Boek ons
Omge- dacht

Ongewenst kinderloos

07-08-2013

Tijd om het meedenkverhaal over ongewenst kinderloos zijn af te ronden. De afgelopen tijd konden jullie hier helpen met dit probleem omdenken. Er zijn veel reacties binnengekomen; sommigen herkenden de situatie helaas maar al te goed, anderen probeerden advies te geven door er vanuit een ander perspectief tegenaan te kijken.

adviesbordjesHet probleem van de indienster was als volgt:

Al mijn hele leven heb ik maar één wens: moeder worden. Begin 1996 ben ik dan ook gestopt met de pil, maar zwanger worden wilde maar niet lukken. In de zomer van 2011 heb ik besloten om definitief te stoppen met proberen zwanger te worden. Op zich gaat het nu goed met me, maar waar ik het meest tegenaan loop, is het feit dat het niet gelukt is en dat ik dus de rest van mijn leven kinderloos blijf. Daarnaast is er het extra gemis door die miskraam. Hoe geef ik hier een goede draai aan? Is dit om te denken? Ze zeggen wel eens, dat je met positief denken en een duidelijke wens alles kunt bereiken. Maar… wat doe je als dit niet het geval is (mijn wens is immers: moeder worden)? Dan is er dus een groot gemis. Hoe geef je dat een plek?

Er kwamen heel erg veel reacties binnen van de Omdenken fans, dank jullie wel. We vinden het geweldig dat jullie iedere keer weer zo goed meedenken. We gaven het bij de start van dit meedenkverhaal ook al aan: dit probleem is erg lastig om te denken. Bij omdenken gaat het vaak niet alleen om het accepteren van een probleem als feit, maar ook om het loslaten van een wens. En dat is bij een kinderwens natuurlijk niet zomaar gebeurd.

We hebben de indienster van het verhaal uiteraard ook gevraagd wat ze van de reacties vond. Kon ze er wat mee? Hielp het? En zat er een goede omdenker tussen? Ze zegt hierover:

Als eerste wil ik iedereen héél hartelijk danken voor hun reacties! Er zaten veel lieve en hartverwarmende bij, waarvoor mijn dank! Er hebben veel mensen gereageerd die mijn situatie herkenden, maar ook mensen die waarschijnlijk geen kinderen/kinderwens hebben en er dus ook anders instaan (wat logisch is). Op een aantal berichten heb ik specifiek gereageerd, maar er waren er zoveel, dat ik alle anderen ook nogmaals wil bedanken voor hun reacties!

Veel mensen gaven al aan dat dit een situatie is die moeilijk om te denken is. En dat dit verdriet iets is wat hierbij hoort en waar ik ook de ruimte voor moet nemen. Een paar keer is er geschreven over adoptie en pleegzorg, maar ik zie dit zelf meer als een alternatief dan als een omdenkprincipe. Niet dat er wat mis is met adoptie en pleegzorg (integendeel!), maar in mijn ogen is het geen omdenken.

De reactie van Jan Kok vond ik zeker de beste omdenkreactie, omdat hij uitgaat van dat wat er is (inclusief het verdriet) en daar een kracht van maakt. Zijn reactie is er ook zeker één die ik mee wil nemen.

En verder zal ik, wat vele van de schrijvers ook zeggen, vooral genieten van wat er wél is. Dit is ook iets wat ik, samen met mijn vriend, ook al echt doe. En ja, het verdriet is er en zal terug blijven komen, en dat mag... Dit hele proces heeft me ook sterker gemaakt, sterker dan ik ooit voor mogelijk heb gehad... en ook dit is iets wat al deze reacties hebben benadrukt.

Mensen bedankt!

Goed om te lezen dat we de indienster met z`n allen toch een beetje hebben kunnen helpen. Jan, jij wint een boek van Berthold Gunster voor jouw bijdrage. We zullen via e-mail contact met je opnemen. Volgende week vinden jullie hier weer een nieuw Omdenkprobleem om je tanden op stuk te bijten.

Wil je zelf een probleem inbrengen? Mail ons via dit adres.

februari 2013 

63 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
07-08-2013

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
M
Maaike
14-07-2013
Nav de reactie van William, Daar zou eigenlijk een soort matchmogelijkheid voor moeten zijn...ouders met een kinderwens en kinderen met een ouderwens. Al kunnen deze kinderen alleen al af en toe gewoon even langs bij deze ouders..En ik begrijp dat het een echte kinderwens niet vervult, maar het kan wellicht wel een belangrijk verschil maken..
D
Dapje
12-06-2013
Ik denk dat je allang moeder bent, maar helaas eentje zonder eigen kind. Er zijn heel veel vrouwen met kinderen, die zich zo "mogen" noemen maar het helemaal niet zijn. En waarmee moet je blijer zijn, en kan je trotser op zijn.
Zorg dat je moederskills terecht komen bij een kind die die skills om wat voor reden dan ook niet bij z`n biologische moeder kan krijgen. Je hebt zoveel te geven en er zijn zulke schrijnende gevallen waar ze jou gaven zo hard nodig hebben. Adoptie, pleegkids maar ook als vertrouwens persoon, leraar, begeleider van de scouting, vriendelijke buurvrouw, je kan op zo veel gebieden zo veel betekenen en een veilig plekje bieden aan kinderen die dat thuis niet krijgen! De wereld heeft veel meer moeders nodig, en dan bedoel ik niet de moeders die zich alleen om hun eigen kind bekommeren. Maar mensen zoals jij, die zo veel liefde hebben te geven en verder willen kijken dan hun neus lang is. Bedenk, Moeder Theresa heeft tenslotte ook nooit kinderen gebaard, maar was meer moeder dan menig vrouw die dat wel heeft gedaan.
B
Bas
04-03-2013
De oprichtster van www.joinforkids.nl had dit probleem ook, nu is zij `moeder` van honderden kinderen. Bekijk de korte video op haar stite!
T
Timo
15-02-2013
Inhakend op de suggestie die als beste uit de bus kwam, zou ik willen toevoegen dat er een stichting bestaat die precies dat doet wat gesuggereerd wordt. Dat is Stichting Freya (zie Freya.nl) en die behartigt de belangen van mensen die ongewenst kinderloos zijn. Zowel in de vorm van begeleiding, informatie en steun bij pogingen om met hulp kinderen te krijgen, maar ook wanneer dat niet meer kan, en je als ongewenst kinderloze achterblijft. Een zeer ondergewaardeerd en onbekend probleem. Stichting Freya wordt gerund door ervaringsdeskundigen.
T
schrijfster omdenkprobleem
15-02-2013
Dank je Timo voor je reactie! Ik ben bekend met Freya ja en ben zeker in de periode dat ik nog in de medische molen zat, daar ook actief geweest op het forum.
n
nono
04-02-2013
Een heftig verhaal en ik ga proberen om met je mee te denken in het omdenken. Omdat ik dit een gevoelig onderwerp vind en bang ben je te kwetsen wil ik van te voren laten weten dat dit absoluut niet mijn bedoeling is. Het op papier zetten van wat je zou kunnen doen is namelijk zoveel makkelijker dan er in werkelijkheid mee te dealen.
Als eerst denk ik dat het belangrijk is dat je je verdriet over het niet krijgen van kinderen respecteert. Opmerkingen over `pleegkinderen en adoptiekinderen` e.d. zijn kwetsend omdat ze totaal voorbij gaan aan de pijn die je voelt. Stop je verdriet niet weg. Wanneer je verdrietig bent en dit van jezelf respecteert en accepteert help je andere om je heen hier ook beter mee om te gaan en schep je ruimte bij anderen voor je verdriet. Daarnaast is het belangrijk om te accepteren dat dit verdriet steeds weer terug komt omdat je steeds weer in een nieuwe fase komt. het volgende is misschien confronterend. Bij elke fase wordt je keer op keer opnieuw geconfronteerd met je verdriet. In de fase van baby`s ben je geen moeder van een baby, in de school periode sta je niet aan het schoolplein en in de pubertijd heb je geen gedonder met pubers (voor ouders met pubers lijkt dat fijn maar wanneer je geen kinderen hebt is dat toch iets waar je naar verlangt). Doordat er steeds andere fase`s zijn wordt je steeds weer op een andere manier met je verdriet geconfronteerd en moet je keer op keer weer opnieuw de pijn die je voelt respecteren en accepteren. Door hier van de voren (voor de nieuwe ontwikkelingsfase) bewust van te zijn lukt het je misschien beter om niet overspoeld te worden door je verdriet maar het in de hand te houden. Wanneer je dit lukt is er misschien ruimte om te kijken wat het je gebracht heeft. Misschien nieuwe vrienden gemaakt die op hetzelfde gevoels-niveau zitten doordat ze hetzelfde meemaken waardoor de vriendschap intenser is. Misschien ben je wel trots op jezelf en je partner op de manier waarop jullie met jullie verdriet omgaan. Wanneer je hebt gevonden wat het jou/jullie gebracht heeft kun je misschien kijken hoe je dat kunt uitbreiden. Misschien wel door het schrijven van een boek of (vrijwilligers)werk doen bij Freya. Misschien heb je door deze ervaring kanten en vaardigheden van jezelf leren kennen (b.v. hoe sterk je bent) die je op een heel ander vlak kunt inzetten waardoor je voor veel mensen erg waardevol bent.
Ik hoop dat je er iets aan hebt. Ik heb in ieder geval veel respect voor jou en je zoektocht naar hoe je hier op een goede manier mee om kunt gaan.
n
schrijfster omdenkprobleem
07-02-2013
Nono, je woorden zijn allesbehalve kwetsend hoor! Ze zijn realistisch en begripvol, dank hiervoor!!
G
Geeske
16-01-2013
Accepteer dat het pijn doet. Dat je iets mist. Dat je niet alles kunt bereiken wat je wilt - zelfs niet als je het heel erg wenst. Daar mag je best even de tijd voor nemen, om dat te voelen. Emoties maken je een completer mens.

Besef ook dat je niet de enige bent. Misschien kun je ruimte cre
A
AM
10-01-2013
Als ervaringsdeskundige die alles zelf heeft moeten uitzoeken weet ik dat niets anders helpt dan het verdriet toelaten. Het is grof, rauw, verlamt soms en doet zelfs fysiek pijn, maar was voor mij de enige manier. Het is een rouwproces. Stop het niet weg, ook al is je omgeving soms hard in het aangeven dat ze er nu wel eens klaar mee is. Het pijnlijkste advies is dat van mensen die zeggen `kijk nou eens wat je wel hebt` en `nou, zo leuk is het soms niet hoor`.
In dit geval heelt tijd de wonden niet, ze maakt alleen dat je ze niet iedere dag zelf meer ziet.
Omdenken hierbij kan m.i. nooit helemaal. ik heb wel de vreugde in het leven teruggekregen en heb ontdekt dat ik heel graag zorg voor de mensen die me dierbaar zijn, dat ik kan genieten van kinderen (en er nu zelfs mee werk) en dat ik met mijn ervaring graag anderen wil helpen. Een boek schrijven staat nog steeds op mijn lijstje.
A
schrijfster omdenkprobleem
07-02-2013
Jij ook sterkte AM!
j
judith
08-01-2013
soms kun je tegemoet komen aan je verwachtingen en soms moet je je verwachtingen bijstellen.
op het moment dat je niets verwacht wordt je ook niet teleurgesteld en kan het alleen maar beter.
dit is natuurlijk veel lastiger toe te passen op gevoel. specifiek op je gemis. daarin kun je wel uiting geven door je in een functie of positie te plaatsen waarbij je kinderen van andere mensen kunt helpen, begeleiden, ondersteunen, oppassen. noem het maar op.
vrouwen die graag kinderen willen maar geen kunnen krijgen, hebben hier met name veel last van omdat ze hun zorgdrang niet kwijt kunnen. vandaar mijn advies.
B
Barry Voeten
02-01-2013
Hoezo kun je geen moeder worden? Sta je eicellen af aan een donatieproject en een andere vrouw broedt je eicellen uit. Wat een vreugd!
B
schrijfster omdenkprobleem
07-02-2013
Sorry, maar deze reactie vind ik getuigen van weinig respect en vooral
W
Willem
26-12-2012
De meeste botte reactie maar wel een omdek reactie. Geniet van het niet hebben van kinderen, de vrije tijd, geen geschreeuw in huis, lekker uitslapen, zomaar even uit eten gaan, op vakantie naar een plek waar JIJ naartoe wilt, geen zakgeld, geen schoolgeld, geen zorgen..... Geloof me ik weet het is makkelijk kletsen voor iemand met twee lieve kindjes, maar ik ben er ook eentje verloren en enige emotie is mij niet vreemd. Wat ik wil zeggen is dat je moet genieten van wat je wel hebt (en realiseer je dat ook) en niet blijven stilstaan bij wat je niet hebt! Hel opgave maar wanneer denk je dat je het gelukkigst zult zijn...
Good Luck!