Boek ons
Denk mee

Omdenken lijkt averechts te werken

30-12-2013

Henk en zijn vrouw passen de technieken van het omdenken toe in de opvoeding. Het past goed bij hoe zij zelf in het leven staan. Dus riep Henk jullie hulp in. Jullie dachten allemaal met hem mee en probeerden deze vervelende situatie om te denken. Bedankt! Hieronder de reactie van Henk.

Henk en zijn vrouw zaten met het volgende probleem:

"Dit verhaal gaat over onze zoon. We zijn altijd op een positieve manier met dingen omgegaan, maar zijn door diverse gebeurtenissen de laatste jaren meer richting strak en strikt opvoeden gegaan. Dat willen we anders. Met onze zoon ging het eigenlijk altijd wel redelijk goed, maar de laatste tijd gaat hij voortdurend over grenzen heen; hij wil niks, zegt de hele dag ‘nee nee nee’ en uit zijn frustraties op een uiterst fysieke manier. Het lastige is: we zijn heel erg gegrepen door het boek ‘Lastige kinderen? Heb jij even geluk’. Een wereld van herkenning ging vooral voor mijn vrouw open. Zo willen we opvoeden. Geen probleemdenken maar oplosdenken. We proberen dat nu toe te passen door zelf veel positiever te zijn, maar het lijkt vreemd genoeg vaak averechts te werken.

Onze zoon pikt dat nu op als ‘ik mag mijn negatieve dingen niet uiten’. Terwijl dat juist wel mag, maar wij benaderen dingen positiever. Kleine dingen moeten niet meer per se, maar gebeuren ze uit eigen beweging, dan krijgt hij meer complimentjes. We negeren slecht gedrag wat meer omdat het de moeite niet waard is om te reageren. We gaan dan over in iets anders. Dus de manier van aanspreken is anders. Maar hoewel we positieve effecten zien van onze aanpak, overheersen op dit moment de negatieve effecten. Het lijkt ook alsof hij uit zijn veilige ruimte gehaald wordt doordat wij anders omgaan met dingen. Hij lijkt soms wel op zijn zus van 1,5 die ook de hele dag ‘nee’ zegt en alles zelf wel doen en gooit met spullen als iets niet lukt. Mijn vraag is: wat zouden we anders kunnen doen?"

Er kwamen ruim negentig reacties binnen op dit meedenkverhaal en daar wil Henk jullie hartelijk voor bedanken. Hij zegt:

Bedankt voor de kans om advies te krijgen van mensen die ook bezig zijn met omdenken, daar onze omgeving daar niet zo mee bezig is.

Wat me opviel is dat er reacties kwamen van mensen die dachten te denken hoe het bij ons thuis liep, wat totaal niet het geval was. Dat vond ik wel jammer. Want juist doordat we niet verder kwamen vroegen we om hulp via deze weg. Het had niets te maken met de komst van ons tweede kind. En had ook niets te maken met dat er nu geen regels meer zijn of dat er niets meer van hem verwacht wordt. Het werd alleen niet meer zo streng van hem verwacht en enkele kleine dingen waren verdwenen. Het was niet zo dat hij ineens stuurloos was en alles maar moest kunnen, zeker niet. Het was juist dat we begonnen zijn met oplosdenkend opvoeden en dat verloren zijn (door te veel negatieve ervaringen in een te korte tijd) en nu weer opnieuw oplosdenkend willen opvoeden en dat we nu dus met tegenwerking van onze zoon te maken krijgen. Gelukkig gaat het nu wel iets beter, dus misschien was het gewoon de verkeerde fase waarin we alles omgegooid hebben. We blijven vasthouden aan onze ideeën en oplosdenkend opvoeden en hopen gewoon dat hij er steeds meer zelf positief van wordt. Daarbij hebben we onze verwachtingen weggegooid, want wij verwachten natuurlijk te veel dat hij mee zou omdenken terwijl hij dat helemaal niet kan. Het is dus niet eerlijk om dat te verwachten. We moeten nu samen zorgen dat het omdenken in ons gezin gaat werken voor iedereen.

De reactie waar Henk en zijn vrouw het meest mee konden was die van Dorine. Zij heeft het over liefdevol begeleiden en dat verwoord precies zoals ze hun kinderen graag willen opvoeden. We sturen Dorine daarom een leuk omdenken cadeau op.

Nogmaals bedankt voor het meedenken en houd deze website in de gaten voor kakelverse nieuwe meedenkers!

 

97 reacties
Omdenken bij jouw organisatie?
Dat kan!
Bekijk de mogelijkheden
30-12-2013

Eigen omdenkverhaal? Denk mee! We zijn altijd op zoek naar mooie staaltjes omdenkerij.

Reageren onder dit verhaal kan helaas niet meer, maar we horen graag wat je wilt vertellen via contact@omdenken.nl.
A
Anoniem
31-12-2013
Is hij niet gewoon zes, en aan het ontdekken? Dan vertoont hij vervelend gedrag, jammer dan, doen grote mensen ook wel eens. Opvoeden is uitproberen en soms moeten concluderen dat je het gewoon niet weet. Sommige periodes moeten vanzelf voorbij gaan.
I
Iris
31-12-2013
Eens met Belinda. Omdenken is leuk. Uitgaan van de behoefte ook. Maar vreemd genoeg is de behoefte van een kind van zes structuur en duidelijkheid.
Wat hier hielp is mijn kinderen mee laten denken over eigen regels.
Bv het zou fijn zijn als je ook meehelpt bv met tafeldekken, of afruimen. Wat vind je zelf en hoe wil je dat dan? Als een kind daar zelf zijn antwoord op kan geven is dat structuur. Zelf gemaakt. Waar je hem ook op aan kan spreken. Weet je nog? Zo hadden we het afgesproken.
Afspraken nakomen is best fijn als je zes bent.

Grenzen bieden veiligheid.
M
Marjolijn
30-12-2013
Ik ben nooit voor negeren van gedrag (uitzondering daargelaten): want kinderen (en volwassenen ook) willen altijd gehoord en gezien worden, oftewel: erkend worden in hun emoties. Dat is m.i. een eerste levensbehoefte. Door gedrag te negeren wordt het vaak juist erger. Dus: benoem het gedrag van je zoon: "Ik zie dat je daar heel boos over bent" , "Tjonge, wat ben je verdrietig". En daarbij is vooral de manier waaróp je het zegt van belang. Blijf zelf rustig en laat blijken dat je écht begaan bent met je zoon. Als je kind 'nee' zegt, waar zegt het dan 'ja' tegen? Onderzoek dat. En een uitspraak die ik ooit eens las en me altijd bij is gebleven: 'Als ouders zijn we vaak geneigd om onze kinderen grenzeloze liefde te geven, terwijl ze vaak beter gebaat zijn bij liefdevolle grenzen.' Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben. Veel succes en geluk gewenst!
S
Simon
30-12-2013
Ik ben er van overtuigd dat kinderen op zoek zijn naar grenzen. Ze wíllen botsen - dat is in hun genen ingebakken.
Aan de ouders de taak om die grenzen te stellen, te bewaken en zonodig/mogelijk te verruimen.
En omdenken is pas omdenken als het uitgangspunt een andere situatie is die niet (meer) werkt. Jullie hebben een eigen 'omdenkwereld' geschapen - en dat werkt kennelijk niet.
Leuk om je dat te realiseren!
A
Anoniem
30-12-2013
Vraag jullie zoon (zoals gezegd: een denker) waarom hij bepaalde dingen doet, zowel bij positieve als negatieve acties van hem.
Y
Ynnoldr
30-12-2013
Vraag eens wat hij wil, voelt of wat de oplossing is. Jullie zijn radicaal veranderd en jlie zoon weet niet meer wat hij moet, mag en kan. Jullie zijn voor hem
Onvoorspelbaar geworden en dus creëren jullie een onveilige situatie voor hen. Neem gas terug!
R
Renée
30-12-2013
Ik sluit me bij Belinda aan; ik denk dat het wat te vrijblijvend is allemaal. Positief denken, is niet hetzelfde als geen eisen aan iemand stellen. Een oplossing zou kunnen zijn dat jullie zoon de opdracht krijgt om te helpen met een taak die met het avondeten te maken heeft, maar dat hij wel zelf mag kiezen wat hij dan wil doen. Je geeft dan als ouder duidelijk het signaal dat meehelpen de norm is én dat hij mag kiezen wat hij dan precies wil doen.
W
Willemien
30-12-2013
Reageren op positief gedrag en dit bevestigen is leuk, maar in mijn ogen geen omdenken. Omdenken is je kind duidelijk maken wat je wilt bereiken, en samen kijken welke oplossing jullie kunnen bedenken. Daarbij wordt je uitgedaagd om je als ouder af te vragen of datgene dat jij wilt bereiken, ook echt belangrijk is.

Sommige dingen zijn gewoon belangrijk, en dat blijven ze ook als je kind mee mag denken (bv. rekening met elkaar houden, op tijd komen etc.). Dus daar mag je kind wel meedenken, maar jij stelt het doel. Van andere dingen kan je beseffen dat ze misschien niet zo belangrijk zijn als je dacht. Als je vind dat je kind niet naar buiten mag in de regen omdat je zijn dure kleren schoon wilt houden, is het probleem eigenlijk niet dat het regent, maar dat je kind blijkbaar niet de goede kleren tot zijn beschikking heeft. Hoe erg zou het dan bijvoorbeeld echt zijn als -ie toch naar buiten wil, maar dan in zijn oude pyjama ofzo (dit is maar een zinloos voorbeeld). Je moet dus allebei wel weten wat er bereikt moet worden voordat je kan gaan omdenken; dat zie ik in je probleembeschrijving niet concreet worden.
G
Greet
30-12-2013
Wat zijn precies de negatieve effecten? Kan het zijn dat hij even moet wennen en dat door de verandering hij tijdelijk stroever reageert?
E
Evelyn
30-12-2013
Kinderen hebben sterk behoefte aan grenzen en duidelijkheid. Daar kunnen ze tegen aan leunen en weten ze wat ze aan je hebben. Het maakt je sterk en veilig voor hun. Streng zijn en grenzen bewaken is een uiting van liefde waar kinderen heel sterk positief op reageren. Soms al direct na het "conflict" komen ze bij je terug voor positieve aandacht.