Bertjan zegt: Ah, hier weet ik wat vanaf! (probleem vd maand) Het probleem zit hem in ieder geval niet aan de kant van het kind, maar bij de eigenaar van de hond. Wel beschouwd is het eigenlijk een wonder dat er kinderen van 10 zijn die NIET bang zijn voor drukke ongecontroleerde honden, waarom MOET zij daar vanaf komen? Het lijkt me een slim meganisme van het kind. Hoor je het jezelf al tegen je kind zeggen: \"hij doet niks...\" maar weet je het zeker? Jonge honden zijn speels druk en springerig.... en het ontbreekt doorgaans aan een eigenaar met enige achtergrond en kennis m.b.t. opvoeding van honden. Als er gasten binnen komen moet de hond achter blijven en rustig op zijn plaats wachten. Als de gast binnen is mag hij even (aan de lijn) komen groeten (rustig) en gaat daarna weer naar zijn plek (mand / bench). Zo hoort het te gaan. Het kind heeft geen probleem, de hondeigenaar maakt er een potje van! Probleem omgedacht. De oplossing zit bij de eigenaar van de hond, ik zou niet weten waarom een kind van 10 niet bang zou mogen zijn van een ongeleid projectiel met scherpe tanden wat bijna net zo groot is als `t kind zelf. Slim kind!

Annemieke zegt: Omdenken is het probleem als feit accepteren dus Rop`s dochter is bang voor honden waardoor ze een cursus niet kan volgen. Nu weet ik niet hoe Rop in zijn tijd zit maar mijn advies is dat Rop zijn dochter \"inruilt\" voor de pup en een lekkere wandeling gaat maken tijdens de cursus. Hierdoor is de pup uit huis waardoor de dochter rustig de cursus kan volgen. Aangezien ze papa kan vertrouwen is er geen kans dat de pup onverwacht eerder binnen komt rennen. Natuurlijk de pup aanlijnen voor dochter binnenkomt en na de cursus pas los laten als de deur achter Rop en dochter dicht is. De pup een gratis uitlaatbeurt, de kunstenares een blije cursiste en Rop helpt zijn dochter. En wie weet, als ze ziet dat papa elke week plezier heeft met de pup verdwijnt er ook nog een stukje van haar angst.

als allergisch persoon kan ik alleen maar zeggen: Ze zal in ieder geval geen allergie ontwikkelen tegen hondenharen!

Willemien zegt: Ik heb het het omdenk boek "huh?" binnen en daar staat een oplossing in: leuk om eens echt te proberen. Kind serieus nemen en meegaan in de zorgen. Eigenaresse vindt het ook een probleem hoe haar jonge hond doet: kind heeft helemaal gelijk: het is gevaarlijk! Voorstellen dat ze kennismaken, maar dat de hond wordt afgemaakt als het gedrag de spuigaten uitloopt.

Wil je dat dochter van haar angst af komt, of dat ze de cursus kan volgen? In het laatste geval, volg het advies op te gaan wandelen met de pup. In het eerste geval, laat een kindercoach je dochter helpen van haar angst af te komen. Afzender een net afgestudeerd kindercoach:-)

Binnen NLP kennen we zoiets als een "snelle fobie" methode of "Fast Phobia Cure". Dit is een mooie techniek om in principe van elke fobie af te komen (maar niet van een trauma!). Begin met jezelf wat vragen te stellen en de antwoorden te formuleren. Sommige mensen vinden het fijn om de vragen en antwoorden op te schrijven, maar het is niet nodig: - Wat schiet je ermee op om die fobie te hebben? - Is het goed voor je? Beschermt het je ergens tegen? - En als je de fobie niet meer hebt, wat verandert er dan? In het kort komt de methode op het volgende neer: 1. Beeld je in dat je in een bioscoop achter de projector zit terwijl je naar jezelf kijkt die op de voorste rij naar een kleurenfilm, van toen je zo bang was, zit te kijken. 2. Laat de film beginnen voordat je bang was, speel hem helemaal af tot de gebeurtenis voorbij is en stop de film. 3. Blijf vanachter je projector naar jezelf, die naar de film kijkt, zitten kijken. 4. Doe dan alsof degene die naar de film zit te kijken in de film stapt en spoel de hele film snel terug. Maak er een zwart/wit film van en creëer er een gek muziekje bij, misschien word je er wel vrolijk van. Doe dit een paar keer totdat … 5. Je merkt dat je heel anders over die situatie voelt. Een gecertificeerde NLPer kan dit proces makkelijk begeleiden.

Jack zegt: Laat de hond in een andere (afgeschermde) ruimte spelen met haar vader, maar zet daar wel een camera op. Door de beelden uit te zenden in de creatieve cursusruimte, en dochterlief een opdracht te geven die gerelateerd is aan de beelden van vader, spelend met de pup, ontdekt ze gaandeweg dat de pup slechts plezier oproept bij vader en niets fouts in de zin heeft. Ze volgt haar creatieve cursus en verliest angst voor dat `schattige hondje`.

Bertjan zegt: Ah, hier weet ik wat vanaf! (probleem vd maand) Het probleem zit hem in ieder geval niet aan de kant van het kind, maar bij de eigenaar van de hond. Wel beschouwd is het eigenlijk een wonder dat er kinderen van 10 zijn die NIET bang zijn voor drukke ongecontroleerde honden, waarom MOET zij daar vanaf komen? Het lijkt me een slim meganisme van het kind. Hoor je het jezelf al tegen je kind zeggen: \"hij doet niks...\" maar weet je het zeker? Jonge honden zijn speels druk en springerig.... en het ontbreekt doorgaans aan een eigenaar met enige achtergrond en kennis m.b.t. opvoeding van honden. Als er gasten binnen komen moet de hond achter blijven en rustig op zijn plaats wachten. Als de gast binnen is mag hij even (aan de lijn) komen groeten (rustig) en gaat daarna weer naar zijn plek (mand / bench). Zo hoort het te gaan. Het kind heeft geen probleem, de hondeigenaar maakt er een potje van! Probleem omgedacht. De oplossing zit bij de eigenaar van de hond, ik zou niet weten waarom een kind van 10 niet bang zou mogen zijn van een ongeleid projectiel met scherpe tanden wat bijna net zo groot is als `t kind zelf. Slim kind!

Hans zegt: Ooit van kunstzinnige dieren gehoord? Met gifvrije kinderverf, een laken op de grond, en laat de dochter samen met de pup een kunstwerk spelen. Dat wordt een kliederboel, maar daarna samen onder de douche. Zou zomaar kunnen werken...

Willem zegt: Probeer t eerst `s met een rustiger, oudere/oude hond?

Ooit van kunstzinnige dieren gehoord? Met gifvrije kinderverf, een laken op de grond, en laat de dochter samen met de pup een kunstwerk spelen. Dat wordt een kliederboel, maar daarna samen onder de douche. Zou zomaar kunnen werken...

Belangrijk is om niet de aandacht te geven aan de angst, maar aan het plezier wat je met honden kunt beleven. De dochter mag best bang zijn, maar het goede gedrag wordt beloond. Vader geeft het voorbeeld door de pups leuk en lief te vinden. En de kunstenares verwerkt de pup in een creatieve opdracht. En als de dochter even niet mee wil doen is dat prima. Deze aanpak heeft gewerkt bij een zoontje van vrienden van ons, die op deze manier de angst voor onze cavalier king charles spaniels heeft overwonnen. jan@janenhans.nl

Henry zegt: Zou dit kind creatief genoeg zijn om te acteren/imiteren? Mijn eerste ingeving is dat je haar zou kunnen vragen die hond te imiteren, misschien op basis van een filmpje dus zonder de hond erbij? Maak er een spel van. De volgende stap is dan misschien haar uitdagen dit ook te doen met de hond erbij om haar te laten kijken hoe de hond reageert op haar? Misschien is dit zo\`n leuk spel dat ze haar angst vergeet.....

Mario zegt: Het toeval wil dat ik een ervaringsdeskundige in huis heb! Mijn partner is al van jongs af aan bang voor honden. Op een dag toen ze een jaar of 9 of 10 was, kwamen er nieuwe buren met een hond naast haar wonen. HEt leek haar wel stoer als anderen haar met die hond in de wijk zagen rondlopen, alsof het haar hond was. Dus vroeg ze of ze de hond mocht uitlaten. Tijdens het uitlaten veranderde haar houding tov de hond van angst in verantwoordelijk zijn voor de hond. Ook haar zorginstinct werd aangesproken. Haar angst voor honden verdween er niet geheel mee maar ze had wel een manier gevonden om met deze hond om te gaan: ze had haar hondenangst aan banden gelegd.

Harriëtte zegt: Misschien is ze er gevoelig voor als je het verhaal andersom brengt. Die en die heeft een puppy en die is heel erg bang voor kinderen. Zo erg dat niemand meer met kinderen op bezoek kan komen.... Misschien reageert ze wel heel anders als ze iets goeds voor een ander kan doen. Als ze mee kan helpen een puppy over z\`n angst heen te helpen. Wel is het zaak dit met een hele rustige en juist niet bange pup te doen, anders heb je kans dat dat beestje bijt en dan is het hek natuurlijk helemaal van de dam. Zelf hebben we jaren geleden een kind op bezoek gehad die in eeste instantie panisch was voor honden omdat hij een keer gebeten was. We hebben de hond eerst naar buiten gedaan. Het kind rustig naar binnen laten komen, toen de hond naar binnen en deze oude bejaarde dame ging meteen op haar plekje liggen. Na verloop van tijd kregen we het kind zo ver even naast de hond te gaan zitten, dat prezen we natuurlijk uitvoerig. Even later durfde hij haar te aaien en zo ging het de hele middag door, steeds een stapje verder. Uiteindelijk heeft het gezin zelf een hond gekocht.... ;-) Succes in elk geval!

Erik zegt: Omdenksuggestie voor het meisje: respecteer haar angst voor honden door haar uit te leggen dat angst een normale menselijke reactie is net als boos zijn of verdrietig zijn. Wellicht komt er dan iets onderliggends naar voren. Vervolgens is het zaak om te neutraliseren door haar te bekrachtigen in kleine stapjes richting de nabijheid van een speelse hond. Het leren niet reageren op de hond zal meer rust brengen bij haar maar ook bij de hond. Oefening voorafgaand aan confrontatie (stevig staan, ademhaling rustig) zou daarbij goed kunnen ondersteunen.

Annemieke zegt: Omdenken is het probleem als feit accepteren dus Rop`s dochter is bang voor honden waardoor ze een cursus niet kan volgen. Nu weet ik niet hoe Rop in zijn tijd zit maar mijn advies is dat Rop zijn dochter \"inruilt\" voor de pup en een lekkere wandeling gaat maken tijdens de cursus. Hierdoor is de pup uit huis waardoor de dochter rustig de cursus kan volgen. Aangezien ze papa kan vertrouwen is er geen kans dat de pup onverwacht eerder binnen komt rennen. Natuurlijk de pup aanlijnen voor dochter binnenkomt en na de cursus pas los laten als de deur achter Rop en dochter dicht is. De pup een gratis uitlaatbeurt, de kunstenares een blije cursiste en Rop helpt zijn dochter. En wie weet, als ze ziet dat papa elke week plezier heeft met de pup verdwijnt er ook nog een stukje van haar angst.

Margriet zegt: Samen met vader een heel lief klein pupje uitzoeken voor de dochter! Zo groeit zij mee met het hondje...

Omdenken is het probleem als feit accepteren dus Rop`s dochter is bang voor honden waardoor ze een cursus niet kan volgen. Nu weet ik niet hoe Rop in zijn tijd zit maar mijn advies is dat Rop zijn dochter "inruilt" voor de pup en een lekkere wandeling gaat maken tijdens de cursus. Hierdoor is de pup uit huis waardoor de dochter rustig de cursus kan volgen. Aangezien ze papa kan vertrouwen is er geen kans dat de pup onverwacht eerder binnen komt rennen. Natuurlijk de pup aanlijnen voor dochter binnenkomt en na de cursus pas los laten als de deur achter Rop en dochter dicht is. De pup een gratis uitlaatbeurt, de kunstenares een blije cursiste en Rop helpt zijn dochter. En wie weet, als ze ziet dat papa elke week plezier heeft met de pup verdwijnt er ook nog een stukje van haar angst.

Wat leuk dat de creatief therapeut een puppy heeft! Naast alle erkenning die er al was op de angst van Rops dochter, hopen we eigenlijk toch wél op hulp van dochter. De pup is namelijk nogal bang voor dansende (of vul maar in wat voor) kinderen. En laat dat nou nét dochters hobby zijn. Snap je dat nou? Bang voor dansende kínderen? Dochter weet vast wel een manier om (naam van het hondje) te helpen. Dat vindt ze vast eng, en dat mag ook. Wat durft ze al wél? Misschien Puppy tekenen met dansende kinderen eromheen? En die tekening bij de (lege) bench leggen... Hopelijk na een paar keer een dansje doen voor Pup die in zijn bench zit (wel zo veilig voor `m), hem uitleggen dat het heel normaal is om bang te zijn voor kinderen (voor je het weet stappen ze op je pootjes!), om uiteindelijk te komen tot waar dochter zich veilig bij voelt. Anoek Binnerts, anoek@duwtjeinderug.nl Je hoeft niet te doen alsof. Dochter zal het heus wel oppikken en ze wil zelf vast ook graag van haar angst af. Door Pup uit te leggen waarom hij niet bang hoeft te zijn, wordt ze hulpverlener (van zichzelf!) in plaats van slachtoffer. Als dát geen omdenken is ;-)

Jan zegt: Spelen dat je zelf nog banger bent, daar zal een 10-jarige niet meer in meegaan. Zoek iets waarvoor je zelf (echt!) een beetje bang bent en vraag je dochter jou te helpen. Neem haar hulp serieus en voer het ook echt uit. Het zou zo maar kunnen dat je dochter bereid is daarna jouw hulp te aanvaarden om haar angst te verminderen. Zet wel kleine stapjes. Wellicht kan de pup tijdelijk vastgelegd worden, zodat ze `m alleen van een afstand hoeft te zien. Misschien kan ze een balletje naar `m rollen, zonder dat hij bij haar kan komen. Of... enfin, je begrijpt het. Succes!

Margreet zegt: Dit is alleen om te denken door het natuurlijk leiderschap van het kind naar boven te halen, en door het probleem op de juiste plaats neer te leggen. Eerst komt de vraag, waarom is ze bang? zijn het de scherpe tandjes van de pup of de scherpe nageltjes? of juist het drukke gedrag.(gaat weer gepaard met tandjes en nageltjes) Als het om een drukke pup gaat is het zaak dat de eigenaar van de pup dit onder controle krijgt, en niet dat het kind haar angst daarvoor onderdrukt. Zit er gewoon een algemene angst voor honden in het kind kan zij leren een natuurlijk leider te worden. Dit kan elk mens leren en ik nodig dan ook vader en kind uit om eens een middagje te komen \"honden lezen\". Als je een hond \"leest en voelt \"zie je alles van te voren aankomen en kun je heel simpel je gedrag daar op aanpassen. Ook leer je dan hoe je je als leider op kunt stellen en zo ongewenst gedrag op afstand kunt houden.

Roland zegt: Hoe leuk is het om een puppy te zijn? Dat is toch geweldig? De hele dag spelen en luieren/slapen wanneer je maar wilt, voor eten en drinken wordt gezorgd. Aankomend weekend is het carnaval en ik zou een heel lief/leuk/schattig puppy-pak kopen zodat mijn dochter het hele carnavalsweekend zelf een puppy kan zijn. Al gaat ze er zelfs in slapen, maakt niet uit. Hopelijk ervaart ze door zelf een puppy te zijn dat ze er helemaal niet bang voor hoeft te zijn.

Wilma zegt: Laat je kind zich verkleden als hond. Een leuk carnavalspak is hiervoor heel geschikt. Doe nu zelf alsof je hartstikke bang bent voor die hond. Verstop je, ren hard weg en zorg dat jullie samen ongelooflijk veel lol hebben!

Linda zegt: het eerste dat in mij opkwam bij het lezen van het berichtje over bang voor de hond zijn was: als de vader nou zelf nog banger reageert op een hond, dan zegt de dochter misschien wel: kom maar pa, zo erg is het nou ook weer niet. Het kan haar eigen angst doen afnemen. Ik weet alleen niet of ik deze tip nu al een keer op de site gelezen had? Nog even verder nadenkend over deze situatie kwam ik met het volgende idee: visualiseer eens in alle rust dat je dochter positief reageert op een hond, dat ze er mee speelt en meer over straat loopt, dat ze het aait enz. voel hoe goed het voelt, hoe blij je bent voor je dochter en zie het speelse, blij, vrolijke gezicht van je dochter. Praat anders over de situatie, stel je verwachtingen bij, ga er vanuit dat je dochter niet meer bang is. als je je focus verlegt, zal het de werkelijkheid die je nu ervaart, stukje bij beetje veranderen. zodra je dochter reageert op een hond, reageer jij daar positief op in termen van dat steeds een stuk minder angstig overkomt etc etc. je dochter zal je gaan geloven en uiteindelijk werkt alles door en neemt de angst van je dochter af. Gegarandeerd.

Eveline zegt: Angst voor jonge hondjes: armen over elkaar of onder je oksels. Met twee bange kinderen was dit de beste remedie. Zelf inpraten lukte niet, maar toen een hondenliefhebber deze tip gaf en vertelde dat honden denken dat je wilt spelen als je je handen beweegt, ging t met de dag beter. Dus: niet zelf proberen de angst op te lossen maar een liefhebber laten vertellen hoe hij er mee omgaat.