al echt doe. En ja, het verdriet is er en zal terug blijven komen, en dat mag... Dit hele proces heeft me ook sterker gemaakt, sterker dan ik ooit voor mogelijk heb gehad... en ook dit is iets wat al deze reacties hebben benadrukt.

Mensen bedankt!

Goed om te lezen dat we de indienster met z`n allen toch een beetje hebben kunnen helpen. Jan, jij wint een boek van Berthold Gunster voor jouw bijdrage. We zullen via e-mail contact met je opnemen. Volgende week vinden jullie hier weer een nieuw Omdenkprobleem om je tanden op stuk te bijten.

Wil je zelf een probleem inbrengen? Mail ons via dit adres.

februari 2013 

63 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
07-08-2013

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
E
Ellen
19-12-2012
Ook ik ben een ervaringsdeskundige... mijn verdriet, jaloezie, pijn en gemis heb ik met behulp van een psycholoog letterlijk kunnen omdenken m.b.v. EPT. Met een speciale techniek kan zij linker- en rechterhersenhelft integreren, waardoor emoties vrij komen en losgelaten worden. Ik besef me dat het niet in 1 zin te vatten is, maar ik ben het levende bewijs dat het werkt. Het is echt fysiek omdenken. Op internet vind je er moeilijk info over, maar je kunt wat meer vinden op: http://www.psycho-informa-groep.nl/verwerkingstherapien.html
i
irma
09-12-2012
Kinderen zijn een aanvulling geen invulling van je leven.
i
Judith
21-03-2013
Dat is niet waar hoor, voor velen zijn ze, waarschijnlijk onbewust maar toch, een invulling. Alleen zullen de mensen die ze wel hebben mogen krijgen dit nooit toegeven.
C
Carmen
06-12-2012
Stop niet je verdriet en je gemis weg. Dat is er en zal er ook in de toekomst zijn. En het mag er ook zijn. Dat valt niet om te denken. En positief denken voorkomt dit soort dingen niet. Dat is net zo dom als zeggen dat je van kanker kan genezen als je maar positief denkt. Je hebt ook nog zoiets als domme pech. En dat is in jouw geval heel verdrietig. Het positief denken en omdenken kun je gebruiken voor andere `problemen` in je leven.
C
Judith
21-03-2013
Precies Carmen, je hebt het helemaal goed gezegd!
A
Anja
05-12-2012
Mijn reactie op je probleem is driedeling, vandaar in een keurige lijst:
1) Dank je wel! Via jou actie krijg ik de mogelijkheid om te reageren, net als vele andere die geschreven hebben. Er is toch zeker een behoefte om ervaringen - en misschien ook oplossingen - op dit gebied te delen. Altijd fijn om te horen dat je er niet alleen voor staat. Misschien kun je anderen om input vragen en het boek "100 verhalen van bijna moeders" schrijven? Ik kan mijn verhaal er zo aan toe voegen (die is niet veel anders dan hoe al gereageerd is).
2) Waarom wou je moeder worden? Ik bedoel, welk gedeelte van de moederschap spreekt je aan? Ik denk dat iedereen weet dat het niet alleen maar leuk is. Dus wat trok jou? Zijn er kinderen van een bepaalde leeftijd waar je wat voor zou kunnen beteken? Help je ze graag met tekenen of misschien kan je wel een delivery service opzetten voor ouders die geen tijd hebben hun kinderen naar de sportschool te brengen?
3) Wat kun je allemaal wel doen juist omdat je geen kinderen hebt? Misschien ook leuk om dat eens te vergelijken. Ik denk meteen aan verre reizen, uitslapen in het weekeind enz. Misschien kun je alleenstaande moeders zo de vakantie van hu leven mogelijk maken door hun kind voor 3 weken "over te nemen"?
Genoeg mogelijkheden, toch?
M
Marianne
05-12-2012
Sta eens stil bij alles wat je w
M
Judith
21-03-2013
Waar, maar ook een enorme dooddoener hoor.
S
Su Changoe
04-12-2012
Ik denk dat het voor iedere vrouw een andere ervaring is.
Na heel veel miskramen en 3 IVF pogingen heb ik inmiddels 2 voetbalelftallen aan kinderen in de hemel. Ik heb mijn re
S
schrijfster omdenkprobleem
07-02-2013
Dank je voor je reactie Su Changoe. Mooi dat je moederschap nu een andere definitie heeft gekregen!!
N
Nan
04-12-2012
De eerste stap is acceptatie dat jouw kinderwens helaas onbeantwoord zal blijven, dat heeft tijd nodig en is een rouwproces.
Daarna moet je op zoek naar mogelijkheden, die "de leegte" vullen. Het bijstaan van anderen op hun weg daarin, kan erg veel voldoening geven, maar dat kan pas als je zelf het hele groeiproces doorlopen hebt.
J
Jacqueline
03-12-2012
Als mede ervaringsdeskundige heb ik tijd nodig gehad om mezelf zonder kinderen weer compleet te voelen. Dankbaar te zijn voor wat ik wel heb en erop te vetrouwen dan het leven mij daar brengt waar ik het meest nodig ben. Het leven heeft vele verrassingen.
P
Patrick
03-12-2012
Ik heb de indruk dat je denkt vanuit je beperking. Daarmee leg je jezelf een zware last op. De realiteit dat je geen kinderen hebt kun je namelijk niet veranderen. Het is dan ook niet zinvol om het hebben van kinderen als uitgangspunt te nemen. Je kunt veel beter het feit dat je geen kinderen hebt omarmen en kijken welke mogelijkheden dat jou biedt. Die mogelijkheden verschillen per persoon. Maar zolang je blijft vasthouden aan het idee dat je eigenlijk kinderen had moeten hebben, zul je die mogelijkheden niet zien omdat je er niet voor openstaat. Het is een kwestie van accepteren dat jouw kinderwens tot iets anders heeft geleid dan je had verwacht. Het is nu aan jou de taak om te onderzoeken wat dat `iets anders` is.
S
Sonja
02-12-2012
Met positief denken kun je sollicitatiegesprekken tot een succes maken, trots zijn op je eigen lichaam, en die schildercursus gaan volgen die je altijd al wilde doen. Dat soort dingen.
Maar wat jou is overkomen is iets waar we geen hand in hebben. Zoek hierin troost, juist in het feit dat het niet om te denken is. Leven en dood zijn nog steeds dingen waar de mens geen grip op heeft. Als jij verdriet hebt, is dat normaal. Helaas.